Pinkpop 2018: Meer dan geslaagd

Pinkpop dag 3 EditorsNa twee dagen waarbij de scheurende gitaren van rockveteranen domineerden, was het op de slotdag van Pinkpop 2018 de beurt aan de nieuwe poplichting om te schitteren. Onder aanvoering van charttoppers als Jesse J, Ronnie Flex, Oscar & the Wolf en uiteraard Bruno Mars, liet het festival van Jan Smeets zien dat ook de jeugd nog steeds zich thuis kan en mag voelen in Landgraaf.

tekst: John den Braber

Fotografie: Kim Balster

Het is nog best vroeg in de middag als Ronnie Flex zijn opwachting maakt op mainstage. Een opmerkelijke keuze, want de rapper uit Capelle aan den IJssel is een kampioen in het bouwen van feestjes, maar het is de vraag of de Pinkpopmeute daar na twee dagen knallen en het ontbijt net achter de kiezen al zin in heeft. Flex is echter uitgegroeid van een jonge blaag naar een volwassen entertainer en weet de vermoeide blikken van zijn fans al snel om te toveren tot stralende snoeten. Met zijn band Deuxperience – ook dat hoort bij een evoluerende mc – knalt hij zijn grote hits er met gemak uit, maar hij ontwapent pas echt met de Bløf-cover Omarm Me, die hij op vrij overtuigende manier uit zijn tenen trekt.

pinkpop dag 3 Brian Fallon

Brian Fallon

Bij Maan denk je niet meteen aan een logische boeking voor het Pinkpop festival. De piepjonge zangeres, die twee jaar geleden The Voice Of Holland won, toont echter dat ook zij een groeispurt heeft gemaakt. Ze brengt haar nummers met passie en toont zelfs dat ze een flinke tent als het Brightlands Stage zo om haar vinger kan winden. Soms als onschuldig meisje, dan weer als uitdagende vamp, wisselt ze steeds van personage en smelt ze de harten van jong en oud als ze drie kinderen op het podium laat meezingen. Maan is misschien wel de verrassing van deze zondag, alleen moet de Noord-Hollandse waken voor de bananenschil waar ze in de toekomst over kan uitglijden: haar wat onlogische schakeling tussen Engels- en Nederlandstalig. Maan is het geloofwaardigst als ze toegankelijke popliedjes zingt en het vaderlandse repertoire aan anderen overlaat.

Pinkpop dag 3 Jessie J

Jessie J.

Een zangeres waar de Nederlandse een voorbeeld aan kan nemen, is Jesse J. De Britse popprinses weet precies hoe ze een show van begin tot einde opbouwt en waar de massa voor komt; namelijk hits. De Londense liet met haar titel Sound of 2011 al zien dat commerciële pop en kwaliteit tegenwoordig een must zijn om als artiest de waan van de dag te overleven en bevestigt tussen de Limburgse heuvels haar status. Als tegenhanger voor het popgeweld speelt Brian Fallon even later in de Brightlands tent een puike set ruige folkrock. De Amerikaan – vaak betiteld als de reserve Bruce Springsteen – weet met zijn band The Howling Weather het punkgevoel bij de bezoekers over te brengen en is daarmee een van de weinigen tijdens deze editie die dat voor elkaar krijgt. De Gaslight Anthem-frontman geeft een uur lang plankgas, maar steelt vooral de show met zijn prachtcover van Eric Clapton’s Bell Bottom Blues.

Pinkpop dag 3 Di Rect

DI-RECT

Een onverwacht hoogtepuntje van de slotdag is DI-RECT. Niet dat de Haagse rockband het niveau van de mainstage niet zou aankunnen, maar de groep van frontman Marcel Veenendaal wordt pas daags voordien opgeroepen om The Kooks te vervangen. Een kans die DI-RECT met beide handen aangrijpt. Veenendaal sleurt, gromt en haalt vocaal uit, zoals alleen hij dat kan. En passant herinnert hij het publiek dat Rage Against The Machine in 1993 ‘ook een inval act was’. Misschien een wat hooghartige opmerking, maar nadat de programmeurs van het festival je dertien jaar hebben genegeerd, wel eentje met een knipoog. Geen rancune, maar onvervalste soulrock dus.

Pinkpop dag 3 Triggerfinger 2

Triggerfinger

Nadat Don Diablo de danceliefhebbers de oren van het hoofd heeft geknald en Triggerfinger hetzelfde deed bij de ouwe rockfanaten, mag Editors het hoofdpodium beklimmen. De groep van Tom Smith is inmiddels uitgegroeid tot een festivalzekerheidje, maar sinds de koerswijziging op hun jongste album, lijken de Engelsen toch wat zoekende. Het leidt tot een wat vlakke set, die vooral door vertrouwde hits als Papilon en Munich, weer leven wordt ingeblazen.

Pinkpop dag 3 Editors 2Editors

Oscar & the Wolf daarentegen weet juist hun experimentele drift in te zetten voor steeds betere songs. Op het IBS Parkstad Stage zijn zij de koningen van de dag. De Vlamingen zijn onder leiding van hun mysterieuze frontman Max Colombie een uur lang donker, dansbaar en sexy. Een Oscar & the Wolf show is een feest voor oog en oor en als met confetti en rookbommen de laatste noten klinken, is het publiek helemaal klaar voor de klapper van de avond uit de Verenigde Staten.

Pinkpop dag 3 oscar

Oscar & The Wolf

Want laten we eerlijk zijn: de slotdag van Pinkpop 2018 draait toch vooral om de uptown funk afsluiter van Bruno Mars. Een topboeking van het Limburgse festival en een gedurfde, want collega popicoon Justin Bieber bakte er vorig jaar immers geen pepernoot van. Mars laat vanaf minuut een zien dat hij momenteel een van de grootste sterren in de muziekwereld is. Vol zelfvertrouwen en met een dosis showmanship begint hij met Finesse en 24K Magic van zijn laatste plaat en pakt hij – mede door zijn fantastische band, die gedurende de avond ook als dansende smaakmakers fungeren – meteen het overvolle veld in. Mars is charmant, brutaal en zingt als een moderne crooner; alsof het hem geen enkele moeite kost. Is de show van de op Hawaii geboren rasentertainer - die met megahit Uptown Funk in de toegift de kers op de taart plaatst – het beste en meest originele dat de muziekwereld momenteel heeft te bieden? Misschien niet. Maar zijn optreden is wel het meest beklijvende spektakel van dit weekend en een bekroning voor de diverse en gewaagde programmering die Smeets en zijn team dit jaar uit de hoge hoed toverden.    

 

Pinkpop verrast ook op tweede dag

pinkpop dag 2 openerDe tweede dag van Pinkpop 2018 beloofde vooraf al een rockfeest van verschillende generaties te worden. Met de veteranen van Foo Fighters als headliner en met de meeslepende doom van A Perfect Circle en de jonge honden van Nothing But Thieves als smakelijke opwarmers, was gitaargeweld en zwetende frontmannen gegarandeerd. Voeg daarbij de toegankelijkere poprock van The Script en Noel Gallagher en de liefhebbers van het stevigere werk zitten gebeiteld deze zaterdag.

tekst: John den Braber

Fotografie: Kim Balster

Op een wederom broeierig festivalterrein, komt de dag aanvankelijk kalm op gang. Het Ierse Walking On Cars laat horen uit het juiste rockhout gesneden te zijn en onze eigen Miss Montreal doet ook waar ze goed in is: op een ontwapenende manier sympathieke popliedjes vertolken. Maar het wordt pas echt interessant als Nothing But Thieves op main stage verschijnt. De Britten speelden twee jaar geleden nog het Brightlands Stage kapot en mogen het dus nu een niveautje hoger proberen. Mede door een aanvankelijk matige geluidmix komt de show van het Britse vijftal matig uit de startblokken. Dat frontman Conor Mason daarbij ook hevig geïmponeerd lijkt door de enorme mensenmassa voor het hoofdpodium, zorgt er vervolgens voor dat het optreden van de jonge rockers nooit echt spannend wordt. Pas tijdens het slotnummer Amsterdam lijkt de stress bij Mason wat te dalen en kreeg hij het hele veld wél mee.

pinkpop dag 2 nothing

Nothing But Thieves

Veel beter gaat het bij A Perfect Circle, dat op de IBA Parkstad stage het publiek een uur lang volledig in de macht heeft met een altrockspektakel, dat in de finale ontploft. De band van Tool-frontman Maynard James Keenan was een tijdje van de radar, maar is nu terug met een nieuw album en dat vieren ze met een uitstekend opgebouwde liveshow. Soms ingetogen en meeslepend, dan weer licht agressief en opzwepend: de Amerikanen toveren het vandaag allemaal uit de hoge hoed. Met een show die van begin tot einde klopt – met onder meer een ode aan Malcolm Young met de AC/DC-cover Dog Eat Dog en een sublieme uitvoering van The Outsider, kroont A Perfect Circle zich moeiteloos tot dagwinnaar.

Pinkpop perfect circle

A Perfect Circle-zanger Maynard James Keenan

Wie van de melodische doom van de Amerikanen even een opfrisser zocht, kon terecht bij de oersaaie poprockshow vol ingestudeerde grapjes van The Script, maar was velen malen beter af bij De Likt. De Rotterdamse hiphopformatie staat in het bescheiden Stage 4 maar dat remt de ambitie van de groep van Jordy Dijkshoorn geenszins. Op misschien wel het hardste feestje van dit weekend wordt de leadman live getatoeëerd, gaat hij crowdsurfend door de tent en besluit hij met Breek Je Nek – iets wat Dijkshoorn zelf overkwam – een genadeloze set vol zelfspot.

pinkpop dag 2 the script

The Script

Wie ook weet hoe je een meute perfect bespeelt, is Noel Gallagher. De Brit heeft echter één probleem: juist die mensenmassa ontbreekt bij de ene helft van Oasis. Veel rockliefhebbers lijken zich al klaar te maken voor de show van Foo Fighters, dat niet veel later op main stage staat. En dat is jammer, want Gallagher is in vorm. Met zijn uitstekende band The High Flying Birds combineert hij eigen werk met maar liefst vijf songs, waaronder Wonderwall en Don’t Look Back In Anger, van Oasis en dat gaat erin als zoete koek op de zaterdagavond. Een feestnummer zal de oudste broer Gallagher nooit worden, maar tussen de nummers door probeert hij keuvelend met het publiek toch wat contact te zoeken. Als hij afsluit met ‘zijn’ Beatles (All You Need Is Love) lijkt deze Gallagher – na het fiasco vorig jaar van zijn broer Liam – wel in de armen van de Pinkpopbezoekers gesloten.

pinkpop dag 2 foo fighters opener

Dave Grohl van de Foo Fighters 

Wat de hele avond al in de lucht hangt, explodeert met een scherpe rif van Dave Grohl net na tien uur. Foo Fighters begint haar set zoals we het gewend zijn: met veel bombast. Dat de band aftrapt met Run, dat op hun jongste album staat, wekt het blijde vermoeden dat de Amerikanen niet louter een greatest hits parade gaan presenteren. Met All My Life, Learn To Fly en een heerlijke lange versie van The Pretender toont Foo Fighters dat het niet voor niets nog steeds een van de grootste rockbands op aarde is met een inmiddels indrukwekkend arsenaal aan klassiekers. Daarom is het ook onbegrijpelijk dat Grohl en zijn mannen halverwege de show een variété-achtig blok inbouwen vol covers en gekkigheid. Zo ruilt de voormalig Nirvana-drummer van plek met Taylor Hawkins om hem te begeleiden bij het nummer Under Pressure van Queen en David Bowie.

pinkpop dag 2 foo figthers 1Het intermezzo haalt niet alleen de vaart uit de tot dan toe vlammende show, maar zorgt ook voor een hoog ‘kijk-ons- eens-entertainend-zijn’-gehalte. De vergelijking met die andere gitaargoden – Pearl Jam – wordt door een twitteraar typerend verwoord: ‘Pearl Jam is rock 'n roll, Foo Fighters is "Rock 'n roll, the musical". Gedegen afsluiters als Best Of Me, Times Like These en Everlong, zorgen ervoor dat de show toch met een voldoende de boeken ingaat, maar toch bekruipt het gevoel dat Foo Fighters een – goed geslaagde – truc heeft uitgehaald. Hopelijk zien de mannen uit Seattle dit uiteindelijk zelf ook in en gaan ze als de sodemieter terug naar hun roots: rock zonder geënsceneerde franje, want daar zijn ze verdomd goed in.   

pinkpop dag 2 sfeer 3

 

Pinkpop: opening om van te smullen

pinkpop dag 1 snow

In de aanloop naar deze editie van Pinkpop wordt de organisatie van het Limburgse festival op twee verrassingen getrakteerd. De eerste is van fijne aard: het wordt het ‘roze weekend’ stralend mooi weer op de draf- en renbaan bij Landgraaf. Het tweede nieuwtje is even slikken. Het Best Kept Secret Festival heeft aangekondigd volgend jaar op het pinksterweekend te mikken, normaliter de plek van Pinkpop. Een dijk van een editie met gedroomde headliners als Pearl Jam, Foo Fighters en Bruno Mars, komt de troepen van Jan Smeets dan ook niet slecht uit en eerlijk is eerlijk: de openingsdag was er een om van te smullen.

TEKST: John den Braber

FOTOGRAFIE: Kim Balster

pinkpop dag 1 offspring

The Offspring

Nadat de vier jonge honden van Walden, die bandwedstrijd Nu Of nooit wonnen – wat recht geeft op de openingsslot op Pinkpop, de vroege bezoekers heerlijke psychedelische pop presenteerden, was het de beurt aan de Britse Jess Glynne om de weide voor het IBA Parkstad Stage te winnen met haar aanstekelijke soulpop. De zangeres, vooral bekend als de vocaliste van Clean Bandit’s hit Rather Be, slaagde daar deels in, maar verdronk toch enigszins op het grote podium met haar iets te geregisseerde show.

blof pinkpop 5

 Blof 

Wie geen moeite heeft met een flinke meute is Blaudzun. Toegegeven: de Brightlands Stage loopt ook gedeeltelijk vol omdat het concert van het Zeeuwse Bløf zojuist op main stage is afgesloten en de bezoekers meteen kunnen doorschuiven naar de tent ernaast, maar het is ramvol, wat voor een broeierig sfeertje zorgt. Blaudzun en band – die alweer vijf jaar geleden voor het laatst op Pinkpop stonden - voelen dat perfect aan en geven vanaf het begin gas om vervolgens het publiek slecht enkele malen tijdens de set, op adem te laten komen. De formatie rond de bebrilde singer-songwriter is na zeven albums en talloze optredens, inmiddels een geoliede machine, die na iedere nieuwe plaat alleen wat fine-tuning lijkt nodig te hebben. Prijsnummer is Hey Now, dat een livekroon op hun toch al indrukwekkende setlist blijkt.

pinkpop dag 1 blaudzun

Blaudzun

Na Blaudzun blijkt Snow Patrol de ideale partner om het verhitte publiek te laten afkoelen. De band, die onlangs met Wildness haar achtste album uitbracht, heeft een roerige periode afgesloten, waarbij frontman Gary Lightbody kampte met mentale problemen. Daarvan is op het hoofdpodium op Pinkpop gelukkig niets meer te merken. De Britten toveren de ene na de andere poprock-hit uit de hoge hoed, waarmee ze hun status als stadionact nog immer glans geven. Met tot evergreens uitgegroeide meezingers als Chasing Cars, Just Say Yes en Run laat Snow Patrol de bezoekers in Landgraaf nogmaals zien dat de band nog springlevend is.

pinkpop dag 1 pearl jam

Eddie Vedder van Pearl Jam

De Britten blijken de ideale opmaat voor de act waar het grootste deel van het publiek voor naar Limburg reisde: Pearl Jam. De groep van Eddie Vedder sluit met het optreden op Pinkpop een mini-tournee door ons land af, want de Amerikanen stonden deze week ook al tweemaal in de Ziggo Dome. Of de rockers uit Seattle een goede show geven, is meestal niet zo’n relevante vraag. Het antwoord is namelijk altijd: ja. De setlist wisselt van show tot show en vergeten parels vormen ieder concert de ruggengraat van de met hits doorspekte rockparade. Wat een avond echter echt memorabel maakt, is de vorm van Vedder en daarmee zit het vanavond wel snor. De inmiddels 53-jarige frontman is de motor waarop de Amerikanen door 25 jaar rockgeschiedenis scheuren. Na opener Interstellar Overdrive – een cover van Pink Floyd – krijgen hun fans 24 nummers voor de kiezen, die allen binnenkomen als een mokerslag. Met speels gemak, maar zo strak al wat, benaderen de Amerikanen hun grandioze optreden van 1992, dat uitgroeide tot een stukje Pinkpopgeschiedenis. Dat kwam letterlijk ook mede omdat Vedder exact hetzelfde groene T-shirt van het poppodium Tivoli droeg als destijds. Met hits als Even Flow, Alive, Jeremy, Daughter en een heerlijk rauwe Porch, liet Pearl Jam de Pinkpopweide tot de achterste rijen meezingen. Dat moet het al bijna even grote Foo Fighters op zaterdag nog maar voor elkaar krijgen.

Het gloeiende vuur van Pearl Jam

pearl jam ziggo dome 1

Er is iets magisch aan de muziek van Pearl Jam. Eddie Vedder kan niet alles even zuiver zingen, de gitarist kan verstrikt raken in ellenlange solo’s en bepaalde covers kunnen volledig hun doel voorbij schieten. Maar dat maakt allemaal weinig uit. Pearl Jam overrompelt, blijft verrassen en kan als geen andere rockband ter wereld een complete zaal in vervoering brengen. Zo ook gisteravond, in een kolkende Ziggo Dome, waar een gloed van warmte en liefde over het hongerige publiek neerdaalde.

Tekst: Sebastiaan Quekel

Fotografie: Daniel de Borger

Groot, groter, grootst. Veel rockbands denken tegenwoordig dat een opening van een concert zo spectaculair mogelijk moet zijn. Pearl Jam denkt daar anders over. De band start de eerste van de twee uitverkochte concerten in Amsterdam op een ongebruikelijke maar mooie wijze: het zaallicht vol aan, geen muziek, alleen een simpele groet. Vedder, gestoken in een eenvoudig blauw overhemd, wandelt heel ontspannen het podium op en heet het publiek van harte welkom. Op zijn beste Nederlands nog wel: ,,Wij vinden het hier te gek.”

pearl jam ziggo dome 2

Tegenwoordig weten we wat een Pearl Jam-optreden te bieden heeft. Of eigenlijk ook weer niet: ieder concert is het één grote verrassing welke obscure nummertjes nu weer de revue zullen passeren. In de Ziggo Dome neemt de band dan ook een flinke duik in de diepe krochten van hun repertoire. Beginnen met vergeten pareltjes als Long Road en Low Light is risicovol, maar pakt fantastisch uit. Duizenden lichtgevende mobieltjes gaan de lucht in en de alles omarmende fans zingen alles woord voor woord mee.

pearl jam ziggo dome 3
Tja, die fans. Er zijn maar weinig bands die al tientallen jaren meedraaien, maar nog steeds zo’n hondstrouwe en toegewijde fanbase hebben als Pearl Jam. Waar je ook kijkt in de Ziggo Dome: overal zie je vlaggen uit allerlei landen en persoonlijke bordjes in de vreemdste talen voorbijkomen. Vedder zegt zelfs enkele buitenlandse fans te herkennen van vorige shows. Aan hen hoeft de zanger dus niet eens om medewerking te vragen: zij weten precies wanneer de handen de lucht in moeten of op welk moment ze de vocalen moeten overnemen.

Wij vinden het knap, want de setlist (26 nummers in totaal) staat zoals verwacht bol van de verrassingen. Toegegeven: niet alle liedjes plakken even gretig. Het supersnelle Mind Your Manners valt door het blikkerige geluid een beetje in het water, en een nummer als Red Mosquito kan zich simpelweg niet meten met de rest van het materiaal.

Het zijn gelukkig de ene momenten waarop de show wat aan karakter verliest. Het wonderschone Wishlist – waarin Vedder fel uithaalt naar Trump zonder zijn naam te noemen - ontroert opnieuw, en het groovende Not for You laat het publiek kolken van enthousiasme.

pearl jam ziggo dome 4

Dat laatste komt vooral omdat Pearl Jam, op een paar misstappen na, in bloedvorm verkeert. Het plezier spat werkelijk van het podium, de chemie onderling is perfect, de zang is bloedmooi en de grapjes van Vedder zijn een schot in de roos. Over het WK bijvoorbeeld. ,,Wat? Dat menen jullie niet? Jullie zijn er niet bij? Hoe kan dat nou? Dat is zeg maar hetzelfde als Italië er niet bij zou zijn. Schande!”

Echt mensen, wat een briljante frontman is hij toch. De man met het meest vriendelijke gezicht wordt hij ook wel genoemd, maar voor ons is hij vooral een wereldzanger, de stem van een generatie. Zijn vocals klinken zo krachtig dat het handjevol middelmatige rocknummers (Red Mosquito, Severed Hand) nog opwindend klinkt. Zelfs een vreemde en onnodige cover van Brandi Carlile - voor het eerst live gespeeld - geeft Vedder zo’n eigen draai dat hij er gewoon mee weg komt.

Tegen het einde van de set begint het vele grommen en krijsen wel zijn tol te eisen. We hebben Better Man bijvoorbeeld wel eens beter gehoord. Misschien is dat wel de reden waarom Pearl Jam minutenlang van het podium blijft. Die minuten blijken de stilte voor de storm, want de band heeft nog een fenomenale toegift in petto. Eén die de fans niet snel zullen vergeten.

pearl jam ziggo dome 5

Jeremy, Why Go, Porch, Black en Alive (alle van het onovertroffen debuutalbum Ten) volgen elkaar in rap tempo op en zorgen samen voor een enorme ontlading in de Ziggo Dome. Een niet te overtreffen vijfluik met het maximale effect, precies zoals Pearl Jam voor ogen had. 

,,Oh, I'm still alive", zingt Vedder als alle lichten in de Ziggo Dome opnieuw allemaal aan gaan. De fans zijn in complete vervoering en knuffelen elkaar innig uit blijdschap. En uit liefde, want dat is waar Pearl Jam voor zorgt. Muziek om verliefd op te worden. Pinkpop staat aankomende vrijdag iets heel bijzonders te wachten.

Arcade Fire is een stadionrockband van wereldklasse

Tekst: Sebastiaan Quekel

Het concert van Arcade Fire is nog geen tien minuten bezig of het kippenvel staat al bij iedereen in Ahoy duimendik op de armen. Prachtig is het moment wanneer zanger Win Butler zijn kenmerkende hoed af zet, richting de microfoon loopt en compleet uit het niets megahit Rebellion (Lies) opdraagt aan Eberhard van der Laan, de burgemeester van Amsterdam die de strijd tegen kanker vorig jaar moest opgeven. "We hoorden dat dit zijn favoriete nummer was, dus wij willen het vanavond graag voor hem zingen.”

Het eerbetoon aan Van der Laan – klein gebaar, maar met enorme impact - blijkt slechts een van de vele hoogtepunten van de avond. Het begint al meteen in de eerste minuut: een sportcommentator kondigt de bandleden op heerlijk overdreven wijze  als onverslaanbare bokskampioenen aan. Butler en de zijnen verschijnen helemaal achterin de zaal en huppelen met de handen omhoog dwars door de mensenmassa. Onderweg geven zij hun grootste fans wat highfives, terwijl zogenaamde lijfwachten er alles aan doen om hen op afstand te houden. Pretentieus? Misschien, maar alles gebeurt met een knipoog.

De zowel geliefde als gehate boksring, die in het Sportpaleis in Antwerpen middenin de zaal stond, is voor het optreden in Rotterdam thuis gebleven. Gelukkig, want die show – waarbij veel Nederlanders aanwezig waren - voelde in alle eerlijkheid een beetje afstandelijk en onpersoonlijk aan. Het contrast in Ahoy is dat wat betreft immens. Het heerlijk enthousiasme en de ongebreidelde energie van de band is tot achterin de zaal voelbaar. Rots in de branding is Win Butler: onvermoeibaar als hij is springt hij op verhogingen, danst met zijn immer breeduit grijnzende vrouw Régine en verschijnt meer dan eens op het piepkleine podiumpje in het midden van de zaal.

arcade fire foto 2

 Niet alleen hij is op de top van zijn kunnen, ook bij de rest spat de energie van het podium. Bassist Will Butler blijkt minstens zo gestoord als zijn broer, ramt met harde slagen op de snaren van zijn basgitaar en speelt al springend en zwaaiend op zijn tamboerijn. Multi-instrumentalist Richard Reed Perry is nog zo’n belangrijke factor, deze man staat werkelijk overal, speelt bijna elk instrument dat op het podium staat en blijkt de grootste knuffelbeer van de band te zijn. De beeldschone Sarah Neufeld is minstens zo talentvol en zwiert met haar viool alsof het haar laatste avond is.

Ga je naar Arcade Fire, dan weet je kortom niet waar je moet kijken. De visuals hebben hier een belangrijk aandeel in, die staan namelijk in de meeste gevallen in dienst van het nummer. De twee lichtmasten aan de zijkanten van het podium zorgen voor fraaie aangezichten. Dat is vooral zo tijdens het verstillend mooie My Body Is A Cage, waarbij Butler heel toepasselijk achter een tralies lijkt opgesloten. Het zwoele Put Your Money on Me baadt de zaal in een groene gloed, terwijl de Ahoy even later met het schip ten onder lijkt gegaan rtijdens het ultraschattige Electric Blue. Een discobal die boven de hoofden van het publiek zweeft licht in alle kleuren op tijdens het broeierige Here Comes The Night Time: in Antwerpen futloos en langdradig, hier een knaller van jewelste.

Niet stoppen totdat iedereen in de Ahoy knock-out ligt, dat lijkt het devies deze avond. Op steenworpafstand lijkt dat goed te lukken, maar achterin de zaal vervallen veel luisteraars in luidruchtig geklets. Vooral tijdens de ballads - zoals het hartverwarmende We Don't Deserve Love, waarbij Butler in het midden van de zaal een karaoke-versie opvoert - kan men het niet laten om er hardop doorheen te praten. Wat ons betreft kunnen die ‘lul niet lolly’s, een initiatief van Nederlandse poppodia om luidruchtige concertgangers de mond te snoeren, niet snel genoeg komen.

Gelukkig zijn deze storende momenten op één hand te tellen: Arcade Fire knalt met hun gelaagde, maar snoeiharde muziek als een straaljager door de geluidsbarriére. Uitstekend voorbeeld is het nummer Reflektor, dat in Ahoy uitgroeit tot een explosief en psychedelisch meesterwerk. Even later flikt Arcade Fire hetzelfde kunstje met Creature Comfort: op de plaat lang niet zo bijzonder, maar live mondt het nummer uit in een geweldige euforische ervaring.

Na twee uur spelen duiken de bandleden springend, puffend en hijgend de coulissen in, om vervolgens op weergaloze wijze het concert af te sluiten. Drie bisnummers krijgt Rotterdam in totaal, maar vooral afsluiter Wake Up zet de zaal voor een laatste keer in vuur in vlam. Zo eindigt het concert precies zoals het begon: bombastisch, spectaculair maar vooral muzikaal briljant. Arcade Fire is een stadionrockband van wereldklasse geworden.

Arcade fire foto 1

Beeld: Ans van Heck Photography

Zoeken

Laatste concertverslagen