JOHAN is weer bij elkaar, maar wie is Johan eigenlijk?

Songwriter Jacob de Greeuw uit Hoorn is na bijna tien jaar afwezigheid eindelijk weer terug in de muziekwereld. Zijn band JOHAN gaat op 13 april zelfs een heel nieuw album uitbrengen en staat begin juni op het festival Best Kept Secret. Daarom even een recap van deze ondergewaardeerde Nederlandse rockgroep. 

Allereerst is Johan niet de naam van een bandlid, maar een afgeleide van de oorspronkelijke bandnaam Visions of Johanna. Geen gevalletje Hanson dus. De band is vooral het initiatief van zanger/gitarist Jacob de Greeuw, die altijd de belangrijkste componist is geweest bij het eerdere werk en ook op het nieuwe album Pull Up de muzikale hoofdrol heeft gespeeld

De muziek van JOHAN zou je kunnen typeren als Dutch Britpop: de invloeden van The Beatles, The Kinks en Oasis zijn er absoluut, maar toch hebben de nummers ook iets Nederlands, à la Racoon of Tim Knol. Die laatste komt heel toevallig ook uit Hoorn. Het zal aan de stad liggen... George Baker is er immers ook geboren. 

Het tweede album Pergola uit 2002, met daarop het hitje Tumble and Fall, staat zelfs op plaats 4 in de OOR in de lijst van beste Nederlandse albums ooit gemaakt. We hebben het dus niet over zomaar een bandje. Ook daarom zijn we blij dat De Greeuw en zijn JOHAN ons nog meer muziek te bieden hebben.

Luister hier alvast naar de nieuwe single: JOHAN - About Time

https://www.youtube.com/watch?v=klzY8WG5sSA

 

Beeld: V2 Records

Oud-leden The Black Crowes weer met elkaar in de studio

Hard To Handle, Remedy, Twice As Hard. Het zijn slechts een paar van de grote hits van The Black Crowes, de sexy ninetees bluesrockband van Rich Robinson. Na een korte reünie in 2013, ging de band in 2015 definitief uit elkaar. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, want Robinson en twee andere bandleden zijn in 2016 weer bij elkaar gekomen in een nieuw project: The Magpie Salute. Dit jaar komt dan eindelijk het debuutalbum.

The Magpie Salute is alweer een tijdje bezig met optreden, maar heeft tot nu toe alleen een live-album uitgebracht. Daar komt dan nu eindelijk verandering in, want de band is druk bezig met het opnemen van hun eerste studio-lp. Deze komt in de zomer uit. We kunnen wel alvast genieten van deze akoestische cover van de klassieker Richmond van Rod Stewart & The Faces. Wij zijn alvast benieuwd naar de nieuwe muziek van The Magpie Salute. 

Weetje: Magpie is het Engelse woord voor ekster en volgens de traditie brengt het ongeluk om deze vogel niet netjes te begroeten als je hem tegenkomt: vandaar The Magpie Salute.

 

Check hier het akoestische optreden van de band:

https://www.youtube.com/watch?v=m5NovaLriyk&feature=youtu.be

 

Je kunt de jongens uit Wales halen, maar Wales niet uit de jongens

De Welshe band Stereophonics bracht in oktober 2017 hun tiende studioalbum ‘Scream Above The Sounds’ uit. In Groot-Brittannië staan ze met zes nummer-1 albums in de voetsporen van The Beatles, Led Zeppelin en U2. Inmiddels zijn ze sinds hun eerste album ‘Word Gets Around’ (1997) al twintig jaar in de running. Ter ere van de eerste tien jaar werd het compilatiealbum ‘Decade in the Sun’ uitgebracht. Soundz spreekt met zanger/gitarist Kelly Jones en bassist Richard Jones, vlak voor hun show in de AFAS Live.

In een voormalig koolmijnendorp (Cwmaman) in het zuiden van Wales, middenin een vallei tussen de bergen, groeiden Kelly en Richard met elkaar op. Familie zijn ze daarentegen niet, maar de achternaam Jones heeft in Groot-Brittannië dan ook wel het populariteitsgehalte van het ‘Jansen’ in de lage landen. Kelly: ‘’De manier waarop de zomers in Wales vroeger voelden, de geuren, de omgeving, vrienden en de girlfriends. Wat het ook mag zijn, ik schrijf veel over de herinneringen uit mijn tienerjaren.’’ Hij had twee broers en zijn oudste, een grote inspiratie voor hem, werd toen hij nog jong was uitgezonden op een missie. ‘’Ik bracht toen kranten rond om hiervan mijn eerste gitaar te kunnen kopen en tegelijkertijd wat van het nieuws mee te krijgen uit het gebied waar mijn broer zat. Ik kan me het gevoel nog herinneren wat ik kreeg toen ik die scary stuff zag.’’

Het begin: Tragic Love Company

Samen met Stuart Cable, wie zeven deuren verder van Kelly woonde, begonnen ze al jong met muziek maken. Eerst onder de naam Tragic Love Company, later als de Stereophonics. Ze speelden veel in bars in Wales en toen ze later in London terechtkwamen begonnen ze pas echt in zichzelf te geloven. “We dachten dat iedereen veel beter zou zijn dan ons, maar dat waren ze niet. Ik denk ook dat we wisten dat we in de jaren negentig uniek waren met onze manier van songwriting’’, zegt Kelly. Richard voegt hieraan toe dat ze ook geen reden zagen waarom zij niet zo succesvol als andere bands konden worden. ‘’Het enige wat ons stopte was af en toe de juiste breaks nemen. Buiten dat voedden onze ouders ons op met het idee dat niets zomaar komt aanwaaien en je er hard voor moet werken.’’

Therapeutisch proces

Richard is meer de Johnny Cash van de twee zoals Kelly dat zegt. ‘’Hij raakt niet snel opgewonden van iets, is heel ondersteunend en nogal laid back. Ik begin steeds meer zo te worden.’’ Richard: ‘’Kelly is heel gedreven, een soort krijger. Maar ook een controlfreak: wanneer dingen niet lopen zoals ze moeten lopen wil hij ze graag rechtzetten.’’ Kelly begint te lachen, ‘het is een pain in the ass’, zegt hij. ‘’Ik heb er nooit veel rust in gevonden, maar ik word me wel steeds bewuster hoe ik er mee om moet gaan. Het komt ook terug in de nummers, die dienen voor mij voor als een therapeutisch proces. Ik denk dat kinderen hebben ook helpt, zij geven je een ander perspectief op het leven.’’

Familymen

Beiden brengen ze, als ze niet met de muziek bezig zijn, veel tijd door met familie. Kelly brengt zijn dochters dan naar school, kookt voor ze en helpt ze bij het maken van de juiste keuzes. ‘’Ik wordt niet elke dag wakker en denk: ‘oh ik ben de zanger van de Stereophonics’.’’ Hij gaat net als ieder ander gewoon naar de supermarkt, slager of schoenenwinkel. ‘’Ik heb me nooit op mijn gemak gevoeld bij bijvoorbeeld een award-ceremonie. Ik ben net verhuisd en er kwamen elektriciens, loodgieters en timmermannen over de vloer. Met dat soort mensen zou ik hele dagen kunnen praten. Veel makkelijker dan met mensen op de rode loper.’’ Hij woont in een buurt waar niemand er iets om geeft wat hij doet voor de kost. ‘’Ik vind het fijn om gewoon over straat te kunnen en een praatje te maken met mensen uit mijn omgeving. Ik ben heel gehecht aan het echte leven.’’ Dit helpt hem ook met het schrijven vanuit een oogpunt waar veel mensen zich in kunnen vinden.

Lolita als inspiratiebron

Zijn veertienjarige dochter Lolita inspireerde hem om piano te gaan spelen. ‘’Ze komt elke dag uit school en gaat dan achter de piano zitten. Ik wilde ook graag piano leren spelen. Inmiddels heb ik al vijf nummers geschreven op dat ding.’’ Zo schreef hij ‘Before Anyone Knew Our Name’ van het nieuwe album Scream Above The Sounds ook op de piano. Dit nummer gaat over ex-drummer Stuart, wie in 2003 uit de band ontslagen werd, omdat hij toen andere prioriteiten had. In 2010 overleed hij toen hij na een grote hoeveelheid drank genomen te hebben stikte in zijn eigen braaksel. Voor de band gebeurde dit middenin een hectische periode, ze speelden toen veel grote stadiumshows. ‘’Stewarts dood was een shock. Buiten dat, overleed mijn oom de week ervoor’’, zegt Kelly.

Stereophonics Scream


Rauwproces Stuart

‘Voor fucking zes jaar’ verscheen Stuart dagelijks in zijn dromen. “Iemand vertelde me dat het deel uitmaakt van het rouwproces, wanneer je na iemands dood veel over diegene droomt.’’ Gek genoeg gebeurt het na het schrijven van ‘Before Anyone Knew Our Name’ nauwelijks meer. ‘’Misschien is het een soort afsluiting geweest.’’. Tijdens het schrijven van dit album ging hij vaak op en neer naar Wales. ‘’Ook met mijn kinderen. Ik ben naar de plek geweest waar ik opgroeide en ik ben bij mijn ouders en broers langs geweest. Misschien heeft dat onbewust veel los gemaakt.’’ Niet gepland, maar op een kwetsbaar moment ontstond het nummer na het horen van een Pearl Jam track die bewust veel los maakte. ‘’Het was een krachtig moment. Niet leuk, maar ik ben blij dat het gebeurd is. Dit was het goede moment.’’

Littekens van terrorisme

De origine van ‘Caught By The Wind’ is ook wat beladen, dit nummer is gebaseerd op de terroristische aanslag in Bataclan tijdens het concert van The Eagles of Death Metal. Dit kwam hard bij ze aan, want dit is nota bene ook hun werkplek. Tijdens 9/11 stond Kelly naast de Ground Zero toen deze nog steeds rookte. ‘’Dat kan niet geen litteken bij je achter laten.’’ Ze waren toen voor het eerst in Amerika, op tour met U2. ‘’Daarna probeer je het naast je te leggen. Toen kwamen de andere attacks, zoals die in Bataclan.’’, zegt Kelly serieus. ‘’Een paar jongens kwamen binnen en begonnen rond te schieten terwijl een band gewoon wat rock ’n roll op het podium aan het spelen was. Toen begon ik te denken: family first. Ik vroeg me sterk af of ik mijn familie nog wel achter moest laten om shows te gaan spelen.’’ Kelly en Richard gingen beiden door een proces van boosheid en angst. Kelly: ‘’Toen dacht ik terug aan Wales, hoe ik daar als jongetje in het gras naar de vliegtuigen keek, me afvragend waar ze naartoe zouden en onschuldig dromend over ambities in het leven. Je kunt zoiets je niet laten stoppen je leven te leven.’’  

 Country toekomst?

Kijkend naar de toekomst zou Kelly sneller muziek uit willen brengen kort nadat ze het hebben gemaakt. Stereophonics heeft de afgelopen jaren heel wat verschillende stijlen aangesneden: van sleazy rock ’n roll, punk-rock en blues tot dromerige indie. Een nummer met wat ervaren old skool country artiesten ziet Kelly ook wel zitten. ‘’Niet op een cheesy manier, maar cool. Ik hou ervan om te leren van verschillende mensen en artiesten. Ik kan niet tegen een omgeving waar ik niks meer van leer.’’ Op naar het volgende ‘decade’ in de zon, met misschien wel wat meer nashville-vibes.

Legendarisch Album: U2- The Joshua Tree (1987)

Op 9 maart 1987 kwamen de vier Irishmen met hun vijfde studioalbum. Deze plaat vormde een muzikaal keerpunt in de muzikale carrière van U2: The Joshua Tree werd het ijkpunt van hun rocksound zoals de hele wereld die kent: bombastische composities en veel Delay op de gitaar van The Edge. Reden te meer om deze belangrijke dag voor de muziek nog eens te gedenken. 

De 3JS zijn niet de enige artiesten voor wie The Joshua Tree een muzikale openbaring is geweest. Ook U2 heeft het op albumgebied nooit meer zo'n enorm succes gehad. Dat hebben ze niet alleen aan hun eigen talent te danken, maar ook aan de producers.

Hoeveel meesterwerken zijn er niet uit de studio van producer Brian Eno gekomen? Van Coldplay en Talking Heads tot James Blake, ze hebben allemaal met hem samengewerkt. En dus ook U2! Hoewel de band zelf al het componeerwerk heeft gedaan, was het Eno die met het idee kwam om een gospel-achtige koorpartij te verwerken in I Still Haven't Found What I'm Looking For. Brian produceerde het album echter niet in zijn eentje. De andere helft van het productie was in handen van Daniel Lanois, de beroemde folk en countryproducer bekend van zijn samenwerking met Bob Dylan en Willie Nelson. 

Bono koos niet zomaar voor Lanois, want op The Joshua Tree komen veel Americana-invloeden naar voren. Luister maar eens naar het akoestische lied Running To Stand Still, met een slidegitaarpartij waar ze in het Zuiden van de Verenigde Staten ook niet vies van zijn. 

Het dertigjarig jubileum van de plaat was vorig jaar, maar nog The Joshua Tree klinkt nog altijd even vernieuwend en fris. Gelukkig is U2 nog lang niet klaar met optreden. 

 

Beeld: Instagram alternate.entertainment

Huub van der Lubbe bekroond als beste tekstschrijver

Ik wou dood. Ik wou begraven. Met veel bloemen en bezoek. En opeens stond zij daar voor me en schopte haar schoenen in de hoek (Binnen Zonder Kloppen 1998). Voor deze en nog veel meer bijzondere liedteksten heeft zanger Huub van der Lubbe van De Dijk gisteravond de Lennaert Nijgh prijs gewonnen. Met deze award betreedt de geboren Amsterdammer de eregalerij van Nederlandstalige tekstschrijvers, samen met onder andere Herman van Veen en Frank Boeijen.

De frontman van een van de grootste bands van Nederland is blij met de prijs, maar wil ook weer niet teveel eer opeisen. Van der Lubbe: "Ik had die erkenning voor mijn teksten natuurlijk nooit gekregen zonder de geweldige muziek die de jongens van De Dijk er bij maken."  

De teksten die Huub heeft geschreven voor zijn band zijn beeldend, maar tegelijkertijd rauw en soms zelfs ietwat aggressief. Bommen voor de vrede. Leugens om het geld. En wij moeten betalen. Ook al had je niets besteld (Dansen op de vulkaan 1987). In songs als Ik kan het niet alleen en Als ze er niet is weet hij de eenzaamheid en wanhoop zo goed te schetsen, dat je je er soms zelf ongemakkelijk bij gaat voelen. Alleen een groot tekstschrijver kan dat bereiken. 

Sommige poëtische bevindingen van De Dijk werden niet zo gewaardeerd. Zo keurde de TROS de teksten "Ik krab wat aan mijn kont" en "Ik speel wat op mijn fluit" uit Bloedend Hart niet goed, waarna de band wat familievriendelijke aanpassingen moest maken (Ik krab wat aan mijn hond...)

Momenteel toert Huub van der Lubbe langs de theaters met zijn eigen soloshow, waarin hij muziek maakt en verhalen vertelt over de liedjes die hem inspireerden om rockster te worden. 

beeld: Instagram reneschiks