Sounds of Soundz: de favoriete platen van de redactie

sounds of soundz

De redactieleden van Soundz hebben natuurlijk niet de wijsheid in pacht. Maar ze hebben wel hun mening en voorkeuren. In elke Soundz zetten de vijf redactieleden hun favoriete tracks, albums en/of boxsets van de afgelopen twee maanden op een rijtje. Gewoon, omdat we het leuk vinden. Dit is hun nr 1 uit hun top 10! 

Leo Blokhuis 

Lazarus - ST (1971): "Een vriendelijke dame gaf me het vinyl, een album op het fameuze Bearsville-label, dat ouderwets en tegelijk inspirerend klinkt. Wat een ontdekking, vooral de eerste track." 

John den Braber

Shame - One Rizla: "Heerlijke, ongepolijste poprock van een van de grootste Britse beloften voor het muziekjaar 2018."

Jean-Paul Heck

Queen - All Dead: "Op de lijvige box van het album News Of The World staat deze Brian May-song, maar dan gezongen door mister Freddie Mercury himself. Werkelijk subliem."

Joris Heynen

Dwight Yoakam - Gone (That'll Be Me): "Zelden rook muziek zó naar seks als de Bakersfieldporno van deze hunkerende Hollywoodhillbilly."

Menno Pot 

Noel Gallagher's High Flying Birds - Dead In The Water (Live At RTÉ Studios, Dublin): "Het mooiste liedje van het nieuwe Noel Gallagher-album is de bonustrack."

 

Benieuwd naar de andere 9 favoriete tracks, albums en/of boxsets van de redactie? Die vind je in de nieuwste Soundz! Koop hem nu bij jouw plaatselijke boekhandel of bestel Soundz editie 06 2017 online.

Om deze reden ging Tears for Fears uiteen in 1990

tearsforfearsf

In de jaren 80 was Tears for Fears een van de populairste bands op aarde. Maar die wereldfaam was van beperkte duur. Onderlinge strubbelingen zorgden ervoor dat Roland Orzabal en Curt Smith nu al decennialang een muzikale knipperlichtrelatie hebben, die met een nieuw te verschijnen album weer tot vaste verkering moet leiden. "We vonden elkaar beiden de bad guy. Tja, dan kom je niet veel verder."

Waarom gingen jullie in 1990 eigenlijk uiteen? 'The Seeds Of Love' was een enorme muzikale stap en de wereld lag aan de voeten van Tears for Fears. 

Smith: "Er gingen in die tijd de wildste geruchten rond, maar het probleem lag niet alleen tussen Roland en mij. Natuurlijk waren er spanningen, maar dat was niet de reden dat ik uit Tears for Fears stapte. Ik scheidde in die periode van mijn vrouw, kwam in New York een nieuwe liefde tegen en ben naar die stad verhuisd. In de tien jaar dat ik daar gewoond heb, ben ik persoonlijk enorm gegroeid. Het was echt verfrissend om een anoniem leven te kunnen leiden. In Amerika geeft niemand er een fuck om hoe beroemd je bent in Europa. Ik heb in al die jaren niet één keer een handtekening hoeven uitdelen op straat."

Orzabal: "Het was ook wel een beetje op en dan helpt de afstand ook niet bepaald."

Waarom was het dan op?

Orzabal: "Laat ik er dit over zeggen: we vonden elkaar beiden de bad guy. Tja, dan kom je niet veel verder.

In 2004 maken jullie dan toch een nieuwe plaat met als titel 'Everybody Loves A Happy Ending'. Klinkt een beetje als een geforceerde afsluiter. 

Orzabal: "Dat was het ook. Ik had werkelijk nooit verwacht dat we daarna nog samen verder zouden gaan, laat staan een nieuw album zouden maken."

En nu zitten jullie hier... 

Orzabal: "Zo zie je maar: it's a mad world."

Lees het complete interview met Tears for Fears in de nieuwste Soundz. Koop hem nu bij jouw plaatselijke boekhandel of bestel Soundz editie 06 2017 online. 

Is de nieuwe Lana Del Rey gestolen van Radiohead-hit Creep?

Lana del Rey lust for life.jpg

 

In de popmuziek komt het vaak voor dat liedjes verdacht veel op elkaar lijken, zonder dat er sprake is van sampling. Denk bijvoorbeeld aan Viva la Vida van Coldplay, waarvan de zangmelodie overeenkomt met de gitaarriff van If I Could Fly van Joe Satriani. Zo is het nummer Get Free van Lana Del Rey ook in de aandacht gekomen. De mannen van Radiohead vinden namelijk dat dit nummer een rip-off is van hun grootste hit Creep uit 1993 en slepen de Amerikaanse zangeres voor de rechter.

Lana Del Rey, bekend van de hits Video Games en Summertime Sadness probeerde de band al tegemoet te komen met 40 procent van de auteursrechten, maar Thom Yorke en zijn kompanen vinden dat zij recht hebben op de volle 100 procent. De zangmelodie van Get Free lijkt dan ook sterk op die van hun nummer en hoewel de twee songs qua toonsoort een halve noot verschillen, is het akkoordenschema vrijwel identiek. 

Het bijzondere is dat Radiohead zelf ook schuldig werd bevonden aan plagiaat, en nog wel om precies hetzelfde lied! Creep zou namelijk lijken op The Air That I Breathe van The Hollies (1974). Desondanks is het nummer een van de grootste hits uit de Britrock en staat het op nummer 65 in de Top 2000, terwijl The Hollies ergens in de middenmoot zijn blijven steken. 

Plagiaat op plagiaat of een onterechte claim? Oordeel zelf.

Lana Del Rey - Get Free: https://youtu.be/yzP4kQhlPBY

Radiohead - Creep: https://youtu.be/XFkzRNyygfk

The Hollies - The Air that I Breathe: https://youtu.be/7duPNQCp-w4

 

Vernieuwde SOUNDZ gepresenteerd in Ziggo Dome

D4S 9548

Het vernieuwde muziek magazine SOUNDZ is vanmiddag in Soundbites by LUTE - Ziggo Dome gepresenteerd in het bijzijn van een groot aantal artiesten. Leo Blokhuis en Roel van Velzen onthulden de cover. Tevens kregen DI-RECT, Paul de Munnik, Anneke van Giersbergen, Iris Kroes, Davine, Yori Swart, Paradiso-oprichter Willem de Ridder, fotograaf William Rutten, Roel van Velzen en Leo Blokhuis het eerste exemplaar van SOUNDZ uit handen van hoofdredacteur Jean-Paul Heck.

In het nieuwe magazine staan naast interviews met Nederlandse artiesten als Roel van Velzen, George Kooymans, Boudewijn de Groot, Henny Vrienten, Trijntje Oosterhuis, Dave von Raven (The Kik) en Rob de Nijs, ook exclusieve verhalen met Tears For Fears, ELO, The Rolling Stones, Madness en The Smiths.

Volgens Heck zal het magazine blijven mikken op dezelfde doelgroep. ,,We hebben SOUNDZ echter wel veel toegankelijker gemaakt met onder meer allerlei makkelijk leesbare rubrieken en mooie fotografie van topfotografen zoals William Rutten, Andreas Terlaak en Paul Bergen. Maar we blijven zeker ook de diepte in gaan met mooie uitgesponnen verhalen.”

SOUNDZ

Het muziek magazine heeft een oplage van bijna 30 duizend exemplaren en is daarmee het grootste muziek magazine van Nederland. SOUNDZ komt zes keer per jaar uit. Leo Blokhuis zal meer dan voorheen, de ambassadeursrol van SOUNDZ op zich nemen. Blokhuis is vanaf de start van SOUNDZ in 2015 naast Menno Pot, John den Braber en Joris Heynen een vaste redacteur van het muziekmagazine.

Coveronthulling SOUNDZ magazine 003

 

%MCEPASTEBIN%

Metallica: nog steeds aan de top van de voedselketen

Metallica versleten? Kom nou. Het laatste dubbelalbum Hardwirde..To Self-Destruct was een waar huzarenstukje, al proberen puristen anders te doen geloven. In de Ziggo Dome bewees de band dat er nog altijd weinig sleet zit op de mannen uit de Californische Bay Area.

tekst: Jean-Paul Heck

Onder de tonen van Ennio Morricone’s The Ecstacy of Gold werd het podium in Amsterdam betreden. Tot zover niets nieuws onder de zon. Maar er is de laatste jaren iets gebeurd binnen de gelederen. Of zoals James Hettfield onlangs in een interview met Soundz aangaf: ‘Het lijkt wel alsof we opnieuw zijn begonnen.’ Het bleek in Amsterdam geen grootspraak te zijn. De titelsong van het nieuwe album werd meteen vlammend gebracht. En dat gold ook voor Atlas, Rise! Nog zo’n ijzersterke nieuwe song. Waar veel bands uit het tijdsgewricht van Metallica alleen nog maar wegkomen met stokoud materiaal,  daar zijn de fans van deze groep meegegroeid. Of ze nu Leper Messiah van het legendarische Master of Puppets spelen of een track van elk willekeurige plaat. Geen moment zakt het zaakje in, al moet gezegd worden dat drummer Lars Ulrich wel alle zeilen moet bijzetten om in de buurt te komen van zijn strakke tempo van weleer.

metallica 1

Daarnaast blijkt de band als geen andere act om in staat te zijn om maximaal te profiteren van een ‘in the round’ set up. Maar goed, met bijna 30 jaar ervaring is dat ook wel logisch. Vooral Hettfield blijkt in staat te zijn om iedereen in de Ziggo Dome met zijn fysiek en ruig stemgeluid te bereiken. Zijn ruwe-bolster-blanke-pit imago werkt nog altijd en zijn stem herbergt nog altijd dezelfde agressieve intonatie van weleer. Het was opvallend dat vooral de nieuwe nummers zo heftig binnen kwamen. Moth into Flame zou weleens kunnen uitgroeien tot een nieuwe classic. En zelfs het toch zo vaak bekritiseerde Fuel kreeg een werkelijk wervelende uitvoering. Natuurlijk valt er altijd wat te klagen over de setlijst en ook dit keer werden een aantal classics niet gespeeld. Maar het blijft bijzonder dat deze mid-vijftigers met ogenschijnlijk gemak nog altijd met dezelfde passie en vurigheid de wereld tegemoet treed. Met andere woorden, probeer in de komende jaren elk Metallica-concert mee te pakken nu het nog kan.