QUEEN SUBLIEM IN AHOY

queen 3 ziggo domeDe huidige tour van Queen is opgehangen aan het 40 jarig jubileum van het album News Of The World dat in het najaar van 1977 uitkwam. Vorig jaar deed de legendarische band Ziggo Dome aan en gisteravond was de reprise in het Rotterdamse Ahoy.

tekst: Jean-Paul Heck

Fotografie: Ans van Heck

Het werd een emotionele terugkeer voor gitarist Brian May en Roger Taylor. In de jaren ’70 gaf de band er een aantal memorabele concerten met toen nog zanger Freddie Mercury en bassist John Deacon in de gelederen. May zei gisteravond niet voor niets dat hij voor zijn gevoel al 300 jaar in het geweldige Ahoy speelde. Blijkbaar bracht het ook verborgen krachten naar boven want niet eerder speelde band met zanger Adam Lambert met zoveel overtuiging.

 

De show is overigens niet wezenlijk anders. De opening met de News Of The World-robot, Adam’s fietsje tijdens Bicyle Race, de selfie stick van May, het kwam ook gisteravond allemaal terug. Maar er leek haast een andere band te staan. Logisch ook wel een beetje. Queen toerde de afgelopen maanden over de hele wereld en staat dit najaar voor een aantal weken op een luxe podium in groot casino in Las Vegas. Queen durfde het wel aan om de setlist wat bij te stellen en dat bleek een goede zet. Na de overdonderde opening werd het stampende Tear It Up van het album The Works ingezet. En jawel, meteen blies Lambert met een aantal knalhard en loepzuiver geplaatste uithalen het dak van het Ahoy. Toen daarop meteen erg strakke versies van het oude Seven Seas Of Rhye en Tie Your Mother Down werden ingezet, stond de band al met 10-0 voor.

queen 2 ziggo domeBrian May was op dreef

De verrassing zat hem overigens toch in de aanvang. Zo werd het zelden live gespeelde ballad-hitje Play The Game eindelijk weer eens van stal gehaald. Soms leek het te mooi te worden. Zeker toen May de begintonen van het verloren gewaande White Man inzette. Daar bleef het bij want het was slechts de aanzet tot de meezinger Fat Bottomed Girls. Waarom Queen al zes jaar met Lambert toert, werd gisteren weer eens kraakhelder duidelijk. Hij heeft de strot, de looks, het uitdagend nichterige en de tongue-in-cheek humor. Daarnaast is hij verbaal erg sterk. Zo legde hij na het perfect zingen van Killer Queen elke criticasters het zwijgen op. ,,Ik weet wat sommigen van jullie denken. Het is geen Freddie. Natuurlijk niet! Er is maar één Rockgod en dat is Freddie Mercury!”

queen 1 ziggo domeAdam Lambert, Tongue-in-cheek

Een paar seconden later zong hij al masturberend makende beweging met zijn microfoonstandaard Don’t Stop Me Now op een magnifieke wijze. Overigens waren de verstilde momenten het allermooist. De staande ovatie voor May en Taylor die de drummer zichtbaar tot tranen toe roerde. En natuurlijk de akoestische versie van Love Of My Life door May die halverwege de song om meer telefoonlichtjes vroeg en in overvloede kreeg. Zelfs Lambert’s eigen liedje Lucy kreeg veel bijval.

queen 6 ziggo dome

Het slotakkoord van het concert was vergelijkbaar met de show in Ziggo Dome. Alleen was de intensiteit hoger en het publiek velen malen luidruchtiger. Ik was er op 29 januari 1979 zelf bij toen Queen Ahoy aandeed om hun indertijd laatste album Jazz te promoten. Het werd een onvergetelijke ervaring. Gisteravond viel het op hoeveel jonge fans vooraan stonden om hun veteraanhelden van dichtbij te zien. Wellicht kijken zij over bijna 40 jaar op dezelfde manier terug naar dit concert. Ja, want zo goed was het.

SANTANA LIVE: NOG ALTIJD EEN TIJDLOOS FEESTJE

 

santanaOf je ooit genoeg krijgt van Carlos Santana? Nee, is het antwoord na zijn masterclass, gisteravond in de Ziggo Dome. Santana kwam, zag en overwon.

Carlos Santana werd dit jaar 70. Maar dat deert hem niet. Of zoals hij het onlangs in een interview in Soundz zei: ’70 is gewoon een getal.’ Carlos bewijst zijn gelijk vooral op het podium. De albums die hij de laatste jaren maakte, zijn nogal wisselvallig. Al pakte hij twee jaar terug wel goed uit op de plaat Santana IV. Een album waar hij oud bandleden zoals gitarist Neal Schon, drummer Michael Schrieve en toetsenman Gregg Rolie terughaalde.  Jawel, de mannen die naast hem op het Woodstock-podium stonden.Santana is altijd een meester geweest in het samenstellen van goede bands. Een aantal jaren terug verving de onvolprezen Cindy Blackman haar collega virtuoos Dennis Chambers achter de drums. En juist vijftiger Blackman is degene die Santana een nieuw leven heeft gegeven. Het muzikale tweetal is immers een stel en als instrumentalisten gelijkwaardig aan elkaar.

Maar er is meer. Zo heeft hij in zanger en trombonist Ray Green een echte crack in de band die bijna achteloos het omvangrijke repertoire weet te omarmen. Uiteindelijk draait een avond Santana toch vooral om het gitaarspel van de meester zelf. In Amsterdam werd geopend met Jingo-Lo-Ba , een coversong van de Nigeriaan Olatunji die door Santana op zijn debuutalbum uit 1969 werd gecoverd. Daarna volgde er een spetterende versie van Evil Ways en een rake cover van John Coltrane’s A Love Supreme. De boodschap van Carlos Santana is sinds Woodstock niet anders. ‘Love and Peace’ is nog altijd zijn leidmotief. Hij weet , samen met zijn vijfsterrenband, die boodschap losjes en soms haast achteloos over te brengen. Daarbij geeft hij zijn muzikanten alle ruimte om te schijnen. Dat hij naast hits zoals Europa en Oye Como Va ook de track Right On van het onderschatte album Milagro speelde, zegt veel over Santana’s eclectische inslag. Dat hij soms te graag de pleaser uithangt door bijvoorbeeld fragmenten uit Michael Jackson’s Wanna Be Startin’ Somethin’ en Day Tripper van The Beatles te spelen, zij hem vergeven. Het concert sloot hij af met inkoppertje Smooth en de uitgesponnen song Love, Peace and Happiness, de titelsong van zijn laatste werkstuk die hij met zanger Ronald Isley maakte.

Santana: gezien en gehoord, gisteravond in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Lenny Kravitz: nog altijd love & peace als boodschap

lenny 4 zd openerBijna 2,5 uur klinken Lenny Kravitz’ strakke gitaar riffs en funky ritmes door een bijna uitverkochte Ziggo Dome. De van oorsprong New Yorkse Kravitz komt óók in Amsterdam een beetje back to his roots. Dit was namelijk een van dé eerste plekken in Europa, waar hij in 1989 - met toen nog zijn enige album Let Love Rule op zak – optrad, verteld hij. Zou dit optreden Flowers For Lenny, in plaats van voor zijn dochter Zoë, opleveren?!

Tekst: Luca de Louw

Fotografie: Ans van Heck

De eerste riffs van Fly Away zetten het publiek meteen op ‘aan’. Met een gelige Gibson Les Paul in zijn handen staat Kravitz, onder een grote boog, op een verhoging achter de band. Tegen het einde van het nummer vliegt Lenny, met zijn springerige afro, de trap af voor ‘Dig In’ en ‘Bring It On’.

 

Hij lijkt er geen dag ouder op geworden te zijn. Still on top als een jonge rockgod in zijn skinny leather jeans. Misschien dat zijn ogen inmiddels wel wat zijn gaan hangen; het merendeel van zijn show heeft hij namelijk zijn sunglasses op. Het publiek zit een beetje tussen zijn geschatte leeftijd, zo’n twintig jaar jonger, en zijn échte: toch werkelijk 54 jaar om precies te zijn.

 

lenny 5 zd

“I don’t need your warmachines’’, roept Lenny door de microfoon, voordat hij met zijn band de Le Guess Who-cover ‘American Woman’ inzet. Le Guess Who schreef dit nummer destijds als een protestsong tegen de Vietnamoorlog. Buiten dat Kravitz al compleet zijn eigen draai heeft geeft aan dit ‘love and peace’ nummer uit de Woodstocktijd, krijgt het nummer tegen het einde nóg een andere draai en gaat het over in reggae. Dit sluit mooi aan op Lenny’s tweede cover vanavond: Get Up Stand Up van Bob Marley.

lenny 2 zd

‘’Amsterdam, ik ben blij om hier weer te zijn.” Kravitz lijkt even aan een standaard artiestenpraatje te beginnen, maar schakelt dan over naar zijn spirituele visie op de ‘moeilijke en uitdagende wereld’. “De enige oplossing en het enige antwoord op de wereld van nu is liefde.” Zou dit een intro zijn naar Let Love Rule? Nee. Hij heeft het erover dat veel mensen tegenwoordig alleen maar geven om hun ego en macht. “Ze rusten niet genoeg en nemen geen tijd om op zichzelf te reflecteren. Daardoor blijven ze bullshit in onze wereld stoppen.”

Dat het genoeg is, geeft Lenny aan met ‘It’s Enough’, een nummer van zijn nieuwe album ‘Raise Vibration’, dat in september uitkomt. Hierop volgt ‘Low’, ook nieuw en heerlijk swingend.  Lenny verdwijnt even van het podium. Wat blijkt: It Ain’t Over Till It’s Over. Tijdens een toverachtige intro, voor het gelijknamige nummer, is hij in sparkly glitterjasje terug.

Zijn elektrische gitaar wordt bij Can’t Get You Off My Mind en Believe ingeruild voor een akoestische. De swingende sfeer wordt door deze ballads wat teruggebracht naar een wat rustigere en daarna weer wat opgezweept met ‘I Belong To You’. Hier kruipen de stelletjes ook wat dichter bij elkaar door de zoete romantische woorden van Kravitz.

lenny 1 zd

 

Daarna maakt de show een sprint met ‘Always On The Run’ – waar iedereen heerlijk op los kan gaan met de tekst: ‘my mommaaaa saaaid’ – en de track ‘Where Are We Runnin’. Lenny vraagt de zaal of ze het leuk zouden vinden ‘om zijn band te ontmoeten’. Hij stelt zijn bandleden vervolgens vol waardering vol, waaronder zijn ‘godin op de basgitaar’.

“Als we het verkloten, blijven jullie aardig, toch?!”, zegt Lenny, voordat ze off-settlist gaan met het super catchy ‘Tunnel Visions’ van het album Circus uit ’95. Tijdens ‘The Chamber’, speelt de trompettist een waanzinnige solo op Kravitz’ ‘plekkie’ onder de boog.

Het concert lijkt ten einde te zijn met ‘Again’. Lenny zingt de woorden see you again en hij houdt zijn gitaar de lucht in als afscheidsgebaar. Hij rent een aantal keer van de ene naar de andere kant van het podium om afscheid te nemen van het publiek en verdwijnt van het podium.

Lenny 3 zd

Verdiende bloemen voor Lenny?!

We’ll be waiting hoor, Lenny, op je toegift. Achter zijn piano speelt hij ter afsluiting nog zijn hit ‘I’ll Be Waiting’.  Daarna kan het publiek ook nog even los met Let Love Rule, waar hij ze de kanst geeft keihard mee te brullen door de microfoon die hij boven het publiek houdt. En onder het mom van save the best for last: wordt natuurlijk afgesloten met all-time favoriteAre You Gonna Go My Way’. Tijdens het instrumentale slot, neemt hij zelfs nog even de tijd om de fans op de voorste rij te voorzien van handtekening op tickets, cd’tjes en verloren papiertjes uit hun zakken. De in de hippietijd opgegroeide Lenny, laat iedereen hiermee met liefdevolle en vredige gevoelens naar huis gaan. Flowers For Lenny? Zeker weten

Rogers Waters: Een levende legende in de Ziggo Dome

Tekst: Sebastiaan Quekel

Beeld: Daniël de Borger Photography

Harde explosies, knetterende lichten, onheilspellend geknal in het rond en jawel: een enorme kolencentrale die de Ziggo Dome bijna letterlijk in tweeën splijt. Roger Waters (74) zorgde gisteren, tijdens de eerste van de vier avonden in de Amsterdamse concerthal, voor een weergaloos audiovisueel spektakel dat zijn weerga niet kent.

Roger Waters, voormalig bassist van het legendarische Pink Floyd, lijkt er in eerste instantie niet op uit om de miljoenenproductie van zijn vorige concertreeks The Wall te evenaren. In de Ziggo Dome zien we geen (instortend) megascherm van honderdvijftig meter, geen ludieke verkleedpartijen of vliegtuigen die boven onze hoofden razen. Waters begint het concert, voor zijn doen, opvallend rustig en legt de focus volledig op de muziek.

Wat dat betreft laat de inmiddels 74-jarige bassist er geen gras over groeien. Maar liefst zes Pink Floyd-klassiekers speelt hij op rij. Het begint al fraai met het prachtige Breathe, die op een knappe manier naadloos overgaat in One of These Days. Hier voortreffelijk gespeeld: Waters verwent zijn fans met dat uit duizenden herkenbare gitaarspel: subtiel op het ene moment, rauw en verpletterend als de nummers wat robuuster terrein opzoeken.

Een paar minuten later, bij aanvang van het hypnotiserende Time, doopt Waters de Ziggo Dome om tot een oorlogsgebied: overal knipperen lichten en door een quadrafonisch geluidssysteem komen de muziek en de geluidseffecten niet alleen vanuit de speakers op het podium, maar werkelijk vanuit alle kanten in de zaal.

Een spectaculaire techniek die de lat voor stadionconcerten een stuk hoger legt. Vooral tijdens het grimmige Welcome to the Machine pakt dat goed uit. Minutenlang voelt het alsof die dreigende synthesizers je van achteren besluipen. Alhier zoekt Waters voor het eerst persoonlijk contact met de fans: hij kijkt ze indringend aan, moedigt hen aan het refrein mee te zingen en steekt vervolgens als een bokskampioen zijn vuisten gebald de lucht in.

Roger Waters website

 

Dan neemt Waters - zichtbaar vermoeid - wat gas terug en speelt een minuut of twintig nieuwe sololiedjes. Die komen niet echt aan: Waters heeft zoals bekend niet de mooiste stem ter wereld, maar hij heeft ook niet het vermogen om alleen met een akoestische gitaar een compleet publiek in te pakken. Hoe prachtig de nieuwe songs als Deja Vu en The Refugee ook zijn, ze landen niet echt in de Ziggo Dome.

Des te groter is de ontlading als Jonathan Wilson, behalve singer-songwriter ook gitarist op deze tournee, opeens Wish You Were Here inluidt. Echt waanzinnig hoeveel impact dat nummer veertig jaar later nog heeft. Precies hetzelfde geldt voor die andere wereldberoemde Floyd-classic: Another Brick in the Wall. Bijgestaan door twaalf Amsterdamse kinderen geeft Waters zijn publiek hier één belangrijke boodschap mee: kijk niet weg, maar sta op en kom in actie tegen al het onrecht in de wereld.

Die activistische kant van Waters komt in de tweede set volledig tot leven en gaat gepaard met een fantastisch visueel spektakel. De voormalige kolencentrale Battersea Power Station, wereldberoemd geworden door de hoes van Animals, rijst uit het niets uit de grond en wordt over zo’n beetje de complete lengte van de Ziggo Dome omhoog getrokken. Heel indrukwekkend en zonder twijfel niet eerder vertoond in Nederland.

Vanaf dit moment trekt Waters alle registers open: de kolencentrale neemt gaandeweg andere vormen aan en laat tussen de nummers door prachtige projecties zien. Als Jonathan Wilson de eerste noten van Dogs op zijn gitaar tokkelt komt er zelfs rook uit de torens. Even later, tijdens een weergaloze uitvoering van Pigs, vliegt er een groot opblaasbaar varken door de zaal en laat Waters werkelijk geen spaan heel van Donald Trump, toch wel zijn grootste aartsvijand van dit moment.

roger waters foto 3

 

Zeker twintig minuten lang moet de Amerikaanse president het ontgelden. “You‘re nearly a laugh. But you‘re really a cry”, bezingt Waters, terwijl hij - met zijn middelvingers in de lucht - een reeks controversiële tweets op een rij zet en het hoofd van Trump op het lijf van een varken plakt. Aan het einde van de song laat de bassist hem ook nog even doodleuk een Hitlergroet doen. 

Maar de echte uitsmijter bewaart hij voor het laatst, als op alle schermen in koeienletters ‘Trump is een varken’ te lezen valt. Later blijkt dat de president lang niet het enige doelwit is; ook Geert Wilders moet het in het nummer Money ontgelden, wat Waters een staande ovatie oplevert.

Toegegeven, soms ontspoort het spektakel in kitscherige propaganda. Maar Waters overtuigt vooral door na bijna vier decennia niets in te boeten aan maatschappelijke relevantie. Zijn nummers zijn actueler en urgenter dan ooit en komen om die reden extra hard binnen. Us and Them ontpopt zich daarom tot een van de hoogtepunten van de avond, met een geweldige hoofdrol voor de saxofonist. Brain Damage en Eclipse ontroeren door hun schoonheid, maar vooral door de lichtstralen die samen het welbekende prisma van Dark Side of the Moon vormen. Ongetwijfeld een onvergetelijk moment voor de fans van dat album.

Na weer enkele sololiedjes sluit Waters het concert op grootse wijze af met – hoe kan het ook anders – een lekker lang opgerekt Comfortably Numb, waarbij de bassist van Pink Floyd er nog eventjes fijntjes op wijst dat er een levende legende op het podium heeft gestaan. 

Nog drie Ziggo-concerten te gaan, en voor de geluksvogels die bij een van deze avonden aanwezig zijn: jullie gaan een spectaculaire concertervaring tegemoet.

 

roger waters 4

Pinkpop 2018: Meer dan geslaagd

Pinkpop dag 3 EditorsNa twee dagen waarbij de scheurende gitaren van rockveteranen domineerden, was het op de slotdag van Pinkpop 2018 de beurt aan de nieuwe poplichting om te schitteren. Onder aanvoering van charttoppers als Jesse J, Ronnie Flex, Oscar & the Wolf en uiteraard Bruno Mars, liet het festival van Jan Smeets zien dat ook de jeugd nog steeds zich thuis kan en mag voelen in Landgraaf.

tekst: John den Braber

Fotografie: Kim Balster

Het is nog best vroeg in de middag als Ronnie Flex zijn opwachting maakt op mainstage. Een opmerkelijke keuze, want de rapper uit Capelle aan den IJssel is een kampioen in het bouwen van feestjes, maar het is de vraag of de Pinkpopmeute daar na twee dagen knallen en het ontbijt net achter de kiezen al zin in heeft. Flex is echter uitgegroeid van een jonge blaag naar een volwassen entertainer en weet de vermoeide blikken van zijn fans al snel om te toveren tot stralende snoeten. Met zijn band Deuxperience – ook dat hoort bij een evoluerende mc – knalt hij zijn grote hits er met gemak uit, maar hij ontwapent pas echt met de Bløf-cover Omarm Me, die hij op vrij overtuigende manier uit zijn tenen trekt.

pinkpop dag 3 Brian Fallon

Brian Fallon

Bij Maan denk je niet meteen aan een logische boeking voor het Pinkpop festival. De piepjonge zangeres, die twee jaar geleden The Voice Of Holland won, toont echter dat ook zij een groeispurt heeft gemaakt. Ze brengt haar nummers met passie en toont zelfs dat ze een flinke tent als het Brightlands Stage zo om haar vinger kan winden. Soms als onschuldig meisje, dan weer als uitdagende vamp, wisselt ze steeds van personage en smelt ze de harten van jong en oud als ze drie kinderen op het podium laat meezingen. Maan is misschien wel de verrassing van deze zondag, alleen moet de Noord-Hollandse waken voor de bananenschil waar ze in de toekomst over kan uitglijden: haar wat onlogische schakeling tussen Engels- en Nederlandstalig. Maan is het geloofwaardigst als ze toegankelijke popliedjes zingt en het vaderlandse repertoire aan anderen overlaat.

Pinkpop dag 3 Jessie J

Jessie J.

Een zangeres waar de Nederlandse een voorbeeld aan kan nemen, is Jesse J. De Britse popprinses weet precies hoe ze een show van begin tot einde opbouwt en waar de massa voor komt; namelijk hits. De Londense liet met haar titel Sound of 2011 al zien dat commerciële pop en kwaliteit tegenwoordig een must zijn om als artiest de waan van de dag te overleven en bevestigt tussen de Limburgse heuvels haar status. Als tegenhanger voor het popgeweld speelt Brian Fallon even later in de Brightlands tent een puike set ruige folkrock. De Amerikaan – vaak betiteld als de reserve Bruce Springsteen – weet met zijn band The Howling Weather het punkgevoel bij de bezoekers over te brengen en is daarmee een van de weinigen tijdens deze editie die dat voor elkaar krijgt. De Gaslight Anthem-frontman geeft een uur lang plankgas, maar steelt vooral de show met zijn prachtcover van Eric Clapton’s Bell Bottom Blues.

Pinkpop dag 3 Di Rect

DI-RECT

Een onverwacht hoogtepuntje van de slotdag is DI-RECT. Niet dat de Haagse rockband het niveau van de mainstage niet zou aankunnen, maar de groep van frontman Marcel Veenendaal wordt pas daags voordien opgeroepen om The Kooks te vervangen. Een kans die DI-RECT met beide handen aangrijpt. Veenendaal sleurt, gromt en haalt vocaal uit, zoals alleen hij dat kan. En passant herinnert hij het publiek dat Rage Against The Machine in 1993 ‘ook een inval act was’. Misschien een wat hooghartige opmerking, maar nadat de programmeurs van het festival je dertien jaar hebben genegeerd, wel eentje met een knipoog. Geen rancune, maar onvervalste soulrock dus.

Pinkpop dag 3 Triggerfinger 2

Triggerfinger

Nadat Don Diablo de danceliefhebbers de oren van het hoofd heeft geknald en Triggerfinger hetzelfde deed bij de ouwe rockfanaten, mag Editors het hoofdpodium beklimmen. De groep van Tom Smith is inmiddels uitgegroeid tot een festivalzekerheidje, maar sinds de koerswijziging op hun jongste album, lijken de Engelsen toch wat zoekende. Het leidt tot een wat vlakke set, die vooral door vertrouwde hits als Papilon en Munich, weer leven wordt ingeblazen.

Pinkpop dag 3 Editors 2Editors

Oscar & the Wolf daarentegen weet juist hun experimentele drift in te zetten voor steeds betere songs. Op het IBS Parkstad Stage zijn zij de koningen van de dag. De Vlamingen zijn onder leiding van hun mysterieuze frontman Max Colombie een uur lang donker, dansbaar en sexy. Een Oscar & the Wolf show is een feest voor oog en oor en als met confetti en rookbommen de laatste noten klinken, is het publiek helemaal klaar voor de klapper van de avond uit de Verenigde Staten.

Pinkpop dag 3 oscar

Oscar & The Wolf

Want laten we eerlijk zijn: de slotdag van Pinkpop 2018 draait toch vooral om de uptown funk afsluiter van Bruno Mars. Een topboeking van het Limburgse festival en een gedurfde, want collega popicoon Justin Bieber bakte er vorig jaar immers geen pepernoot van. Mars laat vanaf minuut een zien dat hij momenteel een van de grootste sterren in de muziekwereld is. Vol zelfvertrouwen en met een dosis showmanship begint hij met Finesse en 24K Magic van zijn laatste plaat en pakt hij – mede door zijn fantastische band, die gedurende de avond ook als dansende smaakmakers fungeren – meteen het overvolle veld in. Mars is charmant, brutaal en zingt als een moderne crooner; alsof het hem geen enkele moeite kost. Is de show van de op Hawaii geboren rasentertainer - die met megahit Uptown Funk in de toegift de kers op de taart plaatst – het beste en meest originele dat de muziekwereld momenteel heeft te bieden? Misschien niet. Maar zijn optreden is wel het meest beklijvende spektakel van dit weekend en een bekroning voor de diverse en gewaagde programmering die Smeets en zijn team dit jaar uit de hoge hoed toverden.    

 

Zoeken

Laatste concertverslagen