Lenny Kravitz: nog altijd love & peace als boodschap

lenny 4 zd openerBijna 2,5 uur klinken Lenny Kravitz’ strakke gitaar riffs en funky ritmes door een bijna uitverkochte Ziggo Dome. De van oorsprong New Yorkse Kravitz komt óók in Amsterdam een beetje back to his roots. Dit was namelijk een van dé eerste plekken in Europa, waar hij in 1989 - met toen nog zijn enige album Let Love Rule op zak – optrad, verteld hij. Zou dit optreden Flowers For Lenny, in plaats van voor zijn dochter Zoë, opleveren?!

Tekst: Luca de Louw

Fotografie: Ans van Heck

De eerste riffs van Fly Away zetten het publiek meteen op ‘aan’. Met een gelige Gibson Les Paul in zijn handen staat Kravitz, onder een grote boog, op een verhoging achter de band. Tegen het einde van het nummer vliegt Lenny, met zijn springerige afro, de trap af voor ‘Dig In’ en ‘Bring It On’.

 

Hij lijkt er geen dag ouder op geworden te zijn. Still on top als een jonge rockgod in zijn skinny leather jeans. Misschien dat zijn ogen inmiddels wel wat zijn gaan hangen; het merendeel van zijn show heeft hij namelijk zijn sunglasses op. Het publiek zit een beetje tussen zijn geschatte leeftijd, zo’n twintig jaar jonger, en zijn échte: toch werkelijk 54 jaar om precies te zijn.

 

lenny 5 zd

“I don’t need your warmachines’’, roept Lenny door de microfoon, voordat hij met zijn band de Le Guess Who-cover ‘American Woman’ inzet. Le Guess Who schreef dit nummer destijds als een protestsong tegen de Vietnamoorlog. Buiten dat Kravitz al compleet zijn eigen draai heeft geeft aan dit ‘love and peace’ nummer uit de Woodstocktijd, krijgt het nummer tegen het einde nóg een andere draai en gaat het over in reggae. Dit sluit mooi aan op Lenny’s tweede cover vanavond: Get Up Stand Up van Bob Marley.

lenny 2 zd

‘’Amsterdam, ik ben blij om hier weer te zijn.” Kravitz lijkt even aan een standaard artiestenpraatje te beginnen, maar schakelt dan over naar zijn spirituele visie op de ‘moeilijke en uitdagende wereld’. “De enige oplossing en het enige antwoord op de wereld van nu is liefde.” Zou dit een intro zijn naar Let Love Rule? Nee. Hij heeft het erover dat veel mensen tegenwoordig alleen maar geven om hun ego en macht. “Ze rusten niet genoeg en nemen geen tijd om op zichzelf te reflecteren. Daardoor blijven ze bullshit in onze wereld stoppen.”

Dat het genoeg is, geeft Lenny aan met ‘It’s Enough’, een nummer van zijn nieuwe album ‘Raise Vibration’, dat in september uitkomt. Hierop volgt ‘Low’, ook nieuw en heerlijk swingend.  Lenny verdwijnt even van het podium. Wat blijkt: It Ain’t Over Till It’s Over. Tijdens een toverachtige intro, voor het gelijknamige nummer, is hij in sparkly glitterjasje terug.

Zijn elektrische gitaar wordt bij Can’t Get You Off My Mind en Believe ingeruild voor een akoestische. De swingende sfeer wordt door deze ballads wat teruggebracht naar een wat rustigere en daarna weer wat opgezweept met ‘I Belong To You’. Hier kruipen de stelletjes ook wat dichter bij elkaar door de zoete romantische woorden van Kravitz.

lenny 1 zd

 

Daarna maakt de show een sprint met ‘Always On The Run’ – waar iedereen heerlijk op los kan gaan met de tekst: ‘my mommaaaa saaaid’ – en de track ‘Where Are We Runnin’. Lenny vraagt de zaal of ze het leuk zouden vinden ‘om zijn band te ontmoeten’. Hij stelt zijn bandleden vervolgens vol waardering vol, waaronder zijn ‘godin op de basgitaar’.

“Als we het verkloten, blijven jullie aardig, toch?!”, zegt Lenny, voordat ze off-settlist gaan met het super catchy ‘Tunnel Visions’ van het album Circus uit ’95. Tijdens ‘The Chamber’, speelt de trompettist een waanzinnige solo op Kravitz’ ‘plekkie’ onder de boog.

Het concert lijkt ten einde te zijn met ‘Again’. Lenny zingt de woorden see you again en hij houdt zijn gitaar de lucht in als afscheidsgebaar. Hij rent een aantal keer van de ene naar de andere kant van het podium om afscheid te nemen van het publiek en verdwijnt van het podium.

Lenny 3 zd

Verdiende bloemen voor Lenny?!

We’ll be waiting hoor, Lenny, op je toegift. Achter zijn piano speelt hij ter afsluiting nog zijn hit ‘I’ll Be Waiting’.  Daarna kan het publiek ook nog even los met Let Love Rule, waar hij ze de kanst geeft keihard mee te brullen door de microfoon die hij boven het publiek houdt. En onder het mom van save the best for last: wordt natuurlijk afgesloten met all-time favoriteAre You Gonna Go My Way’. Tijdens het instrumentale slot, neemt hij zelfs nog even de tijd om de fans op de voorste rij te voorzien van handtekening op tickets, cd’tjes en verloren papiertjes uit hun zakken. De in de hippietijd opgegroeide Lenny, laat iedereen hiermee met liefdevolle en vredige gevoelens naar huis gaan. Flowers For Lenny? Zeker weten

Rogers Waters: Een levende legende in de Ziggo Dome

Tekst: Sebastiaan Quekel

Beeld: Daniël de Borger Photography

Harde explosies, knetterende lichten, onheilspellend geknal in het rond en jawel: een enorme kolencentrale die de Ziggo Dome bijna letterlijk in tweeën splijt. Roger Waters (74) zorgde gisteren, tijdens de eerste van de vier avonden in de Amsterdamse concerthal, voor een weergaloos audiovisueel spektakel dat zijn weerga niet kent.

Roger Waters, voormalig bassist van het legendarische Pink Floyd, lijkt er in eerste instantie niet op uit om de miljoenenproductie van zijn vorige concertreeks The Wall te evenaren. In de Ziggo Dome zien we geen (instortend) megascherm van honderdvijftig meter, geen ludieke verkleedpartijen of vliegtuigen die boven onze hoofden razen. Waters begint het concert, voor zijn doen, opvallend rustig en legt de focus volledig op de muziek.

Wat dat betreft laat de inmiddels 74-jarige bassist er geen gras over groeien. Maar liefst zes Pink Floyd-klassiekers speelt hij op rij. Het begint al fraai met het prachtige Breathe, die op een knappe manier naadloos overgaat in One of These Days. Hier voortreffelijk gespeeld: Waters verwent zijn fans met dat uit duizenden herkenbare gitaarspel: subtiel op het ene moment, rauw en verpletterend als de nummers wat robuuster terrein opzoeken.

Een paar minuten later, bij aanvang van het hypnotiserende Time, doopt Waters de Ziggo Dome om tot een oorlogsgebied: overal knipperen lichten en door een quadrafonisch geluidssysteem komen de muziek en de geluidseffecten niet alleen vanuit de speakers op het podium, maar werkelijk vanuit alle kanten in de zaal.

Een spectaculaire techniek die de lat voor stadionconcerten een stuk hoger legt. Vooral tijdens het grimmige Welcome to the Machine pakt dat goed uit. Minutenlang voelt het alsof die dreigende synthesizers je van achteren besluipen. Alhier zoekt Waters voor het eerst persoonlijk contact met de fans: hij kijkt ze indringend aan, moedigt hen aan het refrein mee te zingen en steekt vervolgens als een bokskampioen zijn vuisten gebald de lucht in.

Roger Waters website

 

Dan neemt Waters - zichtbaar vermoeid - wat gas terug en speelt een minuut of twintig nieuwe sololiedjes. Die komen niet echt aan: Waters heeft zoals bekend niet de mooiste stem ter wereld, maar hij heeft ook niet het vermogen om alleen met een akoestische gitaar een compleet publiek in te pakken. Hoe prachtig de nieuwe songs als Deja Vu en The Refugee ook zijn, ze landen niet echt in de Ziggo Dome.

Des te groter is de ontlading als Jonathan Wilson, behalve singer-songwriter ook gitarist op deze tournee, opeens Wish You Were Here inluidt. Echt waanzinnig hoeveel impact dat nummer veertig jaar later nog heeft. Precies hetzelfde geldt voor die andere wereldberoemde Floyd-classic: Another Brick in the Wall. Bijgestaan door twaalf Amsterdamse kinderen geeft Waters zijn publiek hier één belangrijke boodschap mee: kijk niet weg, maar sta op en kom in actie tegen al het onrecht in de wereld.

Die activistische kant van Waters komt in de tweede set volledig tot leven en gaat gepaard met een fantastisch visueel spektakel. De voormalige kolencentrale Battersea Power Station, wereldberoemd geworden door de hoes van Animals, rijst uit het niets uit de grond en wordt over zo’n beetje de complete lengte van de Ziggo Dome omhoog getrokken. Heel indrukwekkend en zonder twijfel niet eerder vertoond in Nederland.

Vanaf dit moment trekt Waters alle registers open: de kolencentrale neemt gaandeweg andere vormen aan en laat tussen de nummers door prachtige projecties zien. Als Jonathan Wilson de eerste noten van Dogs op zijn gitaar tokkelt komt er zelfs rook uit de torens. Even later, tijdens een weergaloze uitvoering van Pigs, vliegt er een groot opblaasbaar varken door de zaal en laat Waters werkelijk geen spaan heel van Donald Trump, toch wel zijn grootste aartsvijand van dit moment.

roger waters foto 3

 

Zeker twintig minuten lang moet de Amerikaanse president het ontgelden. “You‘re nearly a laugh. But you‘re really a cry”, bezingt Waters, terwijl hij - met zijn middelvingers in de lucht - een reeks controversiële tweets op een rij zet en het hoofd van Trump op het lijf van een varken plakt. Aan het einde van de song laat de bassist hem ook nog even doodleuk een Hitlergroet doen. 

Maar de echte uitsmijter bewaart hij voor het laatst, als op alle schermen in koeienletters ‘Trump is een varken’ te lezen valt. Later blijkt dat de president lang niet het enige doelwit is; ook Geert Wilders moet het in het nummer Money ontgelden, wat Waters een staande ovatie oplevert.

Toegegeven, soms ontspoort het spektakel in kitscherige propaganda. Maar Waters overtuigt vooral door na bijna vier decennia niets in te boeten aan maatschappelijke relevantie. Zijn nummers zijn actueler en urgenter dan ooit en komen om die reden extra hard binnen. Us and Them ontpopt zich daarom tot een van de hoogtepunten van de avond, met een geweldige hoofdrol voor de saxofonist. Brain Damage en Eclipse ontroeren door hun schoonheid, maar vooral door de lichtstralen die samen het welbekende prisma van Dark Side of the Moon vormen. Ongetwijfeld een onvergetelijk moment voor de fans van dat album.

Na weer enkele sololiedjes sluit Waters het concert op grootse wijze af met – hoe kan het ook anders – een lekker lang opgerekt Comfortably Numb, waarbij de bassist van Pink Floyd er nog eventjes fijntjes op wijst dat er een levende legende op het podium heeft gestaan. 

Nog drie Ziggo-concerten te gaan, en voor de geluksvogels die bij een van deze avonden aanwezig zijn: jullie gaan een spectaculaire concertervaring tegemoet.

 

roger waters 4

Pinkpop 2018: Meer dan geslaagd

Pinkpop dag 3 EditorsNa twee dagen waarbij de scheurende gitaren van rockveteranen domineerden, was het op de slotdag van Pinkpop 2018 de beurt aan de nieuwe poplichting om te schitteren. Onder aanvoering van charttoppers als Jesse J, Ronnie Flex, Oscar & the Wolf en uiteraard Bruno Mars, liet het festival van Jan Smeets zien dat ook de jeugd nog steeds zich thuis kan en mag voelen in Landgraaf.

tekst: John den Braber

Fotografie: Kim Balster

Het is nog best vroeg in de middag als Ronnie Flex zijn opwachting maakt op mainstage. Een opmerkelijke keuze, want de rapper uit Capelle aan den IJssel is een kampioen in het bouwen van feestjes, maar het is de vraag of de Pinkpopmeute daar na twee dagen knallen en het ontbijt net achter de kiezen al zin in heeft. Flex is echter uitgegroeid van een jonge blaag naar een volwassen entertainer en weet de vermoeide blikken van zijn fans al snel om te toveren tot stralende snoeten. Met zijn band Deuxperience – ook dat hoort bij een evoluerende mc – knalt hij zijn grote hits er met gemak uit, maar hij ontwapent pas echt met de Bløf-cover Omarm Me, die hij op vrij overtuigende manier uit zijn tenen trekt.

pinkpop dag 3 Brian Fallon

Brian Fallon

Bij Maan denk je niet meteen aan een logische boeking voor het Pinkpop festival. De piepjonge zangeres, die twee jaar geleden The Voice Of Holland won, toont echter dat ook zij een groeispurt heeft gemaakt. Ze brengt haar nummers met passie en toont zelfs dat ze een flinke tent als het Brightlands Stage zo om haar vinger kan winden. Soms als onschuldig meisje, dan weer als uitdagende vamp, wisselt ze steeds van personage en smelt ze de harten van jong en oud als ze drie kinderen op het podium laat meezingen. Maan is misschien wel de verrassing van deze zondag, alleen moet de Noord-Hollandse waken voor de bananenschil waar ze in de toekomst over kan uitglijden: haar wat onlogische schakeling tussen Engels- en Nederlandstalig. Maan is het geloofwaardigst als ze toegankelijke popliedjes zingt en het vaderlandse repertoire aan anderen overlaat.

Pinkpop dag 3 Jessie J

Jessie J.

Een zangeres waar de Nederlandse een voorbeeld aan kan nemen, is Jesse J. De Britse popprinses weet precies hoe ze een show van begin tot einde opbouwt en waar de massa voor komt; namelijk hits. De Londense liet met haar titel Sound of 2011 al zien dat commerciële pop en kwaliteit tegenwoordig een must zijn om als artiest de waan van de dag te overleven en bevestigt tussen de Limburgse heuvels haar status. Als tegenhanger voor het popgeweld speelt Brian Fallon even later in de Brightlands tent een puike set ruige folkrock. De Amerikaan – vaak betiteld als de reserve Bruce Springsteen – weet met zijn band The Howling Weather het punkgevoel bij de bezoekers over te brengen en is daarmee een van de weinigen tijdens deze editie die dat voor elkaar krijgt. De Gaslight Anthem-frontman geeft een uur lang plankgas, maar steelt vooral de show met zijn prachtcover van Eric Clapton’s Bell Bottom Blues.

Pinkpop dag 3 Di Rect

DI-RECT

Een onverwacht hoogtepuntje van de slotdag is DI-RECT. Niet dat de Haagse rockband het niveau van de mainstage niet zou aankunnen, maar de groep van frontman Marcel Veenendaal wordt pas daags voordien opgeroepen om The Kooks te vervangen. Een kans die DI-RECT met beide handen aangrijpt. Veenendaal sleurt, gromt en haalt vocaal uit, zoals alleen hij dat kan. En passant herinnert hij het publiek dat Rage Against The Machine in 1993 ‘ook een inval act was’. Misschien een wat hooghartige opmerking, maar nadat de programmeurs van het festival je dertien jaar hebben genegeerd, wel eentje met een knipoog. Geen rancune, maar onvervalste soulrock dus.

Pinkpop dag 3 Triggerfinger 2

Triggerfinger

Nadat Don Diablo de danceliefhebbers de oren van het hoofd heeft geknald en Triggerfinger hetzelfde deed bij de ouwe rockfanaten, mag Editors het hoofdpodium beklimmen. De groep van Tom Smith is inmiddels uitgegroeid tot een festivalzekerheidje, maar sinds de koerswijziging op hun jongste album, lijken de Engelsen toch wat zoekende. Het leidt tot een wat vlakke set, die vooral door vertrouwde hits als Papilon en Munich, weer leven wordt ingeblazen.

Pinkpop dag 3 Editors 2Editors

Oscar & the Wolf daarentegen weet juist hun experimentele drift in te zetten voor steeds betere songs. Op het IBS Parkstad Stage zijn zij de koningen van de dag. De Vlamingen zijn onder leiding van hun mysterieuze frontman Max Colombie een uur lang donker, dansbaar en sexy. Een Oscar & the Wolf show is een feest voor oog en oor en als met confetti en rookbommen de laatste noten klinken, is het publiek helemaal klaar voor de klapper van de avond uit de Verenigde Staten.

Pinkpop dag 3 oscar

Oscar & The Wolf

Want laten we eerlijk zijn: de slotdag van Pinkpop 2018 draait toch vooral om de uptown funk afsluiter van Bruno Mars. Een topboeking van het Limburgse festival en een gedurfde, want collega popicoon Justin Bieber bakte er vorig jaar immers geen pepernoot van. Mars laat vanaf minuut een zien dat hij momenteel een van de grootste sterren in de muziekwereld is. Vol zelfvertrouwen en met een dosis showmanship begint hij met Finesse en 24K Magic van zijn laatste plaat en pakt hij – mede door zijn fantastische band, die gedurende de avond ook als dansende smaakmakers fungeren – meteen het overvolle veld in. Mars is charmant, brutaal en zingt als een moderne crooner; alsof het hem geen enkele moeite kost. Is de show van de op Hawaii geboren rasentertainer - die met megahit Uptown Funk in de toegift de kers op de taart plaatst – het beste en meest originele dat de muziekwereld momenteel heeft te bieden? Misschien niet. Maar zijn optreden is wel het meest beklijvende spektakel van dit weekend en een bekroning voor de diverse en gewaagde programmering die Smeets en zijn team dit jaar uit de hoge hoed toverden.    

 

Pinkpop verrast ook op tweede dag

pinkpop dag 2 openerDe tweede dag van Pinkpop 2018 beloofde vooraf al een rockfeest van verschillende generaties te worden. Met de veteranen van Foo Fighters als headliner en met de meeslepende doom van A Perfect Circle en de jonge honden van Nothing But Thieves als smakelijke opwarmers, was gitaargeweld en zwetende frontmannen gegarandeerd. Voeg daarbij de toegankelijkere poprock van The Script en Noel Gallagher en de liefhebbers van het stevigere werk zitten gebeiteld deze zaterdag.

tekst: John den Braber

Fotografie: Kim Balster

Op een wederom broeierig festivalterrein, komt de dag aanvankelijk kalm op gang. Het Ierse Walking On Cars laat horen uit het juiste rockhout gesneden te zijn en onze eigen Miss Montreal doet ook waar ze goed in is: op een ontwapenende manier sympathieke popliedjes vertolken. Maar het wordt pas echt interessant als Nothing But Thieves op main stage verschijnt. De Britten speelden twee jaar geleden nog het Brightlands Stage kapot en mogen het dus nu een niveautje hoger proberen. Mede door een aanvankelijk matige geluidmix komt de show van het Britse vijftal matig uit de startblokken. Dat frontman Conor Mason daarbij ook hevig geïmponeerd lijkt door de enorme mensenmassa voor het hoofdpodium, zorgt er vervolgens voor dat het optreden van de jonge rockers nooit echt spannend wordt. Pas tijdens het slotnummer Amsterdam lijkt de stress bij Mason wat te dalen en kreeg hij het hele veld wél mee.

pinkpop dag 2 nothing

Nothing But Thieves

Veel beter gaat het bij A Perfect Circle, dat op de IBA Parkstad stage het publiek een uur lang volledig in de macht heeft met een altrockspektakel, dat in de finale ontploft. De band van Tool-frontman Maynard James Keenan was een tijdje van de radar, maar is nu terug met een nieuw album en dat vieren ze met een uitstekend opgebouwde liveshow. Soms ingetogen en meeslepend, dan weer licht agressief en opzwepend: de Amerikanen toveren het vandaag allemaal uit de hoge hoed. Met een show die van begin tot einde klopt – met onder meer een ode aan Malcolm Young met de AC/DC-cover Dog Eat Dog en een sublieme uitvoering van The Outsider, kroont A Perfect Circle zich moeiteloos tot dagwinnaar.

Pinkpop perfect circle

A Perfect Circle-zanger Maynard James Keenan

Wie van de melodische doom van de Amerikanen even een opfrisser zocht, kon terecht bij de oersaaie poprockshow vol ingestudeerde grapjes van The Script, maar was velen malen beter af bij De Likt. De Rotterdamse hiphopformatie staat in het bescheiden Stage 4 maar dat remt de ambitie van de groep van Jordy Dijkshoorn geenszins. Op misschien wel het hardste feestje van dit weekend wordt de leadman live getatoeëerd, gaat hij crowdsurfend door de tent en besluit hij met Breek Je Nek – iets wat Dijkshoorn zelf overkwam – een genadeloze set vol zelfspot.

pinkpop dag 2 the script

The Script

Wie ook weet hoe je een meute perfect bespeelt, is Noel Gallagher. De Brit heeft echter één probleem: juist die mensenmassa ontbreekt bij de ene helft van Oasis. Veel rockliefhebbers lijken zich al klaar te maken voor de show van Foo Fighters, dat niet veel later op main stage staat. En dat is jammer, want Gallagher is in vorm. Met zijn uitstekende band The High Flying Birds combineert hij eigen werk met maar liefst vijf songs, waaronder Wonderwall en Don’t Look Back In Anger, van Oasis en dat gaat erin als zoete koek op de zaterdagavond. Een feestnummer zal de oudste broer Gallagher nooit worden, maar tussen de nummers door probeert hij keuvelend met het publiek toch wat contact te zoeken. Als hij afsluit met ‘zijn’ Beatles (All You Need Is Love) lijkt deze Gallagher – na het fiasco vorig jaar van zijn broer Liam – wel in de armen van de Pinkpopbezoekers gesloten.

pinkpop dag 2 foo fighters opener

Dave Grohl van de Foo Fighters 

Wat de hele avond al in de lucht hangt, explodeert met een scherpe rif van Dave Grohl net na tien uur. Foo Fighters begint haar set zoals we het gewend zijn: met veel bombast. Dat de band aftrapt met Run, dat op hun jongste album staat, wekt het blijde vermoeden dat de Amerikanen niet louter een greatest hits parade gaan presenteren. Met All My Life, Learn To Fly en een heerlijke lange versie van The Pretender toont Foo Fighters dat het niet voor niets nog steeds een van de grootste rockbands op aarde is met een inmiddels indrukwekkend arsenaal aan klassiekers. Daarom is het ook onbegrijpelijk dat Grohl en zijn mannen halverwege de show een variété-achtig blok inbouwen vol covers en gekkigheid. Zo ruilt de voormalig Nirvana-drummer van plek met Taylor Hawkins om hem te begeleiden bij het nummer Under Pressure van Queen en David Bowie.

pinkpop dag 2 foo figthers 1Het intermezzo haalt niet alleen de vaart uit de tot dan toe vlammende show, maar zorgt ook voor een hoog ‘kijk-ons- eens-entertainend-zijn’-gehalte. De vergelijking met die andere gitaargoden – Pearl Jam – wordt door een twitteraar typerend verwoord: ‘Pearl Jam is rock 'n roll, Foo Fighters is "Rock 'n roll, the musical". Gedegen afsluiters als Best Of Me, Times Like These en Everlong, zorgen ervoor dat de show toch met een voldoende de boeken ingaat, maar toch bekruipt het gevoel dat Foo Fighters een – goed geslaagde – truc heeft uitgehaald. Hopelijk zien de mannen uit Seattle dit uiteindelijk zelf ook in en gaan ze als de sodemieter terug naar hun roots: rock zonder geënsceneerde franje, want daar zijn ze verdomd goed in.   

pinkpop dag 2 sfeer 3

 

Pinkpop: opening om van te smullen

pinkpop dag 1 snow

In de aanloop naar deze editie van Pinkpop wordt de organisatie van het Limburgse festival op twee verrassingen getrakteerd. De eerste is van fijne aard: het wordt het ‘roze weekend’ stralend mooi weer op de draf- en renbaan bij Landgraaf. Het tweede nieuwtje is even slikken. Het Best Kept Secret Festival heeft aangekondigd volgend jaar op het pinksterweekend te mikken, normaliter de plek van Pinkpop. Een dijk van een editie met gedroomde headliners als Pearl Jam, Foo Fighters en Bruno Mars, komt de troepen van Jan Smeets dan ook niet slecht uit en eerlijk is eerlijk: de openingsdag was er een om van te smullen.

TEKST: John den Braber

FOTOGRAFIE: Kim Balster

pinkpop dag 1 offspring

The Offspring

Nadat de vier jonge honden van Walden, die bandwedstrijd Nu Of nooit wonnen – wat recht geeft op de openingsslot op Pinkpop, de vroege bezoekers heerlijke psychedelische pop presenteerden, was het de beurt aan de Britse Jess Glynne om de weide voor het IBA Parkstad Stage te winnen met haar aanstekelijke soulpop. De zangeres, vooral bekend als de vocaliste van Clean Bandit’s hit Rather Be, slaagde daar deels in, maar verdronk toch enigszins op het grote podium met haar iets te geregisseerde show.

blof pinkpop 5

 Blof 

Wie geen moeite heeft met een flinke meute is Blaudzun. Toegegeven: de Brightlands Stage loopt ook gedeeltelijk vol omdat het concert van het Zeeuwse Bløf zojuist op main stage is afgesloten en de bezoekers meteen kunnen doorschuiven naar de tent ernaast, maar het is ramvol, wat voor een broeierig sfeertje zorgt. Blaudzun en band – die alweer vijf jaar geleden voor het laatst op Pinkpop stonden - voelen dat perfect aan en geven vanaf het begin gas om vervolgens het publiek slecht enkele malen tijdens de set, op adem te laten komen. De formatie rond de bebrilde singer-songwriter is na zeven albums en talloze optredens, inmiddels een geoliede machine, die na iedere nieuwe plaat alleen wat fine-tuning lijkt nodig te hebben. Prijsnummer is Hey Now, dat een livekroon op hun toch al indrukwekkende setlist blijkt.

pinkpop dag 1 blaudzun

Blaudzun

Na Blaudzun blijkt Snow Patrol de ideale partner om het verhitte publiek te laten afkoelen. De band, die onlangs met Wildness haar achtste album uitbracht, heeft een roerige periode afgesloten, waarbij frontman Gary Lightbody kampte met mentale problemen. Daarvan is op het hoofdpodium op Pinkpop gelukkig niets meer te merken. De Britten toveren de ene na de andere poprock-hit uit de hoge hoed, waarmee ze hun status als stadionact nog immer glans geven. Met tot evergreens uitgegroeide meezingers als Chasing Cars, Just Say Yes en Run laat Snow Patrol de bezoekers in Landgraaf nogmaals zien dat de band nog springlevend is.

pinkpop dag 1 pearl jam

Eddie Vedder van Pearl Jam

De Britten blijken de ideale opmaat voor de act waar het grootste deel van het publiek voor naar Limburg reisde: Pearl Jam. De groep van Eddie Vedder sluit met het optreden op Pinkpop een mini-tournee door ons land af, want de Amerikanen stonden deze week ook al tweemaal in de Ziggo Dome. Of de rockers uit Seattle een goede show geven, is meestal niet zo’n relevante vraag. Het antwoord is namelijk altijd: ja. De setlist wisselt van show tot show en vergeten parels vormen ieder concert de ruggengraat van de met hits doorspekte rockparade. Wat een avond echter echt memorabel maakt, is de vorm van Vedder en daarmee zit het vanavond wel snor. De inmiddels 53-jarige frontman is de motor waarop de Amerikanen door 25 jaar rockgeschiedenis scheuren. Na opener Interstellar Overdrive – een cover van Pink Floyd – krijgen hun fans 24 nummers voor de kiezen, die allen binnenkomen als een mokerslag. Met speels gemak, maar zo strak al wat, benaderen de Amerikanen hun grandioze optreden van 1992, dat uitgroeide tot een stukje Pinkpopgeschiedenis. Dat kwam letterlijk ook mede omdat Vedder exact hetzelfde groene T-shirt van het poppodium Tivoli droeg als destijds. Met hits als Even Flow, Alive, Jeremy, Daughter en een heerlijk rauwe Porch, liet Pearl Jam de Pinkpopweide tot de achterste rijen meezingen. Dat moet het al bijna even grote Foo Fighters op zaterdag nog maar voor elkaar krijgen.

Zoeken

Laatste concertverslagen