Michael Schenker: onvolprezen gitaargod in topvorm in De Boerderij

 

michael s o

Michael Schenker brengt nauwelijks nog noemenswaardig goed nieuw werk uit. Maar op basis van zijn oeuvre weet hij nog altijd een leger devote fans te lokken. Zeker als hij alle drie de zangers uit het roemruchte MSG (Michael Schenker Group) mee op tournee neemt. Dat hij juist koos voor De Boerderij in Zoetermeer lijkt op zich wonderlijk. Deze tournee onder de naam Michael Schenker Fest doet in andere steden grotere venues aan maar de loyaliteit van dit prachtige poppodium en zijn programmeur weet de Duitse gitarist blijkbaar te waarderen. Resultaat was een bomvolle bak met Schenker-fans die bijna letterlijk aan zijn lippen hangen. 

door: Jean-Paul Heck

Voor deze tour heeft hij gekozen voor een chronologische reis door zijn solocarriere. Die begon in 1979, net nadat hij uit de Engelse groep UFO was gestapt. Samen met Deep Purple-bassist Roger Glover smeedde hij een plan. Glover formeerde een groep die bestond uit de geweldige Engelse drummer Simon Phillips, Rainbow-toetsenman Don Airey, bassist Mo Foster en de toen nog onbekende vocalist Gary Barden. Het resultaat was verbluffend en eerlijk gezegd heeft Schenker zijn debuut dat uitkwam in 1980 nooit meer overtroffen. Juist met classics van deze plaat zoals Into The Arena, Victim of Illusion en Armed and Ready werd het feestje geopend. Dat Barden al jarenlang niet meer de hoge noten weet te pakken, was gisteravond geen struikelblok.

michael s

Graham Bonnet, Michael Schenker en Chris Glen: in de Boerderij

De ervaren Engelsman laveerde handig door de songs, gebruikmakend van het ferm meezingende publiek. Daarnaast heeft Schenker op dit moment in de vorm van bassist Chris Glen die al in 1981 deel uitmaakte van de tweede MSG-bezetting, drummer Ted McKenna en toetsenman/gitarist Steve Mann een puike band. Vooral met Glen en de ervaren McKenna die eerder al bij MSG en Rory Gallagher speelde, heeft Schenker een aantal ijzersterke ijzers in het vuur. Dat bleek wel in de Boerderij. Wat meteen opviel was de fitheid van de gitarist die een veel inspirerende indruk achterliet dat in de jaren ervoor. Met zijn Gibson Flying V in de aanslag weet hij nog altijd iedereen te overrompelen met zijn techniek, gevoel voor melodie en het herkenbare gebruik van sustain.

michael s o

Michael Schenker & Gary Barden in De Boerderij

Toch moest hij in Zoetermeer de bloemen delen met zanger Graham Bonnet die alleen meezong op het overigens memorabele album Assault Attack waarop naast Schenker, ook Glen en McKenna speelden. Bonnet die nog altijd zijn James Bond-look trouw blijft, blies met zijn stem iedereen weg. Met songs zoals Dancer, Assault Attack en het wereldnummer Desert Song zette de vocalist niets minder dan een statement weg. Tijdens de wisselingen pakte Schenker zijn grote moment in instrumentals zoals Coast to Coast wat hij indertijd bij The Scorpions speelde en het venijnige Captain Nemo. Het laatste deel was voor de Ierse zanger Robin McAuley. Een prima zanger waarmee Schenker een aantal aardige albums maakten. Maar McAuley die tegenwoordig een vaste baan als rockzanger in het metier van Las Vegas heeft, is toch een beetje een dertien-in-een-dozijn vocalist. Zwart geverfde haren, gebruind, tandpastaglimlach en trucjes met een microfoonstandaard. Daarnaast komen de songs die hij samen met Schenker indertijd maakten, niet in de buurt van het oude materiaal. Het mocht de pret overigens absoluut niet drukken want in de slotfase werd naast het onvermijdelijke Doctor Doctor ook nog het majestueuze Rock Bottom van stal gehaald. Nogmaals bewees Schenker in die song dat hij nog altijd met opgeheven hoofd door het leven kan gaan als gitaargod. Nu snel met Bonnet, Glen en McKenna de studio in om een echte MSG-plaat te maken.

Michael Schenker Fest: gezien, gisteravond in De Boerderij in Zoetermeer.

 

Rolling Stones trotseren verzengende hitte in overvol Gelredome

Mick Jagger verbaasde zondagavond in het Gelredome vriend en vijand met zijn uitmuntende kennis over de stad Arnhem. ,,Jullie hebben de beker gewonnen”, zei hij in zijn beste Nederlands, verwijzend naar de recente bekerwinst van Vitesse. En later: ,,Ik heb Arnhemse meisjes geproefd. Zij zijn het lekkerst van Nederland.” Achteraf bleek Jagger een Nederlandse historicus te hebben ingeschakeld om hem snel een Arnhems spoedcursusje te geven.

Tekst: Sebastian Quekel

Fotografie: Dennis Beekelaar

 Wellicht minder spontaan als Jagger in het Gelredome deed overkomen, maar het onderstreept wel maar weer eens dat de Stones, met Jagger in het bijzonder, er alles aan doen om van ieder concert een bijzondere gelegenheid te maken. Halverwege het concert is het opnieuw raak en grapt Jagger dat ze achter de schermen hard gewerkt hebben aan een cover van niemand minder dan Frans Bauer. Complete nonsens natuurlijk.

 

Een paar minuten later, tijdens de uitgebreide introductie van de band, krijgt Jagger opnieuw de lachers op zijn hand met een lollige referentie naar de Slag om Arnhem. ,,En nu, een brug te ver, Ronnie Wood op gitaar!” Wat een vent, die Jagger. Hij is en blijft de onbetwiste leider van de Stones. Dat liet hij al zien in de ronduit fantastische show in de Johan Cruijff Arena, en ook in Arnhem hangen de 33.000 bezoekers twee-en-een-half uur aan zijn lippen.

 

Toch is het optreden in het Gelredome minder memorabel dan de vorige Nederlandse ontmoeting, al kunnen de Stones daar zelf vrij weinig aan doen. Het is de organisatie die te wensen overlaat. Er zijn werkelijk veel te veel veldkaarten verkocht. Overal wemelt het van de mensen, overal is het chaos, vooral rondom de ingangen en de barretjes. Bezoekers hangen uit frustratie met hun rug tegen de bar om aan de drukte te ontsnappen. Drinken halen gaat bijna niet, en dan is er ook nog dat onbegrijpelijke pasjessysteem. 

Het probleem wordt groter als ook nog eens de airconditioning het laat afweten. Het is immens heet in het Gelredome. Ook Jagger lijkt bevangen door de hitte en gooit in Midnight Rambler zijn trui in de zaal, later in Street Fighting Man wordt een andere fan blij gemaakt met een van zijn foute glittercolbertjes. Aan verkleedpartijen opnieuw geen gebrek, maar of het onderdeel van de show is, vragen we ons sterk af.

Ondanks de verzengende hitte blijft het wonderbaarlijk te zien hoeveel kracht Jagger op zijn 74e nog in zijn mars heeft. Zijn belachelijke motoriek en heerlijke dansjes mogen inmiddels bekend zijn, maar zijn vitaliteit en charisma blijven ook na het zoveelste Stones-concert nog altijd verbazen.

De momenten waarop hij van het toneel verdwijnt, zijn meteen ook de minste van de show. Vooral als Keith Richards en Ron Woods nummers als Miss You en Jumpin' Jack Flash tot in de oneindigheid oprekken, valt op hoezeer hun muzikale spel in de loop der jaren aan virtuositeit en daadkracht heeft ingeboet.

Maar een kniesoor die daarom maalt. Het zijn toch weer de Stones die voor je staan, alleen al om die reden zal een concert van hun iedere keer de moeite waard blijven. Zelfs in de complete chaos waarin het Gelredome zondag verkeerde.

 

Rolling stones geldredome 1Rolling Stones gelredome 2rolling stones gelredome 3rolling stones gelredome 4rolling stones gelredome 6rolling stones gelredome 7rolling stones gelredome 8

 

Nick Cave: geniale gekte in Ziggo Dome

 

Nick Cave heeft, op zijn zachtst gezegd, een roerige tijd achter de rug: zijn tienerzoon Arthur, liet het leven doordat hij tijdens een wandeling langs de kliffen van Brighton, naar beneden stortte. Naast een fraaie documentaire (One More Time With Feeling, met exclusieve beelden van de zanger en zijn band The Bad Seeds) leverde het rouwproces het album Skeleton Tree op, waarop je Cave’s pijn bij vlagen ontegenzeggelijk stevig binnen voelt komen.

door: Julien L 'Ortye

Fotografie: Ans van Heck

In een stijf uitverkochte Ziggo Dome komt die pijn alleen nog maar meer binnen – zoveel intensiteit zie je zelden in een optreden. Dat begint al bij opener ‘Anthrocene’, maar komt pas echt naar voren bij ‘Jesus Alone’, de onheilspellende openingsplaat van het meest recente album. Terwijl de lampen als bliksemschichten over het podium schieten, hoor je Cave prediken: ‘with my voice / I am calling you’. De toon is gezet, het kippenvel komt op waar het op kan zetten en de zeventienduizend aanwezigen zijn omgetoverd tot Cave’s apostelen – en dat na twee nummers.

nick cave 3

De kracht van de Australiër zit hem – naast de geweldige opbouw in zijn tracks – in zijn onvoorspelbaarheid. Je denkt te weten wat je kunt verwachten, maar vijf minuten later blijkt niets van dat alles waar. ‘Magneto’ bijvoorbeeld, op plaat een vrij ingetogen, uitgekleed nummer, terwijl Cave vanavond vocaal compleet ontploft, om je als luisteraar uit het niets weg te blazen. Zijn show zit vol met dat soort onverwachtse momenten, waarbij je voortdurend weer van de ene verbazing in de andere valt. Sterker nog: bij vlagen heb je geen flauw idee wat je overkomt, zó overdonderend is het.

nick cave 4

Ondertussen blijken oudjes als ‘From Her To Eternity’, waarbij Cave en zijn sublieme band alle registers opentrekken, 33 jaar na dato muzikaal gezien nog steeds zo relevant als maar zijn kan. Als je een leek had verteld dat dit een nummer uit 2017 was, had-ie het zonder blikken of blozen geloofd. Hij tekent, mede dankzij een waanzinnig venijnige outro, ermee voor een van de hoogtepunten van de avond. Ja, ook dát had je niet aan zien komen, met die geweldige, vorige plaat Push The Sky Away op zak (en waarvan de meesten vanavond stiekem nog steeds het warmst worden).

nick cave 2

Of nee, waar iedereen toch het meest door geraakt wordt en waar bovendien menig koppel elkaar bij in de armen – ja, sorry – valt, is natuurlijk ‘Into My Arms’, met gemak Cave’s meest gedraaide nummer op Spotify. Op plaat is het zeker niet zijn beste werk, maar in de Ziggo Dome weet hij het zo gedoseerd te brengen, dat zelfs de grootste scepticus af en toe zijn ogen moet deppen. Het is simpelweg verbluffend hoe makkelijk de beste man schakelt van complete manie in bijvoorbeeld ‘Red Right Hand’, naar ballades als deze. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat Cave aan schizofrenie lijdt – over intensiteit gesproken.

nick cave 1

Dan het slotstuk, waarvoor hij tijdens de ietwat vreemde ballade ‘Stagger Lee’ – die vanavond eigenlijk helemaal geen ballade meer is – de voorste rij(en) op het podium haalt, om hen vervolgens als een stel volgelingen te manen te gaan zitten. Ze geven daar (vanzelfsprekend) geruisloos gehoor aan, om zo de rest van de toegift vanaf de grond mee te maken, zo lijkt het. Dat is echter van korte duur, want wanneer Cave en zijn band halverwege de fenomenale en bezwerende afsluiter ‘Push The Sky Away’ zijn beland, staan ze uiteindelijk toch allemaal. Uit pure euforie en oprechte extase. Dat is wat Nick Cave & The Bad Seeds vanavond doet; ze proppen iedereen in de Ziggo Dome in een achtbaan, laten die achtbaan ontelbare malen over kop gaan, om vervolgens alle inzittenden compleet perplex en verbijsterd eruit te laten stappen. Krankzinnig en geniaal tegelijkertijd.

 

Rolling Stones in de ArenA: met speels gemak

‘You can’t always get what you want’, zo klinkt het ergens halverwege The Rolling Stones’ optreden in de Johan Cruijff ArenA. Het is nog waar ook, want het wensenlijstje van vanavond valt – hoe graag we ook willen – helaas niet volledig af te strepen. Dat heeft voornamelijk te maken met het geluid in het Amsterdamse voetbalstadion, dat de eerste drie, vier, vijf nummers te wensen over laat. En dan drukken we ons nog voorzichtig uit.

Lees meer...

AYREON LIVE: GROOTS!

Het was een prachtig moment in het staartje van het eerste uitverkochte concert in een serie van 3. Enigszins schuchter schuifelde progrock-meester Arjen Lucassen het podium op en liet zijn gitaar knallen. Daarna nam hij de microfoon en zei: ‘Live optredens vind ik eigenlijk vreselijk maar praten is nog veel erger.’ Een kleine tien minuten later beëindigde hij de speech echter wel met de profetische woorden: ‘dit gaan we vaker doen!’

Lees meer...

Zoeken

Laatste concertverslagen