Van Velzen en Blokhuis imponeren

roel 2Dat Roel van Velzen een groot Queen-fan is mag wel duidelijk zijn. Maar dat hij nu onder de naam Queen - A Night At The Theatre samen met verteller en counterpart Leo Blokhuis een volledig programma opvoert is bijzonder. Afgelopen vrijdag was de première in het DeLaMar Theater in Amsterdam.

 

Tekst: Jean-Paul Heck

Foto’s: Paul Bergen

Queen en theater gaan goed samen. De uiterst succesvolle musical We Will Rock You bewijst dat al decennia. Maar het Queen-verhaal in een persoonlijk jasje gieten is toch wel van een andere orde. Dat is precies wat Van Velzen en Blokhuis in A Night At The Theatre doen. Het is de ontmoeting tussen twee generaties Queen-fans in woord en muziek. Waar Van Velzen met zijn 39 jaar fan werd in de tijd dat de Engelse superband goede sier maakte met synthesizers geladen hits, daar is Blokhuis (56) een man van de oude stempel. Hij groeide op met de klassieke Queen-platen zoals Queen II, Sheer Heart Attack, A Day At The Races en natuurlijk A Night At The Opera. De periode dat Queen uitblonk in bombast zonder ook maar één keer terug te vallen op synthesizers of keyboards. Deze tegenstelling vormt de basis van het theaterstuk waarbij als rode draad de opbouw van Bohemian Rhapsody doorheen loopt. Dat lijkt een inkoppertje maar aan de hand van de vileine regie en het uiterst originele script van regisseur Bavo Galama weet de show wel twee sets lang te beklijven. 

roel 3

Daarbij valt vooral de chemie tussen Van Velzen en Blokhuis op. Waar de zanger een beter acteur en cabaretier in de dop is, daar blijft Blokhuis dicht bij zichzelf. Zijn religieuze opvoeding gevoed met kerkelijke muziek, brachten hem bij Queen. En dat hij juist Killer Queen als één van de beste liedjes van Freddie Mercury durft te bestempelen, is een rake constatering. Sowieso is de keuze van het songmateriaal in het eerste bedrijf raak. Opvallend daarbij is de aandacht voor de songs van de destijds haast onzichtbare bassist John Deacon. Spread Your Wings wordt door Van Velzen prachtige gezongen en op piano gespeeld. Zo ook You’re My Best Friend, nog zo’n meesterlijke compositie van Deacon. Het wat meer ingetogen repertoire van de band komt in het theater overigens toch beter tot zijn recht dan het rock-repertoire van Queen. Neem bijvoorbeeld de toch wel redelijk drakerige ballade Too Much Love Will Kill You waar gitarist Brian May als solist zoveel succes mee had. Van Velzen weet er in dit stuk een fabelachtige draai aan te geven en dicht bij de ooit door Mercury gezongen versie te komen.

roel 1 def

De hand van Galama is duidelijk te zien in de acteurstukjes waarbij hij ook gebruikt maakt van de drie bandleden van Van Velzen. Zo speelt gitarist Xander Hubrecht de rol van rechter zeer verdienstelijk. Hij moet, samen met het publiek, beslissen of de door Van Velzen geopteerde compositie Radio Ga Ga of het door Blokhuis aangedragen Tie Your Mother Down gespeeld moet worden. Natuurlijk kiest het publiek dat natuurlijk grotendeels bestaat uit ‘die hard’ Queen-fans voor de springerige rocksong. Ook mooi in de show is dat er niet alleen wordt geput uit de classic hits maar ook het jazzy-vaudeville nummertje Good Company met wasbord, ukelele en Blokhuis op de grote trom in een jolige versie voorbijkomt. Sluitstuk is de ontrafeling van Bohemian Rhapsody waarbij Van Velzen al pratend en zingend naadloos uitlegt hoe het koorwerk tot stand kwam. Dat hij de show afsluit met zijn favoriete Mercury-song Love Of My Life is meer dan een kers op de taart. Het maakt van A Night At The Theatre een heerlijke en eerlijke voorstelling. Of zoals de heren de nalatenschap van de zanger zelf benoemde: onbeschaamd mooi.

Stereophonics maken korte metten met january blues

De Welshe band Stereophonics bracht in oktober 2017 hun tiende studioalbum ‘Scream Above The Sounds’ uit. In Groot-Brittannië staan ze met zes nummer-1 albums in de voetstappen van The Beatles, Led Zeppelin en U2. Inmiddels zijn ze sinds hun eerste album ‘Word Gets Around’ (1997) al twintig jaar in de running. Ter ere van de eerste tien jaar werd het compilatiealbum ‘Decade in the Sun’ uitgebracht. Vanavond, zaterdag 27 januari, laten ze in AFAS Live zien waar de twee decennia in de zon toe hebben geleid. 

Van punkrock naar dromerige indie

Het publiek is onwijs gemêleerd; er valt niet echt een stempel op te drukken. Misschien dat het komt door de verschillende muziekstijlen die de Stereophonics de afgelopen jaren hebben aangesneden: van punkrock, sleazy Rock ’n Roll, blues, naar dromerige indie en weer terug. Het publiek zou misschien wél omschreven kunnen worden als de ‘working class’, evenals de origine van de van oorsprong uit Wales-afkomstige (Cwmaman) hoofdact Stereophonics.

Energieboost

Een paar minuten voor negen betreedt de band, op de intro van ‘Chances Are’, het podium in een nog donkere zaal. Vooraan in de menigte wordt meteen de Welshe vlag omhooggehezen. Er wordt flink geklapt en gejuicht. Na anderhalve minuut zorgen de strakke gitaarriffs van frontman Kelly Jones voor een inleiding naar een indrukwekkend samenspel tussen licht, geluid en gave visuals achter de band, wat de rest van de show ook zo blijft aanhouden. Yes! Daar is ‘ie dan: de broodnodige vitamine-D.

Weg met de january blues!

Stereophonics speelt een gefocuste, stevige, daarentegen weinig verrassende, maar stabiel wel een hele goede set. Bijna twee uur lang spelen ze een mix van nummers van het nieuwste album en oudere albums zoals Performance And Cocktails (1999) en Keep The Village Alive (2015). Tegen het einde gaat vooral de Welsh-Britse-crew, rondom de Welshe vlag, helemaal wild op nummers als ‘Thousand Trees’ en ‘The Bartender And The Thief’. Ten slotte ook op de toegift van ‘Mr And Mrs Smith’ en het nummer dat in 2005 voor de doorbraak van de band zorgde: ‘Dakota’. Na dit concert lijken de wolken boven de Afas Live samen met de ‘january blues’ plaats gemaakt te hebben voor flink wat zonnestralen.

Binnenkort lees je in het nieuwe Soundz-magazine o.a. een interview met Sterophonic’s frontman Kelly Jones en bassist Richard Jones.

Tekst en beeld: Luca de Louw

 

QUEEN KAN HET NOG STEEDS

 

Queen ZiggoD Daniel Soundz 03De huidige tour van Queen is opgehangen aan het 40 jarig jubileum van het album News Of The World dat in het najaar van 1977 uitkwam. Het bleek gisteravond in een uitverkocht Ziggo Dome vooral een mooie visuele kapstok te zijn. De legendarische Engelse groep startte afgelopen zomer al met een omvangrijke trek langs de grote arena’s in Amerika. De combinatie met zanger Adam Lambert bewees al tijdens eerdere tournees een langere houdbaarheidsdatum te hebben. De lange, extroverte vocalist heeft charisma en de strot om zelfs de hoogste partijen van wijlen Freddie Mercury te kunnen vertolken.

Tekst: Jean-Paul Heck

Foto's: Daniel de Borger

Queen ZiggoD Daniel Soundz 02

In Amsterdam werd er echter ook nog eens een visuele show uit de hoge hoed getoverd die zijn weerga niet kent. De robot die de hoes van News Of The World zo beroemd maakte, is de mascotte die door Lambert tijdens de show zelfs even ‘Frank’ werd genoemd. Jonge Queen-fans konden destijds zelfs de slaap niet vatten vanwege die onheilspellende cover. Maar de robot is nu omgetoverd tot een troeteldier. Dat is niet erg want Queen doet nog altijd veel met een knipoog. Nadat het bal werd geopend met We Will Rock You, stoomde de band door met potente rockers zoals Hammer To Fall, Tie Your Mother Down en Stone Cold Crazy. Daarbij vielen meteen twee dingen op: Brian May is in topvorm maar drummer Roger Taylor niet. De 68-jarige slagwerker is niet meer de razendsnelle en hard meppende dynamo van vroeger en liet bij sommige songs zelfs bepaalde drumpatronen weg. Dat is hem overigens vergeven want met behulp van een extra percussionist/drummer werden de nodige lege plekken weggepoetst.Queen ZiggoD Daniel Soundz 04

 

De setlijst was sterk maar voorspelbaar. Gelukkig liet Taylor met zijn lijflied I’m In Love With My Car horen dat hij vocaal nog altijd de rauwe, hoge strot van de originele versie van A Night At The Opera weet te evenaren. Waar de band in Amerika nog wel News Of The World-krakers zoals Spread Your Wings en It’s Late speelde, daar werd nu volstaan met een passage van Get Down Make Love. Daarnaast werd ook grotendeels het oude werk van de eerste albums, op de hits na, overgeslagen. Dat is jammer, zeker omdat May nog immer die excellente gitaarheld van weleer is en juist dit materiaal zich uitstekend leent om live te vlammen.

Queen ZiggoD Daniel Soundz 01

Hoogtepunten waren toch de ‘happy songs’ zoals Don’t Stop Me Now, Killer Queen en een deel van Bicycle Race, waarbij Lambert zijn lange lijf over een roze driewieler had gedrapeerd. Dat hij daarna zonnodig zijn door Pink geschreven hitje Whataya Want From Me moest vertolken, bleek een mispeer te zijn. Nog een gemiste kans was dat het geweldige originele intro van You Take My Breath Away niet door May, Lambert en pianist Spike Edney werd omgezet in een akoestische versie. Het inkoppertje Love Of My Life met overigens een prachtige filmmoment waarbij May haast letterlijk naast een zingende Mercury zat, zorgde wel voor het nodige kippenvel.

Queen ZiggoD Daniel Soundz 05

Ook de traditionele gitaaruitspatting van May krijgt tijdens deze tour meer aandacht en leverde een aantal prachtige visuele momenten tijdens zijn uitgebreide versie van Last Horizon en de riff van Now I’m Here. Het magnifieke slot was weer voor het duo We Will Rock You en We Are The Champions. Conclusie: Queen weet op showgebied nog altijd de juiste snaar te raken maar de talloze gescoorde lijkt de band ook te verlammen. Mocht Queen wederom met Lambert op stap gaan, dan is het wellicht goed om een aantal albumtracks in de set te implementeren. Met de aanstaande jubileums van albums zoals Jazz en The Game valt er in ieder geval genoeg te kiezen.

Queen + Adam Lambert: gezien en gehoord, gisteravond in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Queen ZiggoD Daniel Soundz 07

 

Queens Of The Stone Age: strak en bevlogen

qotsa ziggo opener

Hoe je een strakke show moet wegzetten hoef je de Queens of the Stone Age (QOTSA) niet meer te leren. Afgelopen zomer bewezen ze het nog maar eens eventjes tijdens een fantastische showcase in het Belgische Wommelgem die was georganiseerd door Studio Brussel. In de Ziggo Dome deed de band uit Los Angeles het nog eens even dunnetjes over. De mannen van Josh Homme lijken de ideale samenstelling te hebben gevonden.

qotsa ziggo 2

Toch lijkt Homme niet in de beste periode van zijn leven te verkeren. In Wommelgem strompelde hij met een wandelstok over het podium en bleek hij redelijk beschonken te zijn. En ook vanuit Amerika sijpelden er verhalen door dat Homme on stage regelmatig te diep in het glaasje had gekeken. Maar in Amsterdam klopte eigenlijk alles. Meteen vanaf de strakke  opener If I Had a Tail viel alles op zijn plaats. Nog steeds balancerend met een loopstok vanwege een bacteriële infectie die hij al in 2010 opliep, spoorde hij zijn vijfkoppige band aan. Na een periode van ziekte en depressie heeft Queens of the Stone Age zich aan de hand van de hippe producer Mark Ronson (Amy Winehouse/Adele) zich weer opnieuw uitgevonden.

tekst: redactie Soundz

Fotografie: Kim Balster

qotsa ziggo 4

De onvoorspelbaarheid van Queens of the Stone Age maakt de groep uit de Mohave-woestijn een ongrijpbaar fenomeen. Dat bleek wel tijdens het concert dat ruim anderhalf duurde en louter briljante momenten opleverde. De nieuwe, vrij toegankelijke songs, heeft de band naadloos verwerkt in de setlijst.  De band heeft met de komst van voormalige The Mars Volta-drummer Jon Theodore een hoop power en virtuositeit ingekocht. Maar het zijn toch vooral de geweldig pakkende nieuwe liedjes die op dit moment het verschil maken. En dan ook nog gespeeld door een groep in topvorm. 

qotsa ziggo 3

De springerige single The Way You Used to Do kwam voorbij. Tussen oude krakers zoals Smooth Sailing en Little Sister viel ook de nieuweling The Evil Has Landed op. Het is een song die symbolisch is voor Queens of the Stone Age nieuwe stijl. Maar ook het oude werk werd met passie, vakmanschap en uiterste precisie gespeeld. Na de reguliere slotsong Sick, Sick, Sick en Go With The Flow, volgde nog een ferm slotakkoord van maar liefst vier songs met als absolute hoogtepunten Un-Reborn Again en Song For The Dead Wat een klasse-band!

Het blijft zomeren met Jamiroquai

jami1

Een trainingspak, een dikke pens, een bolle, absoluut niet afgetrainde toet. Het zijn nou niet echt signalen die veel goeds beloven, woensdagavond in de volle Ziggo Dome. Bezoekers in de zaal die niet op voorbereid op de huidige staat van Jay Kay waren schrikken zich een hoedje. De space cowboy blijkt vadsig geworden...

tekst: Tinus de Korver

Kan dat eigenlijk wel? Op tournee gaan langs arena's, grif geld voor tickets vragen en dan zo aan komen zetten? Je zou zeggen van niet, en als halverwege Kay aan het einde van zijn latijn lijkt weet je dat zeker. Maar Kay, 48 jaar oud nu en vorig jaar nog slachtoffer van loodzware rugproblemen, krabbelt weer op. De finale is weer geweldig, net als het begin dat ook was.

Dikke pens of niet, de show slaagt omdat Jamiroquai geen haast heeft, hier en daar een nummer flink oprekt en het zo heerlijk onderdompelen is in een funk- en soulbad vol bekende liedjes. Het optreden is warm, loom en dansbaar. De space cowboy mag dan wel vadsig zijn geworden, een zaal naar zijn hand zetten kan hij nog steeds. ''Het is alweer vijfentwintig jaar geleden dat ik begon. Zelfs ik ben verbaasd dat ik nog steeds overeind sta,'' bekent hij aan het publiek in een van zijn talloze niet al te diepgaande praatjes. En dan, veelbetekenend: ,,A lot of wasted days in this town, i might add.'' Dat geloven we graag.

jami 2

Een krappe handvol nummers van de zestien vanavond komen van nieuwste plaat Automaton, een dappere poging om Jamiroquai eigentijdser te laten klinken. De flirt met electronica op die plaat (denk Daft Punk) slaagt op het album en vanavond ook op het podium. Stevige dreunen vullen de Ziggo Dome en verbloemen niet dat er een paar sterke songs op staan. Niet dat de Ziggo Dome al te extatisch reageert op dit deel van zijn oeuvre. Hier gaat het meer om de popklassiekers. Ze staan lang niet allemaal op het menu, maar Cosmic Girl, Alright en Return of the Space Cowboy: de klassiekers die hij wél speelt klinken relevant en gaan er in als mierzoete, ambachtelijke koek. Daar zorgt de uitstekende, negen koppen tellende band voor. Steekjes laat die band niet vallen. Lasers en rook op een duur podium met schermen maken de boel af.

Toegegeven, het ziet er allemaal desondanks een stuk onbeholpener uit dan eerst. Sinds de loodzware rugproblemen danst Jay Kay – tegenwoordig vader-  een jeel stuk minder. Al kan hij het naarmate de show vordert toch niet helemaal laten – heel even vangen we zelfs een blik op van de oude Kay. Dansend, lonkend, uitdagend. De Kay die grotendeels verdwenen is.

Maar welke artiest kan juist op momenten van twijfel met een klassieker als Virtual Insanity op de proppen komen? Zo'n nummer dat nog steeds relevant is, dat een hele zaal -17000 bezoekers!- inéén indrukwekkende beweging doet opveren? Kay kan het, als icoon van de jaren negentig, met die prachtige hese stem en dat geweldige talent voor een goede melodie. En dat is toch indrukwekkend.

 

Zoeken

Laatste concertverslagen