Uitgelichte nummer 1-hit: December, 1963 (Oh, What A Night)

Op 21 februari 1976 stond het lied op nummer 1 van de Amerikaanse en Engelse hitlijsten en op plaats drie in Nederland. Zoals veel artiesten in die tijd, was ook de doowop-groep The Four Seasons overgestapt op de nieuwe muziekhype: disco. Het gaat natuurlijk om de klassieker December, 1963 (Oh, What A Night).

In tegenstelling tot een hoop andere bands die zich aan de disco waagden, slaagde de groep uit New Jersey er met dit lied wel in een monumentale dansplaat neer te zetten die het nog altijd goed doet op elk feestje. Het bijzondere van de single is dat de frontman van de groep, Frankie Valli, maar een paar regeltjes zingt.

De leadpartij wordt namelijk gezongen door drummer Gerry Polci, die toentertijd enorm de blits maakte door tegelijkertijd te zingen en drummen. Zingende drummers zijn natuurlijk niet ongewoon (Ringo Starr en Phil Collins doen het continu), maar discoritmes zijn door de backbeat een stuk lastiger om overheen te zingen.

Door de spannende songtekst, die gaat over de allereerste erotische ervaring van een jongen met een meisje, denken veel mensen dat het nummer iets te maken heeft met prostitutie. Dit is niet het geval, omdat het simpelweg gaat over de ‘eerste keer’ van toetsenist Bob Gaudio met zijn vrouw Judy. Ondanks dat de achtergrond van het lied bekend is, kan iedereen er gelukkig alsnog zijn eigen interpretatie aan geven.

De disco bereikte zijn absolute hoogtepunt in 1977, toen de hitfilm Saturday Night Fever ervoor zorgde dat iedereen het genre kende. Het bekendste nummer uit de film is natuurlijk Stayin’ Alive van The Bee Gees, wat voor de jongere generatie hét symbool voor de disco is geworden. Toch waren The Four Seasons eerder met hun liedje, dat uiteindelijk hun laatste nummer 1-hit zou worden.

Vergeten hoe December, 1963 (Oh, What A Night) ook alweer ging? Hier luister je hem.

 Beeldbron: Instagram the.four.seasons

Florence + The Machine brengt dit jaar nieuw album uit

2018 is nu al een goed muziekjaar, met al die nieuwe releases van zowel nieuwe als gevestigde artiesten, maar het belooft alleen maar beter te worden nu ook Florence + The Machine terugkomen met alweer hun vierde album. Wat kunnen we verwachten van de groep rond de magistrale zweefzangeres Florence Welch? Boze break-up anthems of toch vrolijke synthpop?

Hoewel de precieze releasedatum nog niet bekend is, kunnen we hoogstwaarschijnlijk al voor de zomer genieten van nieuwe muziek. De band gaat in juni en juli namelijk weer een aantal festivals aandoen in onder andere Spanje en Duitsland. Het is nog een raadsel wat we zullen gaan horen, want ieder album is tot nu toe anders. Het laatste wat Florence heeft uitgebracht is het Wham!-esque elektrolied Hey Girl samen Lady Gaga, hier te beluisteren.

Florence met synthesizer klinkt lekker, maar is dit lied ook een stille hint over de nieuwe muziek van haar band? Hey Girl is een stuk lichtvoetiger dan het laatste album van The Machine, How Big How Blue How Beautiful. Deze harde en rauwe rockplaat is een hoogtepunt uit haar carrière geweest en heeft ervoor gezorgd dat de band ook in Amerika bovenop de affiche van de grote festivals staat. Hoogtepunten zijn er genoeg op dit album: het ruige wraaknummer What Kind of Man over de breuk met haar toenmalige vriend James Nesbitt, om er maar een te noemen.

Je kunt als muzikant natuurlijk niet altijd boos blijven, dus of de roodharige dame deze lijn zal voortzetten is nog maar de vraag. Een andere mogelijkheid is dat de muziek terug zal keren naar de stijl van de eerste twee albums: emotionele soul-rock met veel strijkers en natuurlijk de harp... Dit was namelijk ook het geval op haar cover van Ben E. King’s meesterwerk Stand By Me, voor de populaire videogame Final Fantasy

Wat Florence en haar Machine ook voor ons in petto heeft, wij zullen deze artiest in ieder geval goed in de gaten houden. U hoort nog van ons.

 Beeld: Instagram florence

Gitaarmerk Gibson staat op het randje van de afgrond

B.B. King noemde de zijne Lucille, Slash zou niet hetzelfde zijn zonder zijn Les Paul en Robby Krieger van The Doors speelde steevast op zijn bordeauxrode SG. Hun muzikale carrières en die van honderden andere artiesten zijn beïnvloed door het gitaarmerk Gibson. Het merk bestaat al sinds 1894, maar nu komt het Amerikaanse bedrijf toch echt in financiële moeilijkheden. Is dit het einde van een tijdperk?

De Nashville Post, uit de stad waar Gibson haar hoofdkantoor heeft, bericht vandaag dat het bedrijf honderden miljoenen aan schulden heeft en binnenkort mogelijk failliet gaat. De reden? Een combinatie van slecht management en een krimpende vraag naar elektrische gitaren, volgens Robbert van den Ende van de Nederlandse Gibsondealer Max Guitar Store.

Daarnaast zou de jeugd meer geïnteresseerd zijn in dj-materiaal dan in analoge instrumenten. Of dat werkelijk het geval is, is nog maar de vraag. Met de grote concurrent Fender gaat het namelijk een stuk beter. Toch zijn nog altijd de meningen verdeeld over welk merk beter is: Eerdergenoemde gitaristen zijn onlosmakelijk verbonden met Gibson, terwijl gitaarhelden als Jimi Hendrix en David Gilmour juist bij Fender zweren.

Waar de meeste artiesten het over eens zijn is dat Gibson een warmer en voller geluid heeft dan Fender, maar dat Fender zuiverder van toon is en flexibeler speelt. Uiteindelijk kan een goede gitarist natuurlijk met ieder merk gitaar overweg: de skills zijn altijd het belangrijkste.

Tenzij de directie van Gibson grote stappen onderneemt, zou het merk binnenkort zomaar kunnen verdwijnen. Wie weet worden hun gitaren over een aantal jaar wel peperdure verzamelobjecten, in plaats van iconische instrumenten die nog altijd de wereldpodia domineren.

Beeld: iStock

Legendarische debuutalbums: Kate Bush - The Kick Inside

Het eerste waar je bij deze Britse zangeres aan denkt, is haar wel heel opvallende manier van zingen. Hoge tonen en een veel melodrama, maar toch in staat je te hypnotiseren. Veel mensen vinden het maar niks, terwijl Kate Bush voor anderen juist een enorme idool is. Precies veertig jaar geleden verscheen haar debuutalbum The Kick Inside, mede-geproduceerd door David Gilmour van Pink Floyd.

Nog maar negentien was ze, toen ze haar eerste album uitbracht. Op The Kick Inside staat het nummer Wuthering Heights, dat nog altijd haar grootste hit was. Dit nummer is gebaseerd op de gelijknamige verhaal van Emily Brönte, over het tragische liefdesverhaal Catherine en Heathcliff op de mistige heide in de Yorkshire. Ideale inspiratie voor een romantisch liedje, natuurlijk.

Naast Wuthering Heights was ook The Man With The Child In His Eyes een hit. Bush had dit nummer al geschreven toen ze dertien was. Drie jaar later kwam David Gilmour via-via aan een cassettebandje van een zestienjarige Kate, met een aantal tracks erop die later op haar debuutalbum terecht zouden komen. Toen bracht hij haar in contact met een paar grote studiobazen en is het balletje echt gaan rollen..

Ook al heeft Kate Bush nooit Madison Square Garden uitverkocht, haar muzikale invloed is de laatste paar jaar duidelijk terug te zien in de popmuziek. Zo zouden artiesten als Florence + The Machine, Lorde en London Grammar niet dezelfde sound gehad als The Kick Inside nooit was uitgebracht in 1978.

Dit is de nieuwe single van Muse: Thought Contagion

De drie heren uit het Verenigd Koninkrijk brengen weer nieuw werk uit. De nieuwe single Thought Contagion is de opvolger van de eerdere losse single Dig Down die vorig jaar uitkwam. We zijn benieuwd wat Muse de komende tijd allemaal voor ons in petto heeft.

Voor hun nieuwe muziek zijn Matt Bellamy en zijn kornuiten opnieuw de studio ingedoken met sterproducer Rich Costey, die eerder hun hitalbums Absolution en  Black Holes & Revelations heeft geproduceerd. Dat is goed te horen op Thought Contagion, want de symfonische electro-sound is weer goed te horen op het nummer. Op hun laatste album Drones uit 2015 koos de band juist voor een meer basic aanpak met gitaar, bas en drums als hoofdinstrumenten.  

Of Thought Contagion en Dig Down allebei op een volgend album zullen verschijnen is nog maar de vraag. De heren hebben namelijk aangegeven minder in albums te denken en meer in singles en ep’s, omdat die eerste vorm van muziek uitbrengen volgens hun allang niet meer van deze tijd is. De fans zijn de laatste paar dagen in ieder geval goed opgejaagd met allerlei foto’s en korte filmpjes op Instagram. Nu is het dan eindelijk zover.  

Je kijkt en luistert de clip van de nieuwe Muse single Thought Contagion hier.