Magistrale perfectie van Jeff Lynne's Electric Light Orchestra

ELO 1 opening ziggo domeAls je perfectie haat moet je niet naar een concert van Electric Light Orchestra gaan. Zoveel werd gisteravond wel duidelijk in de Ziggo Dome in Amsterdam. Jarenlang zocht Jeff Lynne naar de perfecte bezetting om zijn net zo perfecte popliedjes live weg te zetten. Met zijn huidige band is hem dat volledig gelukt.

Tekst: Jean-Paul Heck

Fotografie: Ans van Heck

Het zegt alles over de zegetocht van het wellicht meest onderbelichte genie in de popmuziek van de laatste 45 jaar. In de jaren ’70 en ’80 maakte Lynne met zijn band ELO een reeks akelig mooie platen waarbij titels zoals Out Of The Blue en A New World Record nog altijd tot de verbeelding spreken. En plots was daar drie jaar terug het mooie Alone In The Universe. Een album dat bij vlagen oude tijden deed herleven. Maar het is vooral live dat Lynne opzienbarend bezig is. Altijd maar weer moest de man uit Birmingham aanhoren dat zijn muziek bombastisch, pretentieus en Beatles-nep was. Maar juist uitgerekend John Lennon was voor zijn dood één van zijn grootste fans. Zo ook mastodonten als Tom Petty, Paul McCartney, George Harrison die in het verleden in wat voor vorm dan ook met het samenwerkte. Zelfs Randy Newman probeerde Lynne met zijn ELO-hommage The Story Of A Rock And Roll Band de krediet te geven die hij verdiende.

ELO ziggo dome 2Misschien is het daarom wel dat Jeff Lynne onlangs terugkeerde op het oude nest: ELO. In Amsterdam had de man die ogenschijnlijk uiterlijk niets is veranderd, van niemand steun nodig. Met zijn vijfsterrenband speelt hij alle classics naadloos en perfect. Nee, als je op zoek gaat naar een rauw randje of foutje dan zit je bij ELO niet goed. Na de werkelijk fenomenale, bombastische haast klassieke opener Standin’ In The Rain, ging het spel op de wagen. In slagorde kwamen de hits voorbij. Lynne zelft zingt nog steeds prima en heeft daarnaast de beschikking over twee achtergrondzangeressen en een legertje muzikanten die allemaal koorwerk verrichten.

ELO ziggo dome 4Lynne, die alle songs van ELO schreef, arrangeerde en produceerde, weet natuurlijk als geen ander hoe je een song op het podium moet ontleden. Maar het is vooral de werkelijk angstaanjagend mooie fusie tussen popliedjes en klassieke arrangementen die de band ver boven de middelmaat doet uitstijgen. Het vioolintro van Livin’ Thing, geweldige koorwerk in Mr. Blue Sky en Telephone Line of de pure rock-n’-roll in Do Ya en Rock Aria! Hoogtepunt was de albumtrack Wild West Hero met het hemelse refrein. Veel dichter bij The Beatles kwam Lynne met deze zinderende compositie nooit meer. Na Roger Waters en Paul Simon was Jeff Lynne gisteren het zoveelste bewijs dat leeftijd en kwaliteit werkelijk niets met elkaar te maken hebben.

Jeff Lynne's Electric Light Orchestra. Gisteravond gezien en gehoord in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Nick Mason bedient de diehard Pink Floyd-fans

Geen vliegende varkens, laserpiramides, rokende schoorstenen of forse uithalen richting valse regeringsleiders. Nick Mason hield het donderdagavond liever simpel in Carré. Een paar spacy knipperlampjes had hij bij zich, want zijn recentelijk begonnen toernee behandelt nu eenmaal de psychedelische beginjaren van Pink Floyd, maar that’s it. Het contrast met de stadionproducties van zijn collega’s Roger Waters en David Gilmour kan niet groter. Drummer Mason wilde gewoon weer een bandje en dat heeft hij nu. Op de ticketprijzen na (al gauw 70 euro) pretendeert zijn zogeheten Saucerful of Secrets-tournee helemaal niets. Drumstokken oppakken en gaan.

Die losbandigheid is meteen de zwakte van deze show. Soms staat zijn bende huurlingen wel heel losbandig te jammen. Bassist Guy Pratt, ooit vervanger van Waters, heeft er zoveel lol in dat hij met een grote grijns de tekst van Set The Controls For The Heart of The Sun opdreunt. Waarna Spandau Ballet-gitarist Gary Kemp, met wie hij de vocalen afwisselt, See Emily Play van een wat misplaatste punk attitude voorziet. Het gaat ten koste van de bezieling, alsof de band in een kroeg staat te spelen. Dus dan richt je je ogen maar op drummer Nick Mason, de vanzelfsprekende held van de avond. Hij blijkt een onwennige spreker maar charmante gastheer voor zijn fans.

Het goede punt: die fans krijgen een setlist voorgeschoteld die ze alleen in hun dromen hebben gehoord. Astronomy Domine natuurlijk, die hadden we verwacht binnen dit early days-concept. Evenals het gretig door de zaal stuivende Interstellar Overdrive. Maar ook The Nile Song, Point Me At The Sky en When You're In vallen uit de speakers - nummers die vaak al vijftig jaar niet zijn gespeeld door een lid van Pink Floyd. Mason drumt ze zoals een oude man dat doet: met nostalgische meppen, ‘o ja, zo speelde ik dit vroeger’. Het is een genot om naar te kijken. Als hij hier in zijn uppie op het podium had gezeten, waren we ook tevreden geweest.

De drummer hint in zijn podiumpraatjes subtiel naar zijn collega’s en naar die succesvolle coverband: ‘U weet hopelijk dat u niet naar The Russian Roger Waters Show bent gekomen?’. En ook wanneer hij richting de enorme gong op het podium loopt, krijgt zijn oude vriend een goedbedoelde sneer: ‘Ik mocht dit ding nooit bespelen van Roger, maar nu is het míjn beurt!’. Inderdaad. Nick Mason drumt eindelijk weer. En met de focus op het vroege Pink Floyd, biedt hij een mooie aanvulling op het podiumwerk van zijn collega’s. In deze zaal zit niet één persoon die om Comfortably Numb zal smeken. Nick Mason bedient de diehard fans, met charme.

Nick Masons SOS Dingwalls 20 5 18 JF1 2802

De foto's zijn genomen tijdens een eerdere show in Londen.

Verslag: Thomas Snoeijs | Fotografie: Warner Music

Verslag achtste editie van North Sea Jazz Curaçao

Dit weekend vond in Willemstad de achtste editie van North Sea Jazz Curaçao plaats. Na een absentie van een jaar, pakte de organisatie van het festival weer flink uit met enkele wereldsterren, zoals Grace Jones, Sting en Shaggy, Burt Bacharach en Ceelo Green. Soundz-redacteur John den Braber vloog naar de Caraïben en deed verslag van dit op meerdere vlakken zeer cultureel diverse muziekfeest.

In het eerste jaar was het misschien nog even wennen. Een jazzfestival op het met Latin muziek overgoten Curaçao. Maar nu het festival inmiddels een vaste waarde is geworden – met uitzondering van vorig jaar toen het evenement een paar maanden voordien alsnog werd afgeblazen – weet een groot deel van de lokale bevolking, met in hun kielspoor veel Amerikanen en muziekliefhebbers uit Zuid-Amerika, North Sea Jazz Curaçao te vinden.

Het festival begint met een ‘opwarm dag’, al is dat in het bloedhete Curaçao een understatement van jewelste. De thermometer wijst voortdurend boven de dertig graden, wat vooral de bezoekers die van het eiland zelf afkomstig zijn, niet weerhoudt om zich prachtig uit te dossen. Die eerste dag is dan ook een kolfje naar de hand voor deze locals, want met het Puertoricaanse reggaeton- en latin pop-fenomeen Farruko en de Colombiaanse vallenato-zanger Silvestre Dangond, is het vooral feest op het terrein bij het World Trade Centre in Willemstad. Muziek is op Curaçao namelijk vooral dansen en socializen en met deze beide publieksmenners schiet het festival dan ook precies met de juiste vibe uit de startblokken.

Kamasi

Hoe anders is dat op de tweede dag van het festival. Want als de jazzgrootheid Kamasi Washington om zeven uur in de avond begint, is er bij het Sir Duke podium amper een kip te bekennen. Bij navraag wordt duidelijk dat een Curaçaoënaar altijd minimaal twee uur te laat ‘op het feestje arriveert’ en dus staat de Amerikaan voor een leeg plein aan het strand te spelen. En dat is heel jammer, want de saxofonist en zijn band geven een fantastische show. Jazz met een rockattitude, waarbij vooral bassist Miles Mosley - met zijn wervelende solo’s - de enorme virtuositeit van het ensemble typeert. Dat ‘fashionably late’ zijn niet de enige reden is dat de eilandbewoners Washington links lieten liggen, blijkt bij Jason Derulo. Pure jazz op de vroege avond lijkt toch net een brug te ver voor de muziekliefhebbers, want bij zijn landgenoot staat het even later wel bomvol. De 28-jarige R&B-ster uit Florida geeft een optreden waar de vonken vanaf vliegen. Goede choreografie, prefect complementerende visuals en vooral: een sublieme Derulo. Hij flirt en verleidt zoals Bobby Brown dat in zijn beste jaren ook deed en met een energie, die de rest van de band soms amper kan bijbenen.

Op North Sea Jazz Curaçao zijn er maar twee podia die overlappen: Sir Duke en Celia. Daar worden dan ook vaak totaal verschillende genres geprogrammeerd. De bezoekers hebben na Derulo de keuze tussen de fusion-jazzrock van Spyro Gyra en de opzwepende reggae van Damian ‘Jr. Gong’ Marley, de jongste telg van wijlen Bob Marley. Het drukst is het uiteraard bij de Jamaicaan, maar ook in de – met airco uitgeruste Celia – is het best druk. Vooral de Amerikaanse bezoekers laten zich laven met de intelligente composities van de jazzveteranen. Voor de slotact op het hoofdpodium hoeft niemand een keuze te maken. Sting en Shaggy hebben elkaar onlangs omarmd en ingezien dat een samenwerking een brug kan slaan naar twee generaties muziekfans. Op voorhand lijkt de Amerikaans-Jamaicaanse-tandem wat ver gezocht, maar op het podium werkt het uitstekend. Sting/The Police-werk wordt afgewisseld met de krakers van Shaggy, zodat er voortdurend een spanningsboog is en vooral: een voortdurend feest van herkenning voor jong en oud. Dat Sean Paul op het laatste moment afzegde, was vervelend, maar dat de organisatie daarvoor in de plaats de Puertoricaanse superster Daddy Yankee wist te strikken, blijkt een geluk bij een ongeluk. Het is ramvol bij de vrijdagafsluiter en met name zijn megahit Despacito zorgt ervoor dat vooral het Spaanstalige deel van het publiek dronken van geluk huiswaarts gaat.

De slotdag van North Sea Jazz Curaçao begint met een - wederom – nog vrij leeg festivalterrein. Het lijkt de Jamaicaanse diva Grace Jones niet te deren. De inmiddels 70-jarige zangeres voert haar kunstjes – waaronder talloze verkleedpartijen en de overbekende hoelahoep-act tijdens haar grootste hit Slave To The Rythm – professioneel op en flirt ondertussen met het publiek. Of er nog ‘leuke mannen of vrouwen voor haar op dit eiland rondlopen, ‘roept ze plagend vanaf de catwalk bij het grote Sam Cooke-podium.

Grace Jones 2

Na Jones zorgt KC and the Sunshine Band voor de verrassing van het festival. De Amerikaanse disco-hitmachine, die vooral in de jaren zeventig furore maakte, is nog zeker niet versleten. Het optreden is een wervelwind met contant o-ja-momenten voor het oudere publiek. Dit alles gebracht met een flinke shot ironie door frontman Harry Wayne Casey, inmiddels met gezellig buikje en een haarstukje. ‘I was the Justin Timberlake of the seventies,’ grapt hij aan het begin van de show. ‘Nu ben ik 67 en dik. Dus zeg maar tegen jullie kinderen: zo ziet hij er over 35 jaar ook uit.’ Give It Up, That’s The Way I Like It en I'm Your Boogie Man worden luidkeels meegezongen en eigenlijk neemt de band maar eenmaal gas terug tijdens de show, maar wel met een mooie reden: de schitterende ballad Please Don’t Go.

Nadat de Colombiaanse zanger Carlos Vives de latinlovers heeft bediend op het hoofdpodium, kunnen de pure jazzfanaten, want die zijn er weldegelijk, hun hart ophalen bij het virtuoze spel van het Michel Camilo Trio. De in de Dominicaanse Republiek geboren pianist en Grammy-winnaar betovert de Celia met zijn fijnzinnige spel, soepele techniek en weergaloze improvisaties. Slotact Christina Aguilera lijkt op voorhand een schot in de roos. De Amerikaanse popster geeft echter een weinig beklijvend optreden dat vaart mist en teveel leunt op de hits van de 37-jarige zangers uit New York. De inspiratie haalde Aguilera bij het livewerk van Madonna, maar aan de passie en energie die haar ‘voorbeeld’ zelfs op zestigjarige leeftijd nog bezit, kan ze een puntje zuigen.

Al met al kan North Sea Jazz Curaçao 2018 een succes genoemd worden. De sfeer is geweldig en het festivalterrein ziet er uit om door een ringetje te halen, mede omdat niemand (!) lege bekers op de grond gooit. Maar de grootste toekomstuitdaging voor de organisatie, blijft de programmering. Wereldsterren aangevuld met de lokaal zeer populaire latin (pop) of volledig op de smaak van de eilandbewoners inspelen? Laten we hopen op het eerste, want juist die combinatie van finesse, grandeur en plezier, maakt van dit festival een unieke ervaring, die je in Europa niet snel zult beleven.

 

Tekst en beeld: John den Braber

Lowlands 2018 verwijst man-met-gitaar naar de middag

Kendrick Lamar, N.E.R.D., Dua Lipa - wie niet verder leest dan de vetgedrukte letters kan zich afvragen wat een rockblad als Soundz in hemelsnaam aanmoet met het affiche van Lowlands 2018. Waar Pharrell Williams op zaterdagavond gelijktijdig zes circle pits liet rondtollen in de Alpha, werd de man-met-gitaar verwezen naar kleinere tenten en het middagprogramma. Zo ook bezoekers die traditiegetrouw meer waarde hechten aan hun blokkenschema dan aan het antwoord op de vraag ‘Waar is dat feestje?’. Op bezoek bij een festival dat altijd in verandering is, maar dit jaar nog effe wat meer dan gewoonlijk.

spinvis1

 Of de Heinekentent klaar is voor een feestje, vraagt de podiumpresentatrice met een hoop bombarie (“We gaan knallen!”). Het publiek kijkt vragend om zich heen: staan we hier wel goed? Men is juist naar deze tent gekomen voor een concert dat nu eens een keer géén feestje hoeft te zijn: Grizzly Bear (za, 17.00 uur), een van de knapste jongetjes uit de indiefolkklas van eind vorig decennium. Met tuimelende akkoordschema’s en opliftende samenzang krijgen degene die blijven staan het meest fraaie, subtiele concert van deze Lowlands opgediend. Maar blijven staan doen niet veel mensen, wat vooral iets zegt over de aandachtsspanne op zo'n festival. Hoewel, Spinvis (zo, 13.10 uur) weet diezelfde zaal wél in te pakken. Alle slimmigheden en poëtische zijsporen uit zijn theatershows worden knap naar het festivalpodium vertaald, met livefavoriet Ik Wil Alleen Maar Zwemmen en de zingende-zaag-solo van Saartje van Camp als hoogtepunt.



nilerogersenchic4



Er zijn ook acts die niet om aandacht vragen maar het simpelweg opeisen. Zowel Nile Rodgers & Chic (za, 18.30 uur) als N.E.R.D (za, 21.45 uur) spelen een jukeboxshow die de bezoeker geen moment op adem laat komen. Elke dertig seconde een nieuw commando vanaf het podium: handjes in de lucht, zing allemaal mee en dance, dance, dance. Meedoen is ook niet moeilijk, Rodgers en Pharrell Williams hebben als producers genoeg hits om een hele Top40-lijst te vullen, vaak afkomstig uit een ander tijdperk, maar met dezelfde uitkomst: dansen. Een show van Chic is hier minder op zijn plaats dan op North Sea Jazz en N.E.R.D heeft veel van zijn geilheid verloren sinds de Lowlandsshow in 2004, maar daar hoor je na afloop niemand over klagen bij de biertent.

warondrugs4



Dansen dus. Maar viel er ook nog iets te rocken? Jawel. The War on Drugs (za, 19.15 uur) bewijst dat je met een paar opgestroopte mauwen en een witte Fender nog uitstekend een festivaltent kan inpakken. Lang uitgesponnen songs, de bite van Dylan en een Springsteen-drive die  aangenaam combineert met de zonnestralen die volop in de steeds meer openstaande Alpha-tent mogen schijnen. Met een Ziggo Dome-show in aantocht zou je deze band een prominente plek in het avondprogramma gunnen, al duurt het tot Red Eyes en Under the Pressure voordat de show echt headlinerachtige proporties aanneemt. Vernieuwend is het niet, zoals ook Protomartyr (vr, 15.50 uur) te weinig originaliteit biedt om de toekomst van rock-’n-roll te waarborgen, maar bij beide bands kun je als doorsnee Soundz-lezer uitstekend je hart ophalen zonder je cool te verliezen.



pattismith1



Rock-’n-roll mag deze Lowlands vooral een brul uit het verleden zijn, uit de keel van Patti Smith (zo, 16.30 uur) klinkt het nog altijd weergaloos. Ze is precies het zwaargewicht dat de laatste festivaldag nodig had, een monument uit de pophistorie dat elke hype heeft overleefd met haar eigenzinnigheid en persoonlijkheid. Patti Smith spreidt haar armen, wij juichen en zien tevreden hoe ze - na nog eens op de grond te hebben getuft - weer een nieuwe klassieker inzet (Because the Night, Pissing in a River, Gloria). Al gaan klassiekers van dat andere zwaargewicht op dit festival – Damon Albarn – er nog een stuk beter in hier. Geen Lowlander die nog nooit Clint Eastwood of Feel Good Inc. Van Gorillaz (za, 21.15 uur) heeft meegezongen tijdens de indiedisco. De Alpha bespelen blijkt dan ook eenvoudig voor Albarn, die vrolijk apenkooiend een Best of-show afwerkt.

dualipa6


Wie Lowlands 2018 vanuit rock-’n-roll-oogpunt wil definiëren, ziet zondagavond zijn verwachtingen bevestigd. In de Alpha speelt Dua Lipa (zo, 19.45 uur) een sympathieke maar generieke popshow, om vervolgens plaats te maken voor de veel gewichtigere Kendrick Lamar (zo, 21.45 uur). De grootste rapper van het moment, de eerste met een Pulitzer Prize, blijkt heel wat muzikale synoniemen te hebben voor de vuurwerkknal waarmee hij zijn set opent, met onder andere King Kunta, Bitch Don’t Kill My Vibe en genadeklap Humble. Beheerst spuwt hij zijn teksten terwijl hij, in tegenstelling tot de collega’s van N.E.R.D., het springen en zweten aan het publiek overlaat.



kinggizzard5



Waar de rookwolken uit de Alpha stomen, blijft het aan de andere kant van het terrein relatief rustig. King Gizzard and the Lizard Wizard (zo, 20.45) mag het rockpubliek naar huis brengen met zijn pulserende psychrock. Hier en daar zie je eenlingen in het publiek opstijgen, maar het is zeker niet de wildste festivalshow die deze jongens hebben gespeeld. Vreemd voor het normaal zo gretige Lowlandspubliek, zou je zeggen, maar dan sprint je terug naar de Alpha en zie je dat het dáár gebeurt. De gretigheid van de Lowlander (de ‘nieuwe’ Lowlander misschien) verplaatste zich dit jaar naar beat heavy optredens en jukeboxshows, volledig in lijn met de ontwikkeling van de popmuziek. Daarmee vervult Lowlands zijn rol als actueel popfestival uitstekend, met een uniek eigen gezicht in het Europese festivallandschap, dat door rock wordt gedomineerd. Wie weinig opheeft met die trendgevoeligheid, zoekt zijn heil op andere festivalgronden. Genoeg te kiezen.

gorrillaz3

Tekst: Thomas Snoeijs

Eminem: nog altijd de God van de hip hop

rsz eminem 3 a

Door sommigen beschimpt, door anderen de hemel ingeprezen: een eenstemmige mening over Eminem is er eigenlijk niet. Wat wél gezegd dient te worden is dat deze zelfbenoemde 'Rap God' met zijn 45 jaar nog prima in staat is om complete mensenmassa's in vervoering te brengen. In Nijmegen gingen gisteravond dan ook meer dan 60.000 bezoekers los op het langverwachte optreden van Eminem. Een record: nog nooit verzamelden zich zoveel mensen in het Goffertpark voor een hiphopartiest.

tekst: Sebastiaan Quekel

Fotografie: @jeremydeputat

En wat werd het geduld van de fans danig op de proef gesteld. Vijftien jaar geleden stond 'Slim Shady', toen net twintiger af, voor het laatst in ons land. Destijds in een kolkende ArenA, met boezemvriend Dr. Dre en zijn voormalige collega's van D12 aan zijn zij. Zo'n affiche krijgt het Goffertpark helaas niet voorgeschoteld. Wat ze wel krijgen: een elfkoppige band inclusief strijkers, veel vuurwerk, een spervuur aan hits en het meest opvallende: een Eminem in bloedvorm.

Zijn artistieke bloeiperiode ligt dan wel ver achter hem, op het podium is de 45-jarige Amerikaan nog net zo bekkig en jeugdig als in zijn twintigerjaren. Eminem is en blijft een zeer begenadigd rapper, die als geen ander rake zinnen op het publiek blijft afvuren en woorden op een onnavolgbare wijze aaneen weet te rijgen. Het fenomenale slotstuk van 'Rap God', waarin Eminem zonder te ademen even honderd woorden uitspuugt, zorgt voor zowel verbazing als euforie op het Goffertpark.

rsz eminem 2 a

Deze twintig seconden zijn eigenlijk illustratief voor het hele optreden: Eminem raast als een sneltrein door de set en vuurt in hoog tempo zijn grootste hits op het Goffertpark af. White America laat het park op zijn grondvesten schudden, The Way I Am zorgt voor een immense vuurzee op het podium en het agressieve Criminal laat links en rechts bommen afgaan. Kneiterhard, zoals we van Eminem gewend zijn. 

Kleine kanttekening is dat Eminem het meestal bij een couplet en een refrein houdt, en vervolgens weer naar het volgende station rijdt. Hoort misschien wel bij het genre, maar iets meer aandacht voor de grote classics had zeker niet misstaan. Bovendien komen er op de setlist toch weer enkele draken van een platen voorbij. Walk on Water blijft, met of zonder Beyoncé, een aanslag op je trommelvliezen. Om nog maar te zwijgen over 'Framed', wat geteisterd wordt door het meest tenenkrommende refrein dat Eminem ooit schreef.

rsz eminem 1a

De show kent nog een paar inkakmomenten. Het onderlinge geginnegap over wie er het meeste 'wasted' is van het podium en wie er vooraf het meest heeft 'geblowed' maakt weinig indruk op de fans, die nu eindelijk hun kans grijpen om na de verholpen pinstoring wat vocht naar binnen te werken. Eminem zelf laat ook de wenkbrauwen fronzen als hij het Goffertpark meerdere keren bombardeert tot het beste publiek dat van de hele tournee. Tuurlijk joh.

Dit - in combinatie met de korte speelduur van anderhalf uur - zorgt ervoor dat de felbegeerde terugkeer van Eminem niet als 'legendarisch' kan worden bestempeld. Goed was het zonder meer. Op de plaat mag Slim Shady zijn creativiteit verloren hebben, op het podium laat hij met zijn 45 jaar zien dat hij nog altijd toonaangevend is in de hiphop. Nostalgie van de bovenste plank!

Zoeken

Laatste concertverslagen