Pinkpop: opening om van te smullen

pinkpop dag 1 snow

In de aanloop naar deze editie van Pinkpop wordt de organisatie van het Limburgse festival op twee verrassingen getrakteerd. De eerste is van fijne aard: het wordt het ‘roze weekend’ stralend mooi weer op de draf- en renbaan bij Landgraaf. Het tweede nieuwtje is even slikken. Het Best Kept Secret Festival heeft aangekondigd volgend jaar op het pinksterweekend te mikken, normaliter de plek van Pinkpop. Een dijk van een editie met gedroomde headliners als Pearl Jam, Foo Fighters en Bruno Mars, komt de troepen van Jan Smeets dan ook niet slecht uit en eerlijk is eerlijk: de openingsdag was er een om van te smullen.

TEKST: John den Braber

FOTOGRAFIE: Kim Balster

pinkpop dag 1 offspring

The Offspring

Nadat de vier jonge honden van Walden, die bandwedstrijd Nu Of nooit wonnen – wat recht geeft op de openingsslot op Pinkpop, de vroege bezoekers heerlijke psychedelische pop presenteerden, was het de beurt aan de Britse Jess Glynne om de weide voor het IBA Parkstad Stage te winnen met haar aanstekelijke soulpop. De zangeres, vooral bekend als de vocaliste van Clean Bandit’s hit Rather Be, slaagde daar deels in, maar verdronk toch enigszins op het grote podium met haar iets te geregisseerde show.

blof pinkpop 5

 Blof 

Wie geen moeite heeft met een flinke meute is Blaudzun. Toegegeven: de Brightlands Stage loopt ook gedeeltelijk vol omdat het concert van het Zeeuwse Bløf zojuist op main stage is afgesloten en de bezoekers meteen kunnen doorschuiven naar de tent ernaast, maar het is ramvol, wat voor een broeierig sfeertje zorgt. Blaudzun en band – die alweer vijf jaar geleden voor het laatst op Pinkpop stonden - voelen dat perfect aan en geven vanaf het begin gas om vervolgens het publiek slecht enkele malen tijdens de set, op adem te laten komen. De formatie rond de bebrilde singer-songwriter is na zeven albums en talloze optredens, inmiddels een geoliede machine, die na iedere nieuwe plaat alleen wat fine-tuning lijkt nodig te hebben. Prijsnummer is Hey Now, dat een livekroon op hun toch al indrukwekkende setlist blijkt.

pinkpop dag 1 blaudzun

Blaudzun

Na Blaudzun blijkt Snow Patrol de ideale partner om het verhitte publiek te laten afkoelen. De band, die onlangs met Wildness haar achtste album uitbracht, heeft een roerige periode afgesloten, waarbij frontman Gary Lightbody kampte met mentale problemen. Daarvan is op het hoofdpodium op Pinkpop gelukkig niets meer te merken. De Britten toveren de ene na de andere poprock-hit uit de hoge hoed, waarmee ze hun status als stadionact nog immer glans geven. Met tot evergreens uitgegroeide meezingers als Chasing Cars, Just Say Yes en Run laat Snow Patrol de bezoekers in Landgraaf nogmaals zien dat de band nog springlevend is.

pinkpop dag 1 pearl jam

Eddie Vedder van Pearl Jam

De Britten blijken de ideale opmaat voor de act waar het grootste deel van het publiek voor naar Limburg reisde: Pearl Jam. De groep van Eddie Vedder sluit met het optreden op Pinkpop een mini-tournee door ons land af, want de Amerikanen stonden deze week ook al tweemaal in de Ziggo Dome. Of de rockers uit Seattle een goede show geven, is meestal niet zo’n relevante vraag. Het antwoord is namelijk altijd: ja. De setlist wisselt van show tot show en vergeten parels vormen ieder concert de ruggengraat van de met hits doorspekte rockparade. Wat een avond echter echt memorabel maakt, is de vorm van Vedder en daarmee zit het vanavond wel snor. De inmiddels 53-jarige frontman is de motor waarop de Amerikanen door 25 jaar rockgeschiedenis scheuren. Na opener Interstellar Overdrive – een cover van Pink Floyd – krijgen hun fans 24 nummers voor de kiezen, die allen binnenkomen als een mokerslag. Met speels gemak, maar zo strak al wat, benaderen de Amerikanen hun grandioze optreden van 1992, dat uitgroeide tot een stukje Pinkpopgeschiedenis. Dat kwam letterlijk ook mede omdat Vedder exact hetzelfde groene T-shirt van het poppodium Tivoli droeg als destijds. Met hits als Even Flow, Alive, Jeremy, Daughter en een heerlijk rauwe Porch, liet Pearl Jam de Pinkpopweide tot de achterste rijen meezingen. Dat moet het al bijna even grote Foo Fighters op zaterdag nog maar voor elkaar krijgen.

Het gloeiende vuur van Pearl Jam

pearl jam ziggo dome 1

Er is iets magisch aan de muziek van Pearl Jam. Eddie Vedder kan niet alles even zuiver zingen, de gitarist kan verstrikt raken in ellenlange solo’s en bepaalde covers kunnen volledig hun doel voorbij schieten. Maar dat maakt allemaal weinig uit. Pearl Jam overrompelt, blijft verrassen en kan als geen andere rockband ter wereld een complete zaal in vervoering brengen. Zo ook gisteravond, in een kolkende Ziggo Dome, waar een gloed van warmte en liefde over het hongerige publiek neerdaalde.

Tekst: Sebastiaan Quekel

Fotografie: Daniel de Borger

Groot, groter, grootst. Veel rockbands denken tegenwoordig dat een opening van een concert zo spectaculair mogelijk moet zijn. Pearl Jam denkt daar anders over. De band start de eerste van de twee uitverkochte concerten in Amsterdam op een ongebruikelijke maar mooie wijze: het zaallicht vol aan, geen muziek, alleen een simpele groet. Vedder, gestoken in een eenvoudig blauw overhemd, wandelt heel ontspannen het podium op en heet het publiek van harte welkom. Op zijn beste Nederlands nog wel: ,,Wij vinden het hier te gek.”

pearl jam ziggo dome 2

Tegenwoordig weten we wat een Pearl Jam-optreden te bieden heeft. Of eigenlijk ook weer niet: ieder concert is het één grote verrassing welke obscure nummertjes nu weer de revue zullen passeren. In de Ziggo Dome neemt de band dan ook een flinke duik in de diepe krochten van hun repertoire. Beginnen met vergeten pareltjes als Long Road en Low Light is risicovol, maar pakt fantastisch uit. Duizenden lichtgevende mobieltjes gaan de lucht in en de alles omarmende fans zingen alles woord voor woord mee.

pearl jam ziggo dome 3
Tja, die fans. Er zijn maar weinig bands die al tientallen jaren meedraaien, maar nog steeds zo’n hondstrouwe en toegewijde fanbase hebben als Pearl Jam. Waar je ook kijkt in de Ziggo Dome: overal zie je vlaggen uit allerlei landen en persoonlijke bordjes in de vreemdste talen voorbijkomen. Vedder zegt zelfs enkele buitenlandse fans te herkennen van vorige shows. Aan hen hoeft de zanger dus niet eens om medewerking te vragen: zij weten precies wanneer de handen de lucht in moeten of op welk moment ze de vocalen moeten overnemen.

Wij vinden het knap, want de setlist (26 nummers in totaal) staat zoals verwacht bol van de verrassingen. Toegegeven: niet alle liedjes plakken even gretig. Het supersnelle Mind Your Manners valt door het blikkerige geluid een beetje in het water, en een nummer als Red Mosquito kan zich simpelweg niet meten met de rest van het materiaal.

Het zijn gelukkig de ene momenten waarop de show wat aan karakter verliest. Het wonderschone Wishlist – waarin Vedder fel uithaalt naar Trump zonder zijn naam te noemen - ontroert opnieuw, en het groovende Not for You laat het publiek kolken van enthousiasme.

pearl jam ziggo dome 4

Dat laatste komt vooral omdat Pearl Jam, op een paar misstappen na, in bloedvorm verkeert. Het plezier spat werkelijk van het podium, de chemie onderling is perfect, de zang is bloedmooi en de grapjes van Vedder zijn een schot in de roos. Over het WK bijvoorbeeld. ,,Wat? Dat menen jullie niet? Jullie zijn er niet bij? Hoe kan dat nou? Dat is zeg maar hetzelfde als Italië er niet bij zou zijn. Schande!”

Echt mensen, wat een briljante frontman is hij toch. De man met het meest vriendelijke gezicht wordt hij ook wel genoemd, maar voor ons is hij vooral een wereldzanger, de stem van een generatie. Zijn vocals klinken zo krachtig dat het handjevol middelmatige rocknummers (Red Mosquito, Severed Hand) nog opwindend klinkt. Zelfs een vreemde en onnodige cover van Brandi Carlile - voor het eerst live gespeeld - geeft Vedder zo’n eigen draai dat hij er gewoon mee weg komt.

Tegen het einde van de set begint het vele grommen en krijsen wel zijn tol te eisen. We hebben Better Man bijvoorbeeld wel eens beter gehoord. Misschien is dat wel de reden waarom Pearl Jam minutenlang van het podium blijft. Die minuten blijken de stilte voor de storm, want de band heeft nog een fenomenale toegift in petto. Eén die de fans niet snel zullen vergeten.

pearl jam ziggo dome 5

Jeremy, Why Go, Porch, Black en Alive (alle van het onovertroffen debuutalbum Ten) volgen elkaar in rap tempo op en zorgen samen voor een enorme ontlading in de Ziggo Dome. Een niet te overtreffen vijfluik met het maximale effect, precies zoals Pearl Jam voor ogen had. 

,,Oh, I'm still alive", zingt Vedder als alle lichten in de Ziggo Dome opnieuw allemaal aan gaan. De fans zijn in complete vervoering en knuffelen elkaar innig uit blijdschap. En uit liefde, want dat is waar Pearl Jam voor zorgt. Muziek om verliefd op te worden. Pinkpop staat aankomende vrijdag iets heel bijzonders te wachten.

Arcade Fire is een stadionrockband van wereldklasse

Tekst: Sebastiaan Quekel

Het concert van Arcade Fire is nog geen tien minuten bezig of het kippenvel staat al bij iedereen in Ahoy duimendik op de armen. Prachtig is het moment wanneer zanger Win Butler zijn kenmerkende hoed af zet, richting de microfoon loopt en compleet uit het niets megahit Rebellion (Lies) opdraagt aan Eberhard van der Laan, de burgemeester van Amsterdam die de strijd tegen kanker vorig jaar moest opgeven. "We hoorden dat dit zijn favoriete nummer was, dus wij willen het vanavond graag voor hem zingen.”

Het eerbetoon aan Van der Laan – klein gebaar, maar met enorme impact - blijkt slechts een van de vele hoogtepunten van de avond. Het begint al meteen in de eerste minuut: een sportcommentator kondigt de bandleden op heerlijk overdreven wijze  als onverslaanbare bokskampioenen aan. Butler en de zijnen verschijnen helemaal achterin de zaal en huppelen met de handen omhoog dwars door de mensenmassa. Onderweg geven zij hun grootste fans wat highfives, terwijl zogenaamde lijfwachten er alles aan doen om hen op afstand te houden. Pretentieus? Misschien, maar alles gebeurt met een knipoog.

De zowel geliefde als gehate boksring, die in het Sportpaleis in Antwerpen middenin de zaal stond, is voor het optreden in Rotterdam thuis gebleven. Gelukkig, want die show – waarbij veel Nederlanders aanwezig waren - voelde in alle eerlijkheid een beetje afstandelijk en onpersoonlijk aan. Het contrast in Ahoy is dat wat betreft immens. Het heerlijk enthousiasme en de ongebreidelde energie van de band is tot achterin de zaal voelbaar. Rots in de branding is Win Butler: onvermoeibaar als hij is springt hij op verhogingen, danst met zijn immer breeduit grijnzende vrouw Régine en verschijnt meer dan eens op het piepkleine podiumpje in het midden van de zaal.

arcade fire foto 2

 Niet alleen hij is op de top van zijn kunnen, ook bij de rest spat de energie van het podium. Bassist Will Butler blijkt minstens zo gestoord als zijn broer, ramt met harde slagen op de snaren van zijn basgitaar en speelt al springend en zwaaiend op zijn tamboerijn. Multi-instrumentalist Richard Reed Perry is nog zo’n belangrijke factor, deze man staat werkelijk overal, speelt bijna elk instrument dat op het podium staat en blijkt de grootste knuffelbeer van de band te zijn. De beeldschone Sarah Neufeld is minstens zo talentvol en zwiert met haar viool alsof het haar laatste avond is.

Ga je naar Arcade Fire, dan weet je kortom niet waar je moet kijken. De visuals hebben hier een belangrijk aandeel in, die staan namelijk in de meeste gevallen in dienst van het nummer. De twee lichtmasten aan de zijkanten van het podium zorgen voor fraaie aangezichten. Dat is vooral zo tijdens het verstillend mooie My Body Is A Cage, waarbij Butler heel toepasselijk achter een tralies lijkt opgesloten. Het zwoele Put Your Money on Me baadt de zaal in een groene gloed, terwijl de Ahoy even later met het schip ten onder lijkt gegaan rtijdens het ultraschattige Electric Blue. Een discobal die boven de hoofden van het publiek zweeft licht in alle kleuren op tijdens het broeierige Here Comes The Night Time: in Antwerpen futloos en langdradig, hier een knaller van jewelste.

Niet stoppen totdat iedereen in de Ahoy knock-out ligt, dat lijkt het devies deze avond. Op steenworpafstand lijkt dat goed te lukken, maar achterin de zaal vervallen veel luisteraars in luidruchtig geklets. Vooral tijdens de ballads - zoals het hartverwarmende We Don't Deserve Love, waarbij Butler in het midden van de zaal een karaoke-versie opvoert - kan men het niet laten om er hardop doorheen te praten. Wat ons betreft kunnen die ‘lul niet lolly’s, een initiatief van Nederlandse poppodia om luidruchtige concertgangers de mond te snoeren, niet snel genoeg komen.

Gelukkig zijn deze storende momenten op één hand te tellen: Arcade Fire knalt met hun gelaagde, maar snoeiharde muziek als een straaljager door de geluidsbarriére. Uitstekend voorbeeld is het nummer Reflektor, dat in Ahoy uitgroeit tot een explosief en psychedelisch meesterwerk. Even later flikt Arcade Fire hetzelfde kunstje met Creature Comfort: op de plaat lang niet zo bijzonder, maar live mondt het nummer uit in een geweldige euforische ervaring.

Na twee uur spelen duiken de bandleden springend, puffend en hijgend de coulissen in, om vervolgens op weergaloze wijze het concert af te sluiten. Drie bisnummers krijgt Rotterdam in totaal, maar vooral afsluiter Wake Up zet de zaal voor een laatste keer in vuur in vlam. Zo eindigt het concert precies zoals het begon: bombastisch, spectaculair maar vooral muzikaal briljant. Arcade Fire is een stadionrockband van wereldklasse geworden.

Arcade fire foto 1

Beeld: Ans van Heck Photography

Dit waren de hoogtepunten van Best Kept Secret 2018

Het Best Kept Secret Festival is uitgegroeid tot een feest om rekening mee te houden. In slechts zes jaar tijd is het een belangrijk onderdeel van de Nederlandse festivaltop geworden. Net als voorgaande jaren was deze editie een driedaagse ontdekkingsreis, vol met alternatieve muziek van bekende én onbekendere artiesten. Soundz was van de partij bij de zesde editie van Best Kept Secret om het kaf van het koren te scheiden. Dit waren onze negen hoogtepunten. 

Tekst: Christian Sier

 JOHAN

JOHAN fb

De verloren zoons van de binnenlandse indierock zijn teruggekeerd. Negen jaar lang bracht de band rondom de Hoornse zanger en gitarist Jacob de Greeuw niets meer uit, tot deze vorig jaar besloot dat de tijd rijp was voor een doorstart met de plaat Pull Up. Eigenlijk is er niets veranderd aan het geluid van de band, dat vaak wordt vergeleken met The Beatles. Daarmee doe je JOHAN eigenlijk tekort, want hun sound is veelzijdiger dan dat: poppy genoeg om het Hollandse publiek te bereiken, maar wel zo origineel dat ze op dit moment in Nederland geen gelijke kennen. Op Stage TWO spelen ze oude hitjes als Tumble and Fall met evenveel enthousiasme als de creaties It’s About Time en What A Scene, afkomstig van de comeback-lp. Welkom terug!

Father John Misty

Father John Misty BKS

Folkfenomeen en voormalig drummer bij Fleet Foxes Josh Tillman kwam zijn onlangs verschenen album God's Favorite Customer promoten. En dat deed hij zoals we inmiddels van hem gewend zijn: bij vlagen bombastisch, af en toe ingetogen, maar altijd met chirurgische precisie. Wat opvalt aan zijn nieuwe werk is het cynische gevoel voor humor dat duidelijker naar voren komt dan ooit, zoals bij het met zelfspot doordrenkte Mr. Tillman. De Amerikaanse singer-songwriter heeft zich een vintage jaren '60-imago aangemeten, dat terugkomt in alle aspecten van de show. Van de kledingkeuze tot de danspasjes, alles klopt. Het nadeel van zo'n tot op de seconde ingestudeerde set, is dat Tillman ietwat afstandelijk en niet spontaan overkomt. Aan de muziek ligt het echter niet, want stem en spel zijn pico bello. Pure Comedy is het huzarenstukje, een ballade waarin hij zich doodlacht om de waanzin van het menselijke bestaan.

Arctic Monkeys

Arctic Monkeys BKS

Alex Turner en zijn maten uit Sheffield zijn de eerste headliner. En ook de populairste onder dagbezoekers, want vrijdag is er veruit de meeste drukte voor het hoofdpodium. Ondanks de gemengde reacties op vervolgplaat Tranquility Base Hotel & Casino staat het publiek nog net zo te trappelen als voorheen.                                                                                                                                                                                                                                                           

En dan trappen ze af met Four Out Of Five, de eerste single van het nieuwe album. Een goed begin van een set met veel nieuwe muziek. De songs van de Tranquility Base zijn het resultaat van frontman Alex Turners geëxperimenteer op zijn piano, een cadeautje voor zijn dertigste verjaardag. Turner legt zijn gitaar dan ook vaak weg tijdens de show om plaats te nemen achter de Wurlitzer. Het is om het even, want ook op het klavier overtuigt hij.   

Daarnaast lijkt hij nuchter te zijn, wat hem een stuk aangenamer maakt om naar te kijken dan bij voorgaande optredens in Nederland. Er kan zelfs af en toe een glimlachje van af. Naast het recentere werk spelen de Monkeys ook veel oudere krakers. Een hoogtepuntje is The View From The Afternoon, de allereerste track van hun debuutalbum uit 2006. Andere vroege nummers als 505 komen minder goed uit de verf doordat de band ze nu veel langzamer speelt dan tien jaar geleden en Turner niet meer alle hoge noten haalt. Een klein beetje smet op een verder ijzersterke performance.

Steve Davis & Kavus Torabi

Steve Davis BKS

Vaak zijn het de kleine acts die je het meest bijblijven. De 60-jarige Steve Davis is er zo één. De zesvoudig wereldkampioen snooker begon twee jaar geleden voor de lol met plaatjes draaien op festivals en eindigde in 2016 zelfs op Glastonbury. Best Kept Secret was zijn eerste festival in Nederland. Producer en medediskjockey Kavus Torabi vergezelde hem. Davis was gewapend met zijn hilarisch oubollige cd-mapje, met daarin inhoud variërend van techno tot Ierse folk en van Soft Machine tot The Beatles. Ook zonder keu wist Steve Davis het publiek te raken.

The National

The National BKS

Een band als The National laten afsluiten op de mainstage is iets wat maar weinig festivals aandurven. Best Kept Secret komt er niet alleen mee weg, maar slaat zelfs de spijker op de kop! De prachtlocatie in de natuur en het warme weer dragen daar natuurlijk wel aan bij. The National maakt melancholische droommuziek voor op regenachtige zondagen, maar dan met een duister rockrandje. Enkele pareltjes zijn The System Only Dreams In Total Darkness en About Today. De charmante leadzanger Matt Berninger uit Cincinatti geniet duidelijk van de gemoedelijke sfeer. Het is de combinatie van zijn warme stemgeluid en de zeer aanwezige maar toch ontspannen drums en basgitaar die het optreden op de zaterdagavond tot een succes maakt.

Eervolle vermeldingen

Tom Grennan

Een sterke opener op vrijdag. De uit Noord-London afkomstige Tom Grennan vierde zijn 23e verjaardag op het hoofdpodium in Hilvarenbeek. Zijn rasperige zangstem past in het rijtje van Paolo Nutini en zijn imago in dat van Liam Gallagher. Britsoul met een working class randje. In Engeland brak hij door na zijn samenwerking met de danceact Chase & Status, op het lied All Goes Wrong. Op de ONE-stage wist hij het harde stuiternummer moeiteloos om te zetten in een pianoballad. In juli verschijnt zijn debuutalbum. Hier gaan we meer van horen.

Superorganism

Volgens 3FM-DJ Eva Koreman zou dit de spannendste act van het weekend worden. Ze had zeker een punt, want de show van Superorganism vergeet je niet snel. De bandleden, gekleed in felgekleurde pijen lijken op personages uit een Japanse tekenfilmserie. Japanse pop is dan ook een belangrijke inspiratiebron voor de 17 jaar jonge frontvrouw Orono Noguchi: psychedelische synthesizers, computerstemmetjes en gekke beats alom. Geknipt voor Best Kept Secret, dus.

Vince Staples

Met stip de beste hiphopact van het festival. De in het zwart geklede rapper uit Long Beach in Californië hitst als geen ander zijn publiek op. Door het felle tegenlicht en de indrukwekkende visuals zie je alleen een silhouet dat als een soort ninja over het podium sluipt. Bij Ascension, in samenwerking met Gorillaz, is het springen geblazen. Energie is het toverwoord bij Vince Staples. 

Vince Staples BKS

 

De afsluiter: LCD Soundsystem

BKS header FB

Het is een warme zondagavond. Het weekend is omgevlogen en het publiek begeeft zich massaal naar de ONE voor het slot van Best Kept Secret. Een gigantische zilveren discobal torent hoog uit boven het podium. De instrumenten en versterkers staan op een kluitje, want de acht leden van LCD Soundsystem willen continu oogcontact houden. Dat moet ook wel, want zanger en hoofdentertainer James Murphy improviseert er op los bij elk concert. Ondertussen moet de band strak en stoïcijns door blijven spelen. Een optreden van dit New Yorkse dancecollectief is als een analoge DJ-set: een uur en drie kwartier aan lange danssongs, gekenmerkt door een ritmische basis die steviger is dan de kabels van de Brooklyn Bridge.                                                                                                                                                              

De muziek van LCD Soundsystem is op de plaat soms lastig om doorheen te komen door het repetitieve karakter, maar elektronische mantraliedjes als Tonite en Call the Police komen live juist perfect tot uiting. Ook de Chic-cover I Want Your Love, gezongen door hoofd-keyboardspeelster Nancy Whang is perfect om naar eigen inzicht op te dansen. Halverwege breekt de pleuris uit als de eerste noten van het speelse Daft Punk Is Playing At My House klinken, het lied dat veel jongere fans voor de eerste keer hoorden op de soundtrack van voetbalspel FIFA '06.

Vlak voor het einde verlaat de band het podium voor een gezamenlijke plaspauze, waarbij Murphy expliciet aangeeft dat het geen toegift is, want daar doet LCD niet aan. De euforie is compleet wanneer Dance Yrself Clean wordt ingezet. Het komt tergend langzaam op gang , maar explodeert in een zee van synthesizers en percussie. Dan nog de krachtige afluister All My Friends en de show is alweer klaar, nog voordat je beseft dat je uitgeput bent van het aan één stuk door swingen. Best Kept Secret had niet beter kunnen eindigen dan met deze muzikale workout onder leiding van James Murphy.

Best Kept Secret Festival, 8-10 juni, Hilvarenbeek.

Beeld: Christian Sier, Tom Kwakman, V2 Records, 3voor12.

 

KATY PERRY: SHOW MUST GO ON

rsz katy perryKaty Katy Perry heeft niet de strot van Beyonce of de rock & roll van Pink. Maar de in Santa Barbara, Californie geboren zangeres heeft wel gevoel voor stijl. Haar laatste album Witness was overigens een behoorlijke teleurstelling omdat het vooral om de vorm en niet zozeer om de inhoud draaide. Maar in Ziggo Dome vond ze de juiste balans.

tekst: Jean-Paul Heck

 Toch wist de Amerikaanse in de Ziggo Dome alles in balans te houden. Een enorm oog op een groot videoscherm is het centrale punt van haar huidige tournee. Vanuit dat oogt komt Perry het podium opgelopen in een goud glitterpak en het haar in een korte snit. Perry heeft wellicht nog meer dan haar collega-sterren de it-factor en is daarnaast behept met humor en een geweldig gevoel voor timing. Het zijn allemaal talenten die de zangeres optimaal op het podium weet te benutten. Ze is tastbaarder dan Lady Gaga, menselijker dan Beyonce en warmer dan de koude Miley Cirus. Dat ze de lollypop-muziek van haar eerste platen heeft afgezworen is wel jammer. Ook in Ziggo Dome tollen de harde dance-beats in het rond.

De aankleding van haar huidige show is nagenoeg perfect. Voor elk nummer een ander kleedje en wat voor kleedjes. Pacman, flamingo’s, kaarten en zelfs een dansende haai razen voorbij. Gelukkig bleef Perry in Amsterdam toonvast haar songs zingen. Oude hits zoals I Kissed A Girl tot het overigens wel pakkende vrij recente Bon Appetit spreken zeer tot de verbeelding.  Publiekslieveling is echter haar hit Roar dat de Ziggo Dome in vuur en vlam zette. Twee uur is echter wel heel lang om al je sensoren te blijven gebruiken. Maar gelukkig heeft Perry genoeg hits om in te zetten als de show daar om vraagt. Het bombardement aan decor- en kledingwisselingen wat minder. Soms is het allemaal niet iets teveel van het goede zoals het moment dat Perry letterlijk al gitaar-spelend op een planeet komt en zich begeleid in de song Wide Awake. Maar ach, het is wel precies dat waar haar vooral jonge fans voor komen. Perry creëert een ongelooflijke

Katy Perry - Witness zaterdagavond in de Ziggo Dome in Amsterdam

Zoeken

Laatste concertverslagen