Thirty Seconds To Mars deelt Ziggo Dome-podium met fans

Tekst: Luca de Louw

Thirty Seconds To Mars brengt 6 april, na 5 jaar werk, een nieuw album uit. Precies een half jaar voor die datum werd ‘The Monolith Tour’ aangekondigd. Vanavond, op 20 maart, staan ze in de Ziggo Dome.

Tien minuten lang klinkt het mysterieuze Monolith intro door de zaal, totdat de ‘bunker’ van grote led-lichtschotten, midden in de zaal, langzaam omhoog gaat. Binnen 30 seconden is de zaal, door het opzwepende elektronische house-intro van Up in the Air, omgetoverd tot een discotheek outta space: Mars natuurlijk. Door het publiek wordt nog net geen gat in het dak van de Ziggo Dome gesprongen.

Goddelijk?!

Next up: Kings and Queens. Frontman en tevens acteur Jared Leto rent over het podium, gehuld in een gekleurde poncho, die doet denken aan de ‘Amazing Technicolor Dreamcoat’ van Joseph, uit de musical van de makers van Jesus Christ Superstar. Wanneer Leto een moment neemt en zijn armen in de lucht spreidt, is hij in combinatie met zijn flinke baard, donkere lange haar en zijn pilotenbril, de moderne versie van Jezus. De woorden Jesus, messiah en God vliegen ook voorbij in de teksten die hij zingt gedurende de show. Zou hij ook op water kunnen lopen?

Het goddelijke gevoel van op het podium staan, wil hij niet alleen voor zichzelf houden. Hij pikt wat random ‘gekke’ mensen uit het publiek, die het ook even mogen ervaren. Waaronder de 7-jarige Ties, die even op de drums van Leto’s broer Shannon, tevens enige andere bandlid op het podium, mag spelen.

Oorlog

Af en toe stopt Jared abrupt de show, wanneer hij zich bijvoorbeeld afvraagt waarom iedereen op de tribune nog zit. ‘’ Sta op voor Thirty seconds to Mars’’, roept hij. Daarna roept hij iedereen op een vuist te maken, ‘fight, fight, fight’, tijdens This is War. Tegen het einde van het nummer gaan er immense zilveren ballonen door de zaal, die hij zelf met een gebalde vuist af en toe terug het publiek in beweegt.

 30 seconds to mars

Jared overstemd

Search & Destroy, Do or Die en Dangerous Nights, een van de singles van het nieuwe album, komen ook nog voorbij. Zelfs een cover van Rihanna’s Stay. Tijdens veel nummers wordt Jareds stem bijna overstemd door het publiek, de drums en de muziek, die op een bandje meeloopt (inclusief opgenomen zang). Wanneer dit wat zachter is, klinkt zijn stem minder goed.

Grote finale met Guitargods

Hij lijkt te eindigen met Rider, een nummer van het nieuwe album. Leto zingt You’ll miss me when I’m gone, zwaait een keer en de ‘ledlichtbunker’ daalt weer neer. Het blijft even donker en dan zijn ze terug met Walk on Water. ‘’Zijn jullie klaar voor een verassing?’’. Tegen het einde van het nummer maakt Eloi Youssef (zanger Kensington) even zijn intrede en zingt een aantal zinnen mee.

Dan is het tijd voor de vier guitargods, de winnaars van de 3FM-actie, aangekondigd door 3FM-DJ Frank van der Lende. De hele show zijn er geen gitaren op het podium te ontdekken. Nu, wordt er samen met Jared, die ‘m er ook even bij heeft gepakt, flink wat afgescheurd  tijdens de track Conquistador. Closer on The Edge, zorgt samen met veel fans op het podium, voor de afsluiter. De witte confetti knalt over het publiek. Terwijl de stroom mensen even later naar buiten loopt, dwarrelt deze nog steeds de zaal rond.

Beeldbron header: Instagram 30secondstomars

TOTO: in topvorm in de Ziggo Dome

toto 2Toto is een kat met negen levens. Zo vaak leek het in de historie van de band uit Los Angeles fout te gaan maar telkens weet het collectief op te krabbelen. 40 jaar lang nu alweer. De 40 Trips Around The Sun World Tour is het reizende live-feestje dat gisteravond Ziggo Dome aandeed.

door: Jean-Paul Heck

En de grote venue zat bomvol. Logisch ook wel want Nederland is Toto-land nummer 1. Nergens zijn de fans zo devoot en vasthoudend. Maar dat geldt ook voor de band. Zangers, drummers en bassisten kwamen en gingen maar de kern van de groep is altijd intact gebleven. Toetsenman en oprichter David Paich en gitarist Steve Lukather hebben nooit verzaakt. Met de terugkeer van de originele toetsenman Steve Porcarco in 2010  is ook een groot deel van de klassieke sound hersteld. Dat was al enigszins te horen op het laatste album Toto XIV (2015) maar live is de band op dit moment in topvorm. Paich die jarenlang nog nauwelijks wilde zingen, zit goed in zijn vel en dirigeerde net zoals in de jaren ’80 de band vanachter zijn vleugel. Ook Lukather oogt gezond en speelde zoals gebruikelijk de sterren van de hemel en zong zijn nummers loepzuiver. De typische geluidjes van Porcaro blijkt echter het cement tussen de stenen. Zeker omdat Toto met de komst van drummer Shannon Forrest eindelijk een slagwerker heeft gevonden die net zo lui, gruizig en old school kan spelen als de legendarische Jeff Porcaro. Na de dood van Porcaro was het toch altijd zoeken naar die juiste sound. Daarnaast heeft Toto voor deze tour wederom de befaamde percussionist Lenny Castro en zanger/saxofonist Warren Ham ingehuurd. Een man die ook al in de jaren ’80 met de band toerde. Met de komst van de hoog zingende bassist Shem von Schroeck is het de sound van de band verrijkt. Ook zanger Joseph Williams verzaakte gisteravond geen moment. De man die in 1986 Bobby Kimball voor twee albums verving, is met afstand de beste keuze voor de band.

Toto 1

 In de Ziggo Dome hanteerde de band gelukkig niet het greatest hits principe. Na een aantal nieuwe nummers, graaide Toto die in de repertoirezak en dat was mooi om te horen. Zo kregen de fans een spetterende versie van English Eyes te horen, een klasse-track van het haast vergeten album Turn Back. Ook het instrumentaaltje Jake To The Bone werd weer eens van stal gehaald en met Forrest achter de drumkit klinkt haast net zo goed als indertijd met Jeff Porcaro. Halverwege het concert dook de band de historie in en vertelde Paich, Lukather en Porcaro beurtelings een sappige anekdote. Toetsenman Porcaro kreeg zelfs de kans om de Michael Jackson-hit Human Nature te schrijven. Een song die hij eigenlijk voor Toto componeerde maar door producer Quincy Jones werd opgepakt voor het album Thriller. Naar het einde toe kwam er een vreselijk strakke versie van Goodbye Girl voorbij, werd Angela van de debuutplaat voor het eerst sinds jaren van stal gehaald en werd zelfs de pareltjes Lion en Stranger in Town van dat andere vergeten album, Isolation, gespeeld. Met ondermeer het thema van de film Dune en het heerlijke Make Believe van Toto IV werd koers gezet naar de slotsong The Road Goes On. Het was meteen een voorschot op de toekomst want één ding is haast zeker: over 10 jaar staan we weer in de Ziggo Dome om een halve eeuw Toto te vieren

Steven Wilson: legende van de progrock

wilson 2In de loop der jaren heeft Steven Wilson (50 lentes jong) als singer-songwriter, producent én frontman een keizerrijk opgebouwd waar de meeste artiesten een puntje aan kunnen zuigen. Als muzikaal leider van proggigant Porcupine Tree veroverde hij de harten van miljoenen mensen, maar ondertussen heeft zijn solocarrière een dergelijke legendarische status gekregen. Zijn uitverkochte show in AFAS Live onderstreept dat we hier te maken hebben met een van de grootste muzikale geniën van deze tijd.

tekst: Sebastiaan Quekel

Dat zou ook zonder zijn shows het geval zijn. Werkelijk ieder album van deze Britse proggod is een schot in de roos, waarvan zijn laatste (To The Bone) misschien wel de geschiedenis zal ingaan als zijn magnum opus. Wilson kan dan ook op een staande ovatie rekenen als hij vroeg in de set verklapt dat hij zijn laatste geesteskind bijna in zijn geheel in Amsterdam zal opvoeren.

Twee uur en veertig minuten klokt het concert dan ook, maar Wilson gaat er als een speer doorheen. Op setopener To the Bone smeedt de bebrilde Brit alles samen wat hem al jaren tot hét gezicht van de hedendaagse progressieve rock maakt. Een harstochtelijk lied waarin Wilson veel belangrijke thema’s aansnijdt. Zelf weet Wilson als geen ander dat zijn muziek vaak zwaar beladen is. ,,Maar hey”, lacht de Engelsman. ,,Jullie zouden hier niet staan als jullie niet van sombere muziek hielden. Toch?”

En zo is het maar net. Wilson hoeft maar één woord te fluisteren of één snaar op zijn ‘gloednieuwe gitaar’ aan te slaan, en de AFAS luistert ademloos. Het ontroerende Pariah, een duet met zangeres Ninet Tayeb, werpt zich al snel op als een van de eerste hoogtepunten. Ze is er zelf niet bij, maar dat lost Wilson heel slim op door haar gezicht levensgroot op een doorzichtige sluier te projecteren. En dan volgt die uithaal met die prachtige muzikale uitbarsting: duimendik kippenvel.wilson 1

 

De show in Amsterdam blijft continu tot in de puntjes verzorgd. Het podium is zo ingericht alsof Wilson bij ons in de huiskamer staat te spelen. Tegelijkertijd brengt de Engelsman visueel zijn meest indrukwekkende show in zijn loopbaan. Achter de muzikanten springt een groot scherm direct in het oog, waarop stemmige beelden en delen van cartoony videoclips getoond worden. Later in de show keert de (prachtige!) doorzichtige vitrage tijdens meerdere nummers terug, zoals in Song of I, waar een vrouwelijke danser zich om Wilson lijkt heen te dartelen. Net een hologram.

De verpletterende metalriffs in Home Invasion, de funky basmelodieën en psychedelische gitaarsolo’s in Porcupine Tree-nummer The Creator Has a Mastertape, de ingetogen en beeldschone piano in Refuge: met de zeer veelzijdige setlist vallen de bezoekers van de ene verbazing in de ander. Wat vooral beklijft is misschien wel het beste nummer dat Porcupine Tree ooit heeft gemaakt: het bloedstollend mooie en retespannende Arriving Somewhere but Not Here. Een dertien minuten durende achtbaanrit waarin Wilson en zijn muzikanten zichzelf weten te overtreffen, voor zover dat deze avond nog kan.

En wat blijft het een voorrecht om Wilson – helemaal in zijn element – bezig te zien. De beste man is alweer vijftig, maar staat met net zo veel bezieling en passie op de bühne als in de Porcupine Tree-jaren. Met strakke handgebaren dirigeert hij de muzikanten en als een nummer tot uitbarsting komt zwiept hij vurig met zijn lokken. En, niet te vergeten, blijft het een bijzonder leuke vent.

Honderduit vertelt Wilson verhalen over vroeger, over zijn voorliefde voor ABBA en Prince en hoe die popartiesten zijn laatste album gevormd hebben. Het levert zelfs een bijzonder moment in de show op. Tijdens Permanating – een feestnummer dat zo op de radio gedraaid kan worden – doopt hij de AFAS Live even om tot een discotheek. En hij komt er nog mee weg ook.

Toch bewaart Wilson het allermooist voor het laatst. ,,Dit is misschien wel het beste nummer dat ik ooit heb geschreven”, vertelt hij, en daar kan hij nog wel eens gelijk in hebben ook. Wanneer de eerste donkere pianotoetsen door de zaal galmen en Wilson de eerste zinnen fluistert, weten de mensen het. The Raven that Refused to Sing, bijna mooier kan muziek niet zijn, en bijna mooier kan deze muziekreis van bijna drie uur niet beëindigd worden. Wat een avond.  

Charles Aznavour nog steeds troonwaardig

De 93-jarige Charles Aznavour, wordt door velen ook wel de ‘Franse Frank Sinatra’ of één van de grootste singer-songwriters allertijden genoemd. Aznavour heeft dan ook meer dan 1200 chansons geschreven. Daarnaast heeft hij sinds 2017 zijn eigen ster op de Hollywood ‘Walk of Fame’ en heeft hij in meer dan 60 films gespeeld. Een ware legende in de AFAS Live vanavond dus.

Voordat Monsieur Aznavour opkomt, terwijl het publiek al opstaat voor een staande ovatie, gaan velen nog even langs de bar voor een mini-flesje wijn. Vooral de geur van rode wijn dwarrelt sterk door de zaal. Een keertje wat anders dan de standaard bierlucht tijdens pop-en rockconcerten. Nee, dit is een sophisticated publiek.

Charismatisch

Tijdens het gehele concert staat er een volgspot op Aznavour, die hem spierwit laat lijken, vooral in contrast met de warme lichten achter hem, maar desondanks heeft hij nog steeds een warmhartige, vriendelijke uitstraling. De uit Parijs afkomstige, van origine Armeense Charles, vertelt na de opening met ‘I Didn’t See The Time Passing’ over de verschillende talen die hij spreekt: van Frans, Italiaans tot Russisch. Hij kiest ervoor Frans te spreken. De Franssprekende lachen luidt om de charismatische grapjes die hij tussendoor maakt en om de dingen die hij vertelt. De rest lijkt geconcentreerd, op het herkennen van woorden die bij hen in de Franse les lang, lang geleden weleens voorbij zijn gekomen, om het een beetje te volgen.

On y va

Samen met zijn dochter Katia, een van de achtergrondzangeressen, zingt hij al vrij aan het begin ‘Paris Au Mois D’aôut’. Bijzonder. Naderhand worden er door twee fans bossen bloemen overhandigd. Charles grapt dat dit ‘meestal pas aan het einde gebeurt’. Ook dan krijgt hij nog wat exotisch uitziende bossen. ‘On y va’, we gaan verder, zegt Charles. Af en toe verandert het podium even in een filmset waar Charles plaatsneemt op zijn regisseursstoel. Terwijl hij zingt over een baan in een vreemde bar, waar hij nude from head to toe is after stripteasing (‘What Makes A Man’) trekt hij toepasselijk zijn zwarte colbert uit waardoor zijn rode bretels op zijn donkerblauwe blouse zichtbaar worden.

Koning van de Franse chansons

Wanneer hij tegen het einde aankondigt ‘She’ te gaan doen, begint het publiek flink te klappen. Charles schuifelt tijdens het nummer op het podium, met zijn rug naar het publiek gekeerd, terwijl hij in een omhelzing met zichzelf is. Daarna volgen ‘Ave Maria’,‘Hier Encore’ en ‘La Bohème’. Het publiek luistert het hele concert met volle aandacht en hier en daar dansen wat hoofden mee op de muziek. Ondanks dat Charles zijn stem niet altijd de hoge tonen meer haalt, weet hij het publiek alsnog diep te raken. Hij is en zal altijd de koning van de Franse chansons blijven.

Tekst: Luca de Louw

 

The Killers: Ziggo Dome

Het kan raar lopen in popland. Een paar jaar terug was The Killers de meest belovende band in het circuit. Maar na een wat tegenvallend album kwam de groep in een licht neerwaartse spiraal terecht. Dat is jammer want de groep rondom zanger Brandon Flowers heeft genoeg kwaliteiten om een vaste waarde te blijven.

Gisteravond speelden de mannen uit Las Vegas in een bijna volle Ziggo Dome. Dat is op zich goed nieuws want de twee laatste albums van de band waren geen succesnummers. Probleem is dat de rijen binnen The Killers niet meer gesloten zijn. Zo misten we gisteren zowel gitarist Dave Keuning als bassist Mark Stoermer op het podium. Dat zegt eigenlijk alles over de huidige coherentie binnen de formatie. Flowers uitte na twee geflopte soloplaten de nodige kritiek op alles en iedereen maar juist zijn solotrip heeft The Killers weinig goeds gedaan.

killers plaatje

 

Dat bleek ook wel in de Ziggo Dome. De band draait eigenlijk nog maar om twee personen: Flowers en de charismatische drummer Ronnie Vannucci. De twee huurlingen deden het overigens prima maar konden niet verhullen dat de band wellicht op zijn laatste benen loopt. De band had altijd twee speerpunten als munitie. De schelle, hoge stem van Flowers en een catalogus aan prima songs. Die songs werden gisteren bijna allemaal gespeeld. Vooral de nummers van Hot Fuss, toch de beste plaat van de band, werden in het zonnetje gezet. Na de opener Run For Cover kwamen de hits en concertlievelingen allemaal in slagorde voorbij. Daarbij valt op dat het nieuwe materiaal van de laatste plaat Wonderful Wonderful prima weet te beklijven. Een nummer als The Man doet bijvoorbeeld niet onder voor de classics.

Maar het publiek ging zich toch pas vooral roeren bij tunes zoals Human, Spaceman en Somebody Told Me. Dat tussendoor ook nog Romeo And Juliet van Dire Straits van stal werd gehaald, was een prima zet. De drumsolo van Vannucci met behulp van 2 fans bleek echter totaal overbodig.  Nog storender was de stem van Flowers die meer dan eens oversloeg.  Wat echter het meest zorgen baarde was de enigszins routinematige vertoning van een band die zich snel zal moeten herpakken om die belofte van weleer toch echt in te lossen.

Jean-Paul Heck

Fotocredit: Rob Loud

Zoeken

Laatste concertverslagen