De Welshe band Stereophonics bracht in oktober 2017 hun tiende studioalbum ‘Scream Above The Sounds’ uit. In Groot-Brittannië staan ze met zes nummer-1 albums in de voetsporen van The Beatles, Led Zeppelin en U2. Inmiddels zijn ze sinds hun eerste album ‘Word Gets Around’ (1997) al twintig jaar in de running. Ter ere van de eerste tien jaar werd het compilatiealbum ‘Decade in the Sun’ uitgebracht. Soundz spreekt met zanger/gitarist Kelly Jones en bassist Richard Jones, vlak voor hun show in de AFAS Live.

In een voormalig koolmijnendorp (Cwmaman) in het zuiden van Wales, middenin een vallei tussen de bergen, groeiden Kelly en Richard met elkaar op. Familie zijn ze daarentegen niet, maar de achternaam Jones heeft in Groot-Brittannië dan ook wel het populariteitsgehalte van het ‘Jansen’ in de lage landen. Kelly: ‘’De manier waarop de zomers in Wales vroeger voelden, de geuren, de omgeving, vrienden en de girlfriends. Wat het ook mag zijn, ik schrijf veel over de herinneringen uit mijn tienerjaren.’’ Hij had twee broers en zijn oudste, een grote inspiratie voor hem, werd toen hij nog jong was uitgezonden op een missie. ‘’Ik bracht toen kranten rond om hiervan mijn eerste gitaar te kunnen kopen en tegelijkertijd wat van het nieuws mee te krijgen uit het gebied waar mijn broer zat. Ik kan me het gevoel nog herinneren wat ik kreeg toen ik die scary stuff zag.’’

Het begin: Tragic Love Company

Samen met Stuart Cable, wie zeven deuren verder van Kelly woonde, begonnen ze al jong met muziek maken. Eerst onder de naam Tragic Love Company, later als de Stereophonics. Ze speelden veel in bars in Wales en toen ze later in London terechtkwamen begonnen ze pas echt in zichzelf te geloven. “We dachten dat iedereen veel beter zou zijn dan ons, maar dat waren ze niet. Ik denk ook dat we wisten dat we in de jaren negentig uniek waren met onze manier van songwriting’’, zegt Kelly. Richard voegt hieraan toe dat ze ook geen reden zagen waarom zij niet zo succesvol als andere bands konden worden. ‘’Het enige wat ons stopte was af en toe de juiste breaks nemen. Buiten dat voedden onze ouders ons op met het idee dat niets zomaar komt aanwaaien en je er hard voor moet werken.’’

Therapeutisch proces

Richard is meer de Johnny Cash van de twee zoals Kelly dat zegt. ‘’Hij raakt niet snel opgewonden van iets, is heel ondersteunend en nogal laid back. Ik begin steeds meer zo te worden.’’ Richard: ‘’Kelly is heel gedreven, een soort krijger. Maar ook een controlfreak: wanneer dingen niet lopen zoals ze moeten lopen wil hij ze graag rechtzetten.’’ Kelly begint te lachen, ‘het is een pain in the ass’, zegt hij. ‘’Ik heb er nooit veel rust in gevonden, maar ik word me wel steeds bewuster hoe ik er mee om moet gaan. Het komt ook terug in de nummers, die dienen voor mij voor als een therapeutisch proces. Ik denk dat kinderen hebben ook helpt, zij geven je een ander perspectief op het leven.’’

Familymen

Beiden brengen ze, als ze niet met de muziek bezig zijn, veel tijd door met familie. Kelly brengt zijn dochters dan naar school, kookt voor ze en helpt ze bij het maken van de juiste keuzes. ‘’Ik wordt niet elke dag wakker en denk: ‘oh ik ben de zanger van de Stereophonics’.’’ Hij gaat net als ieder ander gewoon naar de supermarkt, slager of schoenenwinkel. ‘’Ik heb me nooit op mijn gemak gevoeld bij bijvoorbeeld een award-ceremonie. Ik ben net verhuisd en er kwamen elektriciens, loodgieters en timmermannen over de vloer. Met dat soort mensen zou ik hele dagen kunnen praten. Veel makkelijker dan met mensen op de rode loper.’’ Hij woont in een buurt waar niemand er iets om geeft wat hij doet voor de kost. ‘’Ik vind het fijn om gewoon over straat te kunnen en een praatje te maken met mensen uit mijn omgeving. Ik ben heel gehecht aan het echte leven.’’ Dit helpt hem ook met het schrijven vanuit een oogpunt waar veel mensen zich in kunnen vinden.

Lolita als inspiratiebron

Zijn veertienjarige dochter Lolita inspireerde hem om piano te gaan spelen. ‘’Ze komt elke dag uit school en gaat dan achter de piano zitten. Ik wilde ook graag piano leren spelen. Inmiddels heb ik al vijf nummers geschreven op dat ding.’’ Zo schreef hij ‘Before Anyone Knew Our Name’ van het nieuwe album Scream Above The Sounds ook op de piano. Dit nummer gaat over ex-drummer Stuart, wie in 2003 uit de band ontslagen werd, omdat hij toen andere prioriteiten had. In 2010 overleed hij toen hij na een grote hoeveelheid drank genomen te hebben stikte in zijn eigen braaksel. Voor de band gebeurde dit middenin een hectische periode, ze speelden toen veel grote stadiumshows. ‘’Stewarts dood was een shock. Buiten dat, overleed mijn oom de week ervoor’’, zegt Kelly.

Stereophonics Scream


Rauwproces Stuart

‘Voor fucking zes jaar’ verscheen Stuart dagelijks in zijn dromen. “Iemand vertelde me dat het deel uitmaakt van het rouwproces, wanneer je na iemands dood veel over diegene droomt.’’ Gek genoeg gebeurt het na het schrijven van ‘Before Anyone Knew Our Name’ nauwelijks meer. ‘’Misschien is het een soort afsluiting geweest.’’. Tijdens het schrijven van dit album ging hij vaak op en neer naar Wales. ‘’Ook met mijn kinderen. Ik ben naar de plek geweest waar ik opgroeide en ik ben bij mijn ouders en broers langs geweest. Misschien heeft dat onbewust veel los gemaakt.’’ Niet gepland, maar op een kwetsbaar moment ontstond het nummer na het horen van een Pearl Jam track die bewust veel los maakte. ‘’Het was een krachtig moment. Niet leuk, maar ik ben blij dat het gebeurd is. Dit was het goede moment.’’

Littekens van terrorisme

De origine van ‘Caught By The Wind’ is ook wat beladen, dit nummer is gebaseerd op de terroristische aanslag in Bataclan tijdens het concert van The Eagles of Death Metal. Dit kwam hard bij ze aan, want dit is nota bene ook hun werkplek. Tijdens 9/11 stond Kelly naast de Ground Zero toen deze nog steeds rookte. ‘’Dat kan niet geen litteken bij je achter laten.’’ Ze waren toen voor het eerst in Amerika, op tour met U2. ‘’Daarna probeer je het naast je te leggen. Toen kwamen de andere attacks, zoals die in Bataclan.’’, zegt Kelly serieus. ‘’Een paar jongens kwamen binnen en begonnen rond te schieten terwijl een band gewoon wat rock ’n roll op het podium aan het spelen was. Toen begon ik te denken: family first. Ik vroeg me sterk af of ik mijn familie nog wel achter moest laten om shows te gaan spelen.’’ Kelly en Richard gingen beiden door een proces van boosheid en angst. Kelly: ‘’Toen dacht ik terug aan Wales, hoe ik daar als jongetje in het gras naar de vliegtuigen keek, me afvragend waar ze naartoe zouden en onschuldig dromend over ambities in het leven. Je kunt zoiets je niet laten stoppen je leven te leven.’’  

 Country toekomst?

Kijkend naar de toekomst zou Kelly sneller muziek uit willen brengen kort nadat ze het hebben gemaakt. Stereophonics heeft de afgelopen jaren heel wat verschillende stijlen aangesneden: van sleazy rock ’n roll, punk-rock en blues tot dromerige indie. Een nummer met wat ervaren old skool country artiesten ziet Kelly ook wel zitten. ‘’Niet op een cheesy manier, maar cool. Ik hou ervan om te leren van verschillende mensen en artiesten. Ik kan niet tegen een omgeving waar ik niks meer van leer.’’ Op naar het volgende ‘decade’ in de zon, met misschien wel wat meer nashville-vibes.