Down The Rabbit Hole 2018: een klein festival in het groot

De vijfde editie van Down The Rabbit Hole was groots, zowel in bezoekersaantallen als in het aanbod aan acts. Van de oorspronkelijke opzet als kleinschaliger alternatief voor Lowlands is niet veel meer over, want massaler dan dit jaar was het nog nooit. Naast grote headliners en een stortvloed aan nieuwe acts, trad er ook een aantal artiesten op die door Soundz Magazine zijn geïnterviewd, waaronder David Byrne en Franz Ferdinand. Hoe hebben zij het er vanaf gebracht? Je leest het hier. 

Tekst: Christian Sier

Beeld: Daniël de Borger

Leon Bridges en Calexico – Zuidelijke charme

06 DTRH18 Soundz Calexico 01

Op het heetste moment van de vrijdag betreedt Leon Bridges het hoofdpodium Hotot (vernoemd naar een uit Frankrijk afkomstig konijnenras, red.). De jonge zanger uit Fort Worth, Texas, heeft inmiddels twee succesvolle soulplaten op zijn naam staan en doet het goed in Europa. Nieuwe namen in het soulgenre worden te pas en te onpas onterecht bestempeld als de nieuwe Otis, Sam of Marvin, maar bij Leon Bridges is die vergelijking wel terecht. Tijdens het luisteren naar zijn prachtige gospelsong River vergeet je even de verzengende hitte.

Over verzengende hitte gesproken: Calexico was ook van de partij. Laat die zon maar komen, denken de twee frontmannen Joey Burns en John Convertino. In Arizona zijn ze de hitte wel gewend. Calexico is een sympathieke band die met enthousiasme hun eclectische mix van Latin en Country ten gehore brengt. Vandaag ligt de nadruk op het Colombiaanse, zeer dansbare, Cumbia-genre. Burns verwijst tussendoor even naar de immigratieproblematiek rond de grens tussen Mexico en Amerika, maar zegt weinig concreets. Calexico is maatschappijkritisch, maar niet zo uitgesproken als bijvoorbeeld hun collega Manu Chao. Ze bieden vooral een goede soundtrack voor een hete festivaldag: prachtige achtergrondmuziek.

MGMT – De grote tegenvaller

De electroband van Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden zit met een luxeprobleem: ze scoorden aan het begin van hun carrière drie enorme hits, maar hebben dat succes nooit meer geëvenaard. Kids, Electric Feel en Time To Pretend zijn dan ook de enige songs die het publiek weten te raken. De overige liedjes, bijna allemaal van de nieuwe plaat Little Dark Age, zijn ronduit saai. Hoewel de nieuwe muziek toegankelijker is dan die van de vorige twee albums, komt die totaal niet aan bij het publiek. Dat komt vooral doordat leadzanger VanWyngarden met zijn stem niet boven de muziek uit weet te komen. Ondertussen wacht de menigte met smart op afsluiter Kids. Hoewel MGMT drie onvergetelijke festival-anthems op zijn naam heeft staan, is de band toch meer een albumband dan een live-act.  

Queens Of The Stone Age – Chaos op de automatische piloot

06 2 DTRH18 Soundz QOTSA

MGMT was huilen met de pet op, maar de mannen van Queens Of The Stone Age maken een hoop goed. Het begin is dreigend, met het duistere gitaarintro van Song For The Deaf. De muziek is ruig, maar gecontroleerd en strak. Dat komt voor een groot deel door topdrummer Jon Theodore. Vooral op de muziek van het nieuwe, door Mark Ronson geproduceerde album Villains zijn de slagpartijen zeer aanwezig. Tijdens het Led Zeppelin-achtige The Evil Has Landed gaat hij dan ook lekker los. Bandleider Josh Homme is in zijn nopjes. Misschien komt dat door zijn voorliefde voor Nederland. De band heeft hier in de begindagen veel uren gemaakt. Homme spreekt zelfs de taal: zijn stopwoordje is ‘godverdomme’ en hij beschrijft het optreden als ‘gezellig’. Tussen de liedjes door raadt hij ons meerdere keren aan om in het moment te leven. “Cut loose”. Mindfulness met stonerrock is een leuk idee, maar Josh loopt iets te hard van stapel.

Een groot kritiekpunt op de festivalorganisatie is de slechte geluidskwaliteit voor het hoofdpodium: in het midden van het publiek stond het volume te zacht. Doodzonde, want bij Queens Of The Stone Age moet je de bas in je buik voelen. Aan de zijkanten klonk het gelukkig beter. Het werd ondanks de technische tekortkomingen een fijne, met hits gevulde show, met nadruk op die van het conceptalbum Songs For The Deaf . Hoogtepunten: het poppy If I Had A Tail en de dan weer razendsnelle, dan weer trage afsluiter Song For The Dead. Lekker.

David Byrne – Een weergaloze fanfare-optocht   

09 DTRH18 Soundz David Byrne 02

In zijn interview met Soundz liet hij al iets los over zijn nieuwe solotour. Het zou zijn meest ambitieuze project worden sinds de Stop Making Sense Tour met Talking Heads: een sterk choreografische show met muzikanten die alleen op draagbare instrumenten spelen. Byrne kwam naar de Groene Heuvels van Beuningen met een elfkoppige fanfare, net als hijzelf strak in pak en op blote voeten. Vooral de vijf percussionisten maken furore op het verder lege podium. Talking Heads-hits als Burning Down The House en This Must Be The Place (Naive Melody) krijgen een moderner geluid door de nieuwe begeleidingsband, maar klinken nog net zo sterk als voorheen.

Naast tracks van zijn nieuwste creatie American Utopia speelt David ook ander solowerk, met als aangename verrassing het hitjeToe Jam uit 2009, sament met The BPA. Het absolute hoogtepunt is Once In A Lifetime, zijn meesterwerk met Talking Heads. Hij is zijn oude muziek nog niet zat en ook de fanfareband heeft overduidelijk plezier tijdens het spelen. Het door Byrne bedachte concept werkt als een trein en zou zomaar eens het begin kunnen zijn van een nieuwe muzikale trend.

Franz Ferdinand – De light-versie van een perfecte festivalband

16 DTRH18 Soundz Frans Ferdinand

Na een indrukwekkend setje elektronische indierock van singer-songwriter, fervent feministe en David Byrne-protegé St. Vincent, is het tijd voor de vernieuwde uitvoering van Franz Ferdinand. Frontman Alex Kapranos is optimistisch over de toekomst van zijn band, ook zonder gitarist en toetsenist Nick McCarthy. Die besloot op te stappen en werkte niet meer mee aan het elektronisch georiënteerde album Always Ascending. Niet het beste werk van de band, maar goed voor op festivals. Kapranos weet zijn publiek steevast aan het dansen en springen te krijgen, ook met singles als Glimpse Of Love en de titeltrack Always Ascending. Toch is er iets veranderd na het vertrek van Nick McCarthy. De vaart is er namelijk uit. Bij sommige liedjes lijkt de band zich zelfs expres in te houden. Zo zetten ze hun vaste knaller Take Me Out veel te langzaam in, waardoor het voor het publiek haast onmogelijk wordt om traditiegetrouw te springen op het ritme. De Schotten weten er desondanks net zoals vroeger een feestje van te maken, maar hebben niet meer de pit van voorgaande jaren. Franz Ferdinand kan het nog, maar is als band niet meer Ascending.

 

Nick Cave & The Bad Seeds – Een genadeloos mooi slotakkoord

De zon gaat onder op de laatste dag van Down The Rabbit Hole. Het is tijd voor de headliner van het hoofdpodium. Nick Cave begon vorig jaar voor het eerst weer met toeren, na het plotselinge verlies van zijn vijftienjarige zoon Arthur in 2015. Zijn laatste album Skeleton Tree was in de maak toen het gebeurde en is dan ook doordrenkt met rouw. Dat komt meteen naar voren in de opening met het zware Jesus Alone. Toch voert verdriet niet de boventoon. Cave is energiek en maakt onverwachte sprongen. Vanaf zijn opkomst heeft hij het veld in zijn greep. Voor de eerste keer in het weekend is het muisstil. Het is overduidelijk dat deze man nog altijd floreert op het toneel. Begeleidingsband The Bad Seeds, onder leiding van de multi-instrumentalist Warren Ellis, is perfect ingespeeld op Cave en zijn frivole podiumgedrag.

16 2 DTRH18 Soundz NickCave 02 kopie

Zoals gebruikelijk komt de zanger gevaarlijk dichtbij bij zijn publiek en zorgt voor een intimiteit die je zelden voelt op de mainstage van een festival. Halverwege de set neemt hij plaats achter de vleugel voor zijn grootste hit Into My Arms en vraagt het publiek om met hem mee te zingen. Daarna komt het moment waarop Cave in één keer al zijn pijn rond de dood van zijn kind uit. In het lied Girl In Amber zingt hij zijn vrouw toe. Hij kan haar leed niet verzachten, maar probeert haar troost te bieden door te zeggen dat het oké is als ze het even niet meer aankan: “And if you want to bleed, just bleed. Just step away and let the world spin.”. Even is hij niet de psychopaat, de vampier, maar een mens dat iets verschrikkelijks heeft meegemaakt.

Na dit zeer emotionele lied herpakt hij zich moeiteloos, want naar eigen zeggen wil hij het verlies wel delen met zijn publiek, maar ze niet met een verdrietig gevoel achterlaten. Voor het angstaanjagende Stagger Lee van het album Murder Ballads haalt hij een groepje fans van de eerste rij op het podium dat angstig toekijkt. Het optreden, met stip het beste van heel het festival, eindigt met het mantra-achtige Push The Sky Away, dat aansluit bij zijn levensvisie: ook als het niet goed gaat en alles tegenzit, moet je doorgaan met wat je aan het doen bent, ook al lijkt het onmogelijk.

Down The Rabbit Hole had niet beter kunnen eindigen. Het was een enerverend weekend met de beste line-up tot nog toe. Enkele namen voldeden niet aan de verwachtingen, sommige waren nog beter dan verwacht. Het festival is niet bezweken onder de forse toename in bezoekers en is inmiddels meer dan een dependance van Lowlands. De organisatie zal aankomend jaar haar best moeten doen om deze editie te overtreffen.

Down The Rabbit Hole 2018 in beeld

02 DTRH18 Soundz Leon Bridges

06 DTRH18 Soundz Calexico 01

07 DTRH18 Soundz Calexico 02

05 DTRH18 Soundz MGMT

06 2 DTRH18 Soundz QOTSA

20 DTRH18 Soundz Sfeer 02

09 DTRH18 Soundz David Byrne 02

08 DTRH18 Soundz David Byrne 01

07 2 DTRH18 Soundz Sfeer 01

03 DTRH18 Soundz ColinBenders 02

04 DTRH18 Soundz ColinBenders 02

11 DTRH18 Soundz StVincent 01

12 DTRH18 Soundz StVincent 02

10 DTRH18 Sampha

16 DTRH18 Soundz Frans Ferdinand

13 DTRH18 Soundz Breeders 01

14 DTRH18 Soundz Breeders 02

15 DTRH18 Soundz Breeders 03

17 DTRH18 Soundz NickCave 01

16 2 DTRH18 Soundz NickCave 02 kopie

18 DTRH18 Soundz NickCave 03

19 DTRH18 Soundz NickCave 04

IRON MAIDEN EERT HET BEEST IN DE GELREDOME

Iron Maiden gelredome 2Natuurlijk zijn Iron Maiden-concerten voorspelbaar. Heerlijk voorspelbaar. De band uit Londen verzaakt nooit. Zo ook niet gisteren in een snikheet Gelredome in Arnhem.

Tekst: Jean-Paul Heck

Fotografie: Ans van Heck

Je zou verwachten dat de routiniers het een beetje rustig aan zouden doen. Maar nee, Iron Maiden bleek in Arnhem in topvorm te zijn. Beter zelfs dan de laatste jaren. Dat had wellicht te maken met de geweldige setlijst. Natuurlijk geniet het oude materiaal immer voorrang maar de balans tijdens deze tour is smaakvol.

iron maiden gelredome 7Het beestje moet natuurlijk een naam hebben en dit keer werd de tour gekroond als: ‘Legacy of the Beast.’ Een mooie titel die metalgoden volledig waarmaakten. Na het intro van Churchill’s Speech werd het gejaagde Aces High ingezet. Geheel in Roger Waters-stijl vloog er prachtige replica van een Spitfire-vliegtuig over de hoofden van de muzikanten. Met het haast vergeten Where Eagles Dare van het onderschatte album Piece Of Mind werd even diep in het oeuvre gegraven. Opvallend waren de drie decors die tijdens de show te zien waren met als thema's: kathedraal, hel en oorlog, waarin Dickinson telkens een andere personage speelde.

iron maiden gelredome 8Vanaf de eerste toon werd duidelijk hoe goed Bruce Dickinson op dit moment bij stem is. Elke hoge noot kwam er vloeiend uit, zonder ook maar een moment te forceren. Wat er daarop volgde was een indrukwekkende ‘greatest hits show’ van een retestrakke band die overigens nergens voorspelbaar werd. Ik vind nog steeds dat iron Maiden het prima af zou kunnen met het gitaarduo Adrian Smith en Dave Murray en dat ze de aanstellerige Janick Gers helemaal niet nodig hebben. Maar ja, loyaliteit is ook een groot goed.

Iron Maiden gelredome 1Tijdens deze tour is de rol van mascotte Eddie opvallend groot en dook het monster meer dan eens op. Aardig hoor maar het waren vooral de zes mannen zelfs die op het scherpste van de snede speelden. 2 Minutes To Midnight werd waarachtig goed gespeeld, zo ook het nog altijd beklemmende Revelations. Natuurlijk kan de band niet ontkomen aan krakers zoals The Trooper, Fear Of The Dark en The Number of The Beast. Daarom was het goed dat Flight Of Icarus weer eens van stal was gehaald. In de finale kreeg werd er ruimte gemaakt voor het trage Hallowed Be Thy Name, toch één van de beste tracks die de band ooit opnam.

Iron Maiden gelredome 3

Ed Sheeran: antiheld pakt Johan Cruijf Arena in

ed sheeran 5 opener definitiefEd Sheeran is de anti-held van de popmuziek. Maar wel eentje met bakken vol succes. Gisteravond stond hij in de Johan Cruijf Arena voor de eerste van zijn twee concerten aldaar.

Tekst: Jean-Paul Heck

Fotografie: Ans van Heck

Natuurlijk had iedereen het na afloop over de volstrekt verrassende entree van Robbie Williams aan het einde van het concert. Eerst kletste Sheeran wat over een bevriende toetsenman, waarna hij zijn collega-superster aankondigde. Die wandelde, gestoken in een Sheeran-tourshirt, doodgemoedereerd het podium om en zette Angels in. Natuurlijk ontplofte de Johan Cruijf Arena. Als iemand weet wat overdonderend succes met iemand kan doen is het Williams wel.

ed sheeran 6 podium overview

Sheeran is op dit moment de grootste ster op deze aardkloot. Zijn laatste album Divide huist onafgebroken mondiaal al maandenlang in elke album top 10 en tussendoor scoort de Engelsman de ene na de andere hit. Dat is toch wel bijzonder voor deze immer wat slordige ogende ‘redhead’ die een bijna onbenoembare gunfactor heeft. Hij is geen hunk, steekt zichzelf in dezelfde kleding als tijdens zijn vrije dagen en is een spontaan en oprecht spreker. Daarnaast krijgen zijn songs live een nieuw leven.

ed sheeran 2

Maar ja, het is nogal wat. In maart 2012 gaf hij een concert in de Melkweg. Iedereen die er daar bij was zag en hoorde meteen dat die Sheeran wel iets bijzonders in huis had. Gisteren benoemde hij het bewuste optredens ook nog eens. Hoe hij van die kleine Melkweg via de Ziggodome in een reusachtig stadion zoals de Arena belandde. Alsof het hem allemaal bij toeval is overkomen. Zo is het eigenlijk ook wel. Sheeran is een superster omdat miljoenen fans over de hele wereld gek zijn op zijn liedjes. De 27 jarige man uit Halifax, West Yorkshire, heeft geen marketingteam achter hem staan of een vijfsterrenband waarop hij kan leunen. Sheeran moet het hebben van zijn talent, toegankelijke stem en enorme werkethiek.

ed sheeran 3 opener

Dat bleek gisteren wel. Het bronwatermerk Spa had een goede aan hem want van het openingsnummer Castle On The Hill gooide Sheeran per song wel een flesje achterover. Met een enorme passie slalomde hij vanaf de opener langs een nu al indrukwekkend rijtje hits en meezingbare albumtracks. Tussendoor babbelde hij over zijn vader en vaders en vriendjes die zichzelf opofferden om met hun zonen, dochters of vriendinnen naar een Sheeran-concert te komen.

ed sheeran 4

Dat hij daarbij stevig werd gehinderd door een werkelijk abominabel geluid is hem natuurlijk niet aan te rekenen. Sheeran is als performer gegroeid. Dat werd bijvoorbeeld duidelijk in de venijnige opbouw van de song Bloodstream. En dat hij zelfs het plat gespeelde Feeling Good van het Engelse componistenduo Anthony Newley en Leslie Bricusse weet toe te eigenen, zegt wel iets. Waar het plafond ligt voor deze Sheeran is moeilijk te zeggen. Maar zolang hij, zoals gisteren in Amsterdam, dicht bij zichzelf blijft, kan deze ontwapende gast nog lang mee.

Ed Sheeran: gezien en gehoord, gisteravond in de Johan Cruijf Arena in Amsterdam

QUEEN SUBLIEM IN AHOY

queen 3 ziggo domeDe huidige tour van Queen is opgehangen aan het 40 jarig jubileum van het album News Of The World dat in het najaar van 1977 uitkwam. Vorig jaar deed de legendarische band Ziggo Dome aan en gisteravond was de reprise in het Rotterdamse Ahoy.

tekst: Jean-Paul Heck

Fotografie: Ans van Heck

Het werd een emotionele terugkeer voor gitarist Brian May en Roger Taylor. In de jaren ’70 gaf de band er een aantal memorabele concerten met toen nog zanger Freddie Mercury en bassist John Deacon in de gelederen. May zei gisteravond niet voor niets dat hij voor zijn gevoel al 300 jaar in het geweldige Ahoy speelde. Blijkbaar bracht het ook verborgen krachten naar boven want niet eerder speelde band met zanger Adam Lambert met zoveel overtuiging.

 

De show is overigens niet wezenlijk anders. De opening met de News Of The World-robot, Adam’s fietsje tijdens Bicyle Race, de selfie stick van May, het kwam ook gisteravond allemaal terug. Maar er leek haast een andere band te staan. Logisch ook wel een beetje. Queen toerde de afgelopen maanden over de hele wereld en staat dit najaar voor een aantal weken op een luxe podium in groot casino in Las Vegas. Queen durfde het wel aan om de setlist wat bij te stellen en dat bleek een goede zet. Na de overdonderde opening werd het stampende Tear It Up van het album The Works ingezet. En jawel, meteen blies Lambert met een aantal knalhard en loepzuiver geplaatste uithalen het dak van het Ahoy. Toen daarop meteen erg strakke versies van het oude Seven Seas Of Rhye en Tie Your Mother Down werden ingezet, stond de band al met 10-0 voor.

queen 2 ziggo domeBrian May was op dreef

De verrassing zat hem overigens toch in de aanvang. Zo werd het zelden live gespeelde ballad-hitje Play The Game eindelijk weer eens van stal gehaald. Soms leek het te mooi te worden. Zeker toen May de begintonen van het verloren gewaande White Man inzette. Daar bleef het bij want het was slechts de aanzet tot de meezinger Fat Bottomed Girls. Waarom Queen al zes jaar met Lambert toert, werd gisteren weer eens kraakhelder duidelijk. Hij heeft de strot, de looks, het uitdagend nichterige en de tongue-in-cheek humor. Daarnaast is hij verbaal erg sterk. Zo legde hij na het perfect zingen van Killer Queen elke criticasters het zwijgen op. ,,Ik weet wat sommigen van jullie denken. Het is geen Freddie. Natuurlijk niet! Er is maar één Rockgod en dat is Freddie Mercury!”

queen 1 ziggo domeAdam Lambert, Tongue-in-cheek

Een paar seconden later zong hij al masturberend makende beweging met zijn microfoonstandaard Don’t Stop Me Now op een magnifieke wijze. Overigens waren de verstilde momenten het allermooist. De staande ovatie voor May en Taylor die de drummer zichtbaar tot tranen toe roerde. En natuurlijk de akoestische versie van Love Of My Life door May die halverwege de song om meer telefoonlichtjes vroeg en in overvloede kreeg. Zelfs Lambert’s eigen liedje Lucy kreeg veel bijval.

queen 6 ziggo dome

Het slotakkoord van het concert was vergelijkbaar met de show in Ziggo Dome. Alleen was de intensiteit hoger en het publiek velen malen luidruchtiger. Ik was er op 29 januari 1979 zelf bij toen Queen Ahoy aandeed om hun indertijd laatste album Jazz te promoten. Het werd een onvergetelijke ervaring. Gisteravond viel het op hoeveel jonge fans vooraan stonden om hun veteraanhelden van dichtbij te zien. Wellicht kijken zij over bijna 40 jaar op dezelfde manier terug naar dit concert. Ja, want zo goed was het.

SANTANA LIVE: NOG ALTIJD EEN TIJDLOOS FEESTJE

 

santanaOf je ooit genoeg krijgt van Carlos Santana? Nee, is het antwoord na zijn masterclass, gisteravond in de Ziggo Dome. Santana kwam, zag en overwon.

Carlos Santana werd dit jaar 70. Maar dat deert hem niet. Of zoals hij het onlangs in een interview in Soundz zei: ’70 is gewoon een getal.’ Carlos bewijst zijn gelijk vooral op het podium. De albums die hij de laatste jaren maakte, zijn nogal wisselvallig. Al pakte hij twee jaar terug wel goed uit op de plaat Santana IV. Een album waar hij oud bandleden zoals gitarist Neal Schon, drummer Michael Schrieve en toetsenman Gregg Rolie terughaalde.  Jawel, de mannen die naast hem op het Woodstock-podium stonden.Santana is altijd een meester geweest in het samenstellen van goede bands. Een aantal jaren terug verving de onvolprezen Cindy Blackman haar collega virtuoos Dennis Chambers achter de drums. En juist vijftiger Blackman is degene die Santana een nieuw leven heeft gegeven. Het muzikale tweetal is immers een stel en als instrumentalisten gelijkwaardig aan elkaar.

Maar er is meer. Zo heeft hij in zanger en trombonist Ray Green een echte crack in de band die bijna achteloos het omvangrijke repertoire weet te omarmen. Uiteindelijk draait een avond Santana toch vooral om het gitaarspel van de meester zelf. In Amsterdam werd geopend met Jingo-Lo-Ba , een coversong van de Nigeriaan Olatunji die door Santana op zijn debuutalbum uit 1969 werd gecoverd. Daarna volgde er een spetterende versie van Evil Ways en een rake cover van John Coltrane’s A Love Supreme. De boodschap van Carlos Santana is sinds Woodstock niet anders. ‘Love and Peace’ is nog altijd zijn leidmotief. Hij weet , samen met zijn vijfsterrenband, die boodschap losjes en soms haast achteloos over te brengen. Daarbij geeft hij zijn muzikanten alle ruimte om te schijnen. Dat hij naast hits zoals Europa en Oye Como Va ook de track Right On van het onderschatte album Milagro speelde, zegt veel over Santana’s eclectische inslag. Dat hij soms te graag de pleaser uithangt door bijvoorbeeld fragmenten uit Michael Jackson’s Wanna Be Startin’ Somethin’ en Day Tripper van The Beatles te spelen, zij hem vergeven. Het concert sloot hij af met inkoppertje Smooth en de uitgesponnen song Love, Peace and Happiness, de titelsong van zijn laatste werkstuk die hij met zanger Ronald Isley maakte.

Santana: gezien en gehoord, gisteravond in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Zoeken

Laatste concertverslagen