Dit waren de hoogtepunten van Best Kept Secret 2018

Het Best Kept Secret Festival is uitgegroeid tot een feest om rekening mee te houden. In slechts zes jaar tijd is het een belangrijk onderdeel van de Nederlandse festivaltop geworden. Net als voorgaande jaren was deze editie een driedaagse ontdekkingsreis, vol met alternatieve muziek van bekende én onbekendere artiesten. Soundz was van de partij bij de zesde editie van Best Kept Secret om het kaf van het koren te scheiden. Dit waren onze negen hoogtepunten. 

Tekst: Christian Sier

 JOHAN

JOHAN fb

De verloren zoons van de binnenlandse indierock zijn teruggekeerd. Negen jaar lang bracht de band rondom de Hoornse zanger en gitarist Jacob de Greeuw niets meer uit, tot deze vorig jaar besloot dat de tijd rijp was voor een doorstart met de plaat Pull Up. Eigenlijk is er niets veranderd aan het geluid van de band, dat vaak wordt vergeleken met The Beatles. Daarmee doe je JOHAN eigenlijk tekort, want hun sound is veelzijdiger dan dat: poppy genoeg om het Hollandse publiek te bereiken, maar wel zo origineel dat ze op dit moment in Nederland geen gelijke kennen. Op Stage TWO spelen ze oude hitjes als Tumble and Fall met evenveel enthousiasme als de creaties It’s About Time en What A Scene, afkomstig van de comeback-lp. Welkom terug!

Father John Misty

Father John Misty BKS

Folkfenomeen en voormalig drummer bij Fleet Foxes Josh Tillman kwam zijn onlangs verschenen album God's Favorite Customer promoten. En dat deed hij zoals we inmiddels van hem gewend zijn: bij vlagen bombastisch, af en toe ingetogen, maar altijd met chirurgische precisie. Wat opvalt aan zijn nieuwe werk is het cynische gevoel voor humor dat duidelijker naar voren komt dan ooit, zoals bij het met zelfspot doordrenkte Mr. Tillman. De Amerikaanse singer-songwriter heeft zich een vintage jaren '60-imago aangemeten, dat terugkomt in alle aspecten van de show. Van de kledingkeuze tot de danspasjes, alles klopt. Het nadeel van zo'n tot op de seconde ingestudeerde set, is dat Tillman ietwat afstandelijk en niet spontaan overkomt. Aan de muziek ligt het echter niet, want stem en spel zijn pico bello. Pure Comedy is het huzarenstukje, een ballade waarin hij zich doodlacht om de waanzin van het menselijke bestaan.

Arctic Monkeys

Arctic Monkeys BKS

Alex Turner en zijn maten uit Sheffield zijn de eerste headliner. En ook de populairste onder dagbezoekers, want vrijdag is er veruit de meeste drukte voor het hoofdpodium. Ondanks de gemengde reacties op vervolgplaat Tranquility Base Hotel & Casino staat het publiek nog net zo te trappelen als voorheen.                                                                                                                                                                                                                                                           

En dan trappen ze af met Four Out Of Five, de eerste single van het nieuwe album. Een goed begin van een set met veel nieuwe muziek. De songs van de Tranquility Base zijn het resultaat van frontman Alex Turners geëxperimenteer op zijn piano, een cadeautje voor zijn dertigste verjaardag. Turner legt zijn gitaar dan ook vaak weg tijdens de show om plaats te nemen achter de Wurlitzer. Het is om het even, want ook op het klavier overtuigt hij.   

Daarnaast lijkt hij nuchter te zijn, wat hem een stuk aangenamer maakt om naar te kijken dan bij voorgaande optredens in Nederland. Er kan zelfs af en toe een glimlachje van af. Naast het recentere werk spelen de Monkeys ook veel oudere krakers. Een hoogtepuntje is The View From The Afternoon, de allereerste track van hun debuutalbum uit 2006. Andere vroege nummers als 505 komen minder goed uit de verf doordat de band ze nu veel langzamer speelt dan tien jaar geleden en Turner niet meer alle hoge noten haalt. Een klein beetje smet op een verder ijzersterke performance.

Steve Davis & Kavus Torabi

Steve Davis BKS

Vaak zijn het de kleine acts die je het meest bijblijven. De 60-jarige Steve Davis is er zo één. De zesvoudig wereldkampioen snooker begon twee jaar geleden voor de lol met plaatjes draaien op festivals en eindigde in 2016 zelfs op Glastonbury. Best Kept Secret was zijn eerste festival in Nederland. Producer en medediskjockey Kavus Torabi vergezelde hem. Davis was gewapend met zijn hilarisch oubollige cd-mapje, met daarin inhoud variërend van techno tot Ierse folk en van Soft Machine tot The Beatles. Ook zonder keu wist Steve Davis het publiek te raken.

The National

The National BKS

Een band als The National laten afsluiten op de mainstage is iets wat maar weinig festivals aandurven. Best Kept Secret komt er niet alleen mee weg, maar slaat zelfs de spijker op de kop! De prachtlocatie in de natuur en het warme weer dragen daar natuurlijk wel aan bij. The National maakt melancholische droommuziek voor op regenachtige zondagen, maar dan met een duister rockrandje. Enkele pareltjes zijn The System Only Dreams In Total Darkness en About Today. De charmante leadzanger Matt Berninger uit Cincinatti geniet duidelijk van de gemoedelijke sfeer. Het is de combinatie van zijn warme stemgeluid en de zeer aanwezige maar toch ontspannen drums en basgitaar die het optreden op de zaterdagavond tot een succes maakt.

Eervolle vermeldingen

Tom Grennan

Een sterke opener op vrijdag. De uit Noord-London afkomstige Tom Grennan vierde zijn 23e verjaardag op het hoofdpodium in Hilvarenbeek. Zijn rasperige zangstem past in het rijtje van Paolo Nutini en zijn imago in dat van Liam Gallagher. Britsoul met een working class randje. In Engeland brak hij door na zijn samenwerking met de danceact Chase & Status, op het lied All Goes Wrong. Op de ONE-stage wist hij het harde stuiternummer moeiteloos om te zetten in een pianoballad. In juli verschijnt zijn debuutalbum. Hier gaan we meer van horen.

Superorganism

Volgens 3FM-DJ Eva Koreman zou dit de spannendste act van het weekend worden. Ze had zeker een punt, want de show van Superorganism vergeet je niet snel. De bandleden, gekleed in felgekleurde pijen lijken op personages uit een Japanse tekenfilmserie. Japanse pop is dan ook een belangrijke inspiratiebron voor de 17 jaar jonge frontvrouw Orono Noguchi: psychedelische synthesizers, computerstemmetjes en gekke beats alom. Geknipt voor Best Kept Secret, dus.

Vince Staples

Met stip de beste hiphopact van het festival. De in het zwart geklede rapper uit Long Beach in Californië hitst als geen ander zijn publiek op. Door het felle tegenlicht en de indrukwekkende visuals zie je alleen een silhouet dat als een soort ninja over het podium sluipt. Bij Ascension, in samenwerking met Gorillaz, is het springen geblazen. Energie is het toverwoord bij Vince Staples. 

Vince Staples BKS

 

De afsluiter: LCD Soundsystem

BKS header FB

Het is een warme zondagavond. Het weekend is omgevlogen en het publiek begeeft zich massaal naar de ONE voor het slot van Best Kept Secret. Een gigantische zilveren discobal torent hoog uit boven het podium. De instrumenten en versterkers staan op een kluitje, want de acht leden van LCD Soundsystem willen continu oogcontact houden. Dat moet ook wel, want zanger en hoofdentertainer James Murphy improviseert er op los bij elk concert. Ondertussen moet de band strak en stoïcijns door blijven spelen. Een optreden van dit New Yorkse dancecollectief is als een analoge DJ-set: een uur en drie kwartier aan lange danssongs, gekenmerkt door een ritmische basis die steviger is dan de kabels van de Brooklyn Bridge.                                                                                                                                                              

De muziek van LCD Soundsystem is op de plaat soms lastig om doorheen te komen door het repetitieve karakter, maar elektronische mantraliedjes als Tonite en Call the Police komen live juist perfect tot uiting. Ook de Chic-cover I Want Your Love, gezongen door hoofd-keyboardspeelster Nancy Whang is perfect om naar eigen inzicht op te dansen. Halverwege breekt de pleuris uit als de eerste noten van het speelse Daft Punk Is Playing At My House klinken, het lied dat veel jongere fans voor de eerste keer hoorden op de soundtrack van voetbalspel FIFA '06.

Vlak voor het einde verlaat de band het podium voor een gezamenlijke plaspauze, waarbij Murphy expliciet aangeeft dat het geen toegift is, want daar doet LCD niet aan. De euforie is compleet wanneer Dance Yrself Clean wordt ingezet. Het komt tergend langzaam op gang , maar explodeert in een zee van synthesizers en percussie. Dan nog de krachtige afluister All My Friends en de show is alweer klaar, nog voordat je beseft dat je uitgeput bent van het aan één stuk door swingen. Best Kept Secret had niet beter kunnen eindigen dan met deze muzikale workout onder leiding van James Murphy.

Best Kept Secret Festival, 8-10 juni, Hilvarenbeek.

Beeld: Christian Sier, Tom Kwakman, V2 Records, 3voor12.

 

KATY PERRY: SHOW MUST GO ON

rsz katy perryKaty Katy Perry heeft niet de strot van Beyonce of de rock & roll van Pink. Maar de in Santa Barbara, Californie geboren zangeres heeft wel gevoel voor stijl. Haar laatste album Witness was overigens een behoorlijke teleurstelling omdat het vooral om de vorm en niet zozeer om de inhoud draaide. Maar in Ziggo Dome vond ze de juiste balans.

tekst: Jean-Paul Heck

 Toch wist de Amerikaanse in de Ziggo Dome alles in balans te houden. Een enorm oog op een groot videoscherm is het centrale punt van haar huidige tournee. Vanuit dat oogt komt Perry het podium opgelopen in een goud glitterpak en het haar in een korte snit. Perry heeft wellicht nog meer dan haar collega-sterren de it-factor en is daarnaast behept met humor en een geweldig gevoel voor timing. Het zijn allemaal talenten die de zangeres optimaal op het podium weet te benutten. Ze is tastbaarder dan Lady Gaga, menselijker dan Beyonce en warmer dan de koude Miley Cirus. Dat ze de lollypop-muziek van haar eerste platen heeft afgezworen is wel jammer. Ook in Ziggo Dome tollen de harde dance-beats in het rond.

De aankleding van haar huidige show is nagenoeg perfect. Voor elk nummer een ander kleedje en wat voor kleedjes. Pacman, flamingo’s, kaarten en zelfs een dansende haai razen voorbij. Gelukkig bleef Perry in Amsterdam toonvast haar songs zingen. Oude hits zoals I Kissed A Girl tot het overigens wel pakkende vrij recente Bon Appetit spreken zeer tot de verbeelding.  Publiekslieveling is echter haar hit Roar dat de Ziggo Dome in vuur en vlam zette. Twee uur is echter wel heel lang om al je sensoren te blijven gebruiken. Maar gelukkig heeft Perry genoeg hits om in te zetten als de show daar om vraagt. Het bombardement aan decor- en kledingwisselingen wat minder. Soms is het allemaal niet iets teveel van het goede zoals het moment dat Perry letterlijk al gitaar-spelend op een planeet komt en zich begeleid in de song Wide Awake. Maar ach, het is wel precies dat waar haar vooral jonge fans voor komen. Perry creëert een ongelooflijke

Katy Perry - Witness zaterdagavond in de Ziggo Dome in Amsterdam

Beth Hart: groots in Ziggo Dome

BethHart AnsvanHeck Ziggo2018 14 002 nr 6

 

Beth Hart (46) is een vrouw van uitersten. Ze gaat van druk, snel pratend met grappige armgebaren naar klein, kwetsbaar en melancholisch. Hier staat een vrouw die niet schuwt om haar meest persoonlijke dingen met haar fans te delen. Wie deze rockdiva een beetje kent weet dat er uit haar woelige geschiedenis prachtige liedjes zijn voortgekomen, die ze zaterdagavond in grote hoeveelheid voorbij laat komen in de Ziggo Dome, het grootste en misschien ook wel het beste concert dat ze in haar carrière heeft gegeven.

tekst: Sebastiaan Quekel

Fotografie: Ans van Heck

Nederland lijkt eindelijk te zijn gevallen voor Beth Hart, een topzangeres die in ons land gek genoeg jaren onder de radar is gebleven. Had ze zich niet vergrepen aan alcohol, harddrugs en verkeerde mannen, stond ze tien jaar geleden al in een zaal als de Ziggo Dome en werden haar tranentrekkende rockballads en scheurende bluesliedjes grijs gedraaid door radiostations. Net als soullegende Janis Joplin stond ook Hart aan de rand van de maatschappij, al is er één verschil: Beth Hart blijft en is levendiger dan ooit.

BethHart AnsvanHeck Ziggo2018 03 002 nr 3

Haar opkomst is om te beginnen werkelijk fenomenaal. Hart start midden in de zaal, schuifelt al zingend richting het podium en laat zich onderweg bespringen door tientallen fans. Hier staat geen vrouw die nog herstellende is van de shit die ze allemaal heeft meegemaakt, hier staat een sterke, veerkrachtige vrouw die de vele diepe dalen in haar privéleven weet om te zetten tot iets moois. En dat doet ze op een zo mooie wijze dat haar fans ruim twee uur lang aan haar lippen hangen.

BethHart AnsvanHeck Ziggo2018 05 002 nr 4

In de Ziggo Dome neemt Hart de bezoekers in vogelvlucht door enkele belangrijke gebeurtenissen in haar leven. Met een zekere verscheurdheid bezingt Hart haar ondraaglijke pijn en immense liefde die de Ziggo Dome doodstil maakt. Verhalen vertellen kan Hart wel. Honderduit praat ze. Over haar moeilijke relatie met haar vader, de ernstige mishandelingen door haar vriend, haar overmatig drugsgebruik, haar onvergetelijke huwelijksaanzoek in het ziekenhuis: het komt allemaal aan bod, waarop Hart achter haar vertrouwde piano kruipt en die nare gebeurtenissen in haar teksten vertolkt.

BethHart AnsvanHeck Ziggo2018 19 nr 7

Stuk voor stuk zijn het prachtige liedjes, waarmee Hart de luisteraars echt weet te raken. Maar in alle eerlijkheid is het ook nogal ‘veel’ vanavond. Hart snijdt iets te vaak zware onderwerpen aan en vergeet af en toe waar het echt om gaat met optreden: een publiek vermaken. Dit heeft deels ook te maken met de manier waarop de setlist is samengesteld. Hart zegt het zelf al: er komt veel spul voorbij dat ‘in geen tijden’ meer gedaan is.

Ze staat erom bekend wekelijks haar setlist af te wisselen en de samenstelling compleet overhoop te gooien. Dat is prima maar voor de show in de Ziggo Dome heeft het negatieve gevolgen. Vroeg beginnen met het opzwepende Can’t Let Go is bijvoorbeeld niet heel slim, die doet het verderop in de set stukken beter. Halverwege verliest de show zelfs aan kracht als Hart gas terug doet en wat onbekendere (en mindere) liedjes met alleen een gitaar of piano ten gehore brengt.

BethHart AnsvanHeck Ziggo2018 23 002 nr 8

Zodra Hart haar piano/gitaar met rust laat en zich stort op swingende bluesklassiekers, is ze op haar best. Hierbij wordt boezemvriend en gitaargod Joe Bonamassa af en toe gemist, maar bandgitarist Jon Nichols overtuigt net zo goed met scheurende riffs en duizelingwekkende shreds. In het jazzy Give It Everything You Got wordt de overdonderende vibrato van Hart nog maar eens bevestigd, die nog een extra lading krijgt dankzij die heerlijke, rauwe stemtrillingen van de Amerikaanse.

Alles wat Beth Hart zo goed maakt komt voorbij in de Ziggo Dome. Met haar ongebreidelde energie stuitert en trippelt ze over het podium, zoekt ze de boksringen aan de zijkanten op, fluistert en schreeuwt ze door haar microfoon en danst ze verleidelijk met haar collega’s. Aan het begin van de show lijkt het nog even mis te gaan en duikelt ze naar de grond, maar – zoals alleen Beth Hart dat kan – zingt ze liggend op haar rug verder alsof er niets aan de hand is. Die vervelende laarzen gaan tegen het einde van de show wel uit. “Finally!”

BethHart AnsvanHeck Ziggo2018 25 nr 10

Ja, echt een topwijf die Beth Hart. En een uitzonderlijk goede zangeres waar we de komende jaren nog veel van genieten. Als ze de volgende keer nog iets beter weet te doseren in haar nummers, dan lonkt haar definitief een sterrenstatus. Het is deze vrouw, die min of meer al alles heeft meegemaakt in het leven, van harte gegund.

gehoord en gezien op 13 mei, 2018 in Ziggo Dome.

The Golden Years Of Dutch Pop Music is de perfecte 'feel good' avond

rsz blues 1

 

Het leek een uitdagend project, The Golden Years Of Dutch Pop Music. En ook nog eens op een op het oog onwaarschijnlijke plek, Het Hart Van Holland in Nijkerk. Maar het leek gisteravond wel de enige juiste plek om de gouden jaren van de Nederlandse popmuziek te vieren. Het was ook een beetje het definitieve afscheid van het theaterprogramma De Pioniers van de Nederpop.

 

door: Jean-Paul Heck

fotografie: Kim Balster

Een theaterprogramma waarvoor Johan Derksen de juiste aanjager bleek te zijn. Niet zo gek dus dat hij degene was die in Nijkerk het zaakje vakkundig aan elkaar praatte. The Golden Years Of Dutch Pop Music, op poten gezet door Universal Music en 192TV,  groeide in de prachtige en volledig uitverkochte zaal uit tot een perfecte geregisseerd ‘feel good’ show. Tijdens de lange theatertour werd de Pioniers van de Nederpop nogal eens geteisterd door onheil. Jacques Kloes overleed voordat het circus goed en wel op gang was getrokken. Frank Krassenburg en Johnny Kendall vielen weg met medisch malheur en Hans Vermeulen stierf in de eindfase van de zo succesvolle tournee. Bij deze iconen stond Derksen gisteravond dan ook op een waardige manier even stil. Maar zowel Krassenburg als Kendall waren er gisteren in Nijkerk toch gewoon bij. En hoe! Nadat Derksen Krassenburg had aangekondigd als de enige echte zanger van The Golden Earrings, vertolkte vlekkeloos de drie classics Please Go, That Day en Sound of the Screaming. Kendall, die onderweg naar een theater in Limburg in de auto van Derksen een herseninfarct kreeg, ging er in de slotfase van de eerste set nog eens dik overheen met een wel bizar intense versie van de blues standaard St. James Infirmary. Het leverde hem terecht een staande ovatie op.

rsz blues 4

STAANDE OVATIE VOOR JOHNNY KENDALL

Tussendoor had ook Peter Koelewijn laten horen dat hij op 77 jarige leeftijd vocaal nog altijd op niveau is. Dat geldt ook voor George Baker die verraste met ragfijne versies van het heerlijke Dear Ann, Over and Over en natuurlijk Little Green Bag. The Clarks die de hele avond als begeleidingsband diende, hielden het zaakje goed bij elkaar. Zelfs bij een muzikaal uitdagende tribute aan het adres van Earth & Fire, waarbij zangeres Joëlle adequaat de partijen van de onvolprezen Jerney Kaagman vertolkte. Alleskunner Michel van Dijk blies ook nog stevig in de zak met de Les Baroques-song Such a Cad en van When People Talk van Rob Hoeke.

rsz blues 5

GEORGE BAKER: EEUWIGE JEUGD

In deel twee eerde The Clarks gitarist Jan Akkerman met een puik gespeelde versie van Russian Spy and I en ging het dak eraf bij The Life I Live van Q65. En dat leeftijd totaal geen vat hoeft te hebben op iemands vocale kracht en capaciteit, bewees Theo van Es wel. Terwijl hij op dit moment iedereen verbaast met zijn rol als blueszanger in de nieuwe Derksen-tour Johan Derksen Keeps The Blues Alive, liet de voormalige frontman van The Shoes zijn geweldige strot los op de drie hits Standing and Starring, Osaka en Na Na Na. Hierna kreeg hij de hulp van gitarist Erwin Java (Herman Brood/Cuby) die samen met Van Es en The Clarks de Cuby-klassiekers Appleknockers Flophouse en Window of My Eyes zeer vakkundig speelden.

rsz blues 3

DAVE BERRY IN ACTIE IN NIJKERK

Na een alleraardigste buiging richting Shocking Blue mocht het orakel Dave Berry deze eerste versie van The Golden Years Of Dutch Pop Music afsluiten. Berry, ook 77, deed dat natuurlijk met zijn drie grootste hits Little Things, The Crying Game, Strange Effect en Now. Bij de laatste songs kwamen alle gasten het toneel op voor een emotioneel en zelfs gedenkwaardig slot. Daarmee bewees The Golden Years Of Dutch Pop Music het perfecte eerbetoon te zijn aan de muzikanten die Nederland in de jaren ’60 en ’70 een gezicht gaven in de wereld van de popmuziek. Het kan bijna niet anders dat dit prachtige initiatief een vervolg gaat krijgen.

George Ezra bewijst zichzelf in uitverkocht Paradiso

Tekst: Christian Sier

Beeld: Ans van Heck Photography

We hebben lang moeten wachten op nieuwe muziek van singer-songwriter George Ezra: vier jaar maar liefst. Hij heeft met reden zo lang op zich laten wachten, want de zanger haalt de inspiratie voor zijn songs vooral uit lange rondreizen door Europa. Tijdens zijn uitverkochte concert in Paradiso wisselt hij oude en nieuwe nummers af met amusante anekdotes en neemt hij zijn publiek mee op zonvakantie.

Nieuwe muziek, nieuwe band

Op zijn onlangs verschenen tweede album Staying At Tamara’s heeft de blues plaatsgemaakt voor zomerse indie-pop gericht op een breder publiek, maar de diepe zangstem van de 24 jaar oude artiest klinkt nog net zo zalvend als op zijn debuutplaat. Dat is live ook het geval, zeker bij de lagere stempartijen. Sluit je ogen en je hoort een bejaarde gospelpriester uit Jackson, Mississippi. Ook de andere muzikanten zijn in vorm. George heeft zijn begeleidingsband moeten uitbreiden voor het nieuwe materiaal, want songs als Don’t Matter Now en Get Away zitten vol toetsenloopjes en blaaspartijen. Hoewel de zanger zich niet laat overschaduwen door zijn nieuwe Wall of Sound, verliezen oudere nummers als Barcelona wel iets van hun schoonheid door die penetrante orgels en trombones. Over het algemeen is de band echter goed ingespeeld op de dynamiek van Ezra.

George de verhalenverteller

Ook op het gebied van interactie met het publiek is George enorm gegroeid. In interviews sprak hij openlijk over de angststoornis waar hij in vlagen aan lijdt, maar gaf hij ook aan nergens last van te hebben wanneer hij bezig is met muziek maken. Van het ietwat verlegen mannetje van vier jaar geleden, is in ieder geval niets meer over. De aandoenlijke Brit lacht naar zijn publiek en lijkt zich enorm op zijn gemak te voelen, alsof hij op het verjaardagsfeestje van zijn tante aan het spelen is in plaats van in een Amsterdamse poptempel. Tussen de liedjes door neemt de kersverse showman George de tijd om te vertellen hoe en waar zijn nieuwste creaties tot stand zijn gekomen. Zo schreef hij de melodie van zijn hitsingle Paradise terwijl hij ziek op bed lag en bedacht hij de tekst van het optimistische Pretty Shining People tijdens het mensen kijken in een park in Barcelona. Ezra’s verhaaltjes maken de liedjes een stuk interessanter: je gaat beter naar de teksten luisteren. Het is een verademing om te kijken naar een artiest die de tijd neemt om iets over zijn muziek te vertellen, zeker in vergelijking met al die artiesten die zo snel mogelijk hun setje afronden en weer naar huis gaan.

Meezingconcert

De setlist van het concert is gevarieerd en komt langzaamaan op gang. Het zwaarste lied van de set, het in samenwerking met First Aid Kit geschreven lied Saviour, is handig ingedeeld tussen twee vrolijkere songs. Het hoogtepunt van de avond is het Paul Simon-eske Shotgun, een track die live een heel andere dimensie krijgt ten opzichte van het album. Eigenlijk zijn alle liedjes van het optreden meezingers, zonder geschreven te zijn als potentiële Top-40 hits.

Muzikant van de toekomst

De toegift bestaat uit een cover van These Days van de Engelse danceformatie Rudimental, gevolgd door het blues-achtige Leaving It Up To You. Als afsluiter speelt hij zijn monsterhit Budapest, waar het allemaal mee begon. Met dit concert laat George Ezra zien dat hij het stadium van eendagsvlieg eindelijk is gepasseerd en klaar is voor een glansrijke muziekcarrière. Op 30 oktober komt hij terug naar Nederland voor een concert in de veel grotere AFAS Live: de perfecte gelegenheid om te bewijzen dat George Ezra en zijn muziek echt toekomstbestendig zijn.

george ezra foto

 

Zoeken

Laatste concertverslagen