Shania Twain verrast in Ziggo Dome

shania twain 6 opener

Shania Twain was ooit de verpersoonlijking van de commerciele country. Ze brak talloze records en zorgde ervoor dat talloze andere jonge countryartiesten een voet aan de grond kregen. Maar criticasters vonden ook dat zij de ‘good old’ country heeft vernietigd. Na een jarenlange afwezigheid was ze gisteravond terug in de Ziggo Dome. 

Fotografie: Dennis Beekelaar

 

shania twain 2

Dat de strakke jeans en geblokte blouse niet meer aan haar zijn besteed, liet Twain meteen vanaf de opening zien. Als een diva kwam ze op in een strak sluitende zilveren jurk. Mevrouw Twain is natuurlijk niet meer die grote ster die ze pakweg 10 jaar terug was. Haar laatste album deed het aardig maar ze is natuurlijk voorbijgestreefd door talloze nieuwe en jongere sterren. Dat is niet erg. Eerlijk gezegd was de comeback van Twain sowieso verbazingwekkend.

shania twain 4Veel van haar succes heeft ze immers te danken gehad aan haar ex-man John ‘Mutt’ Lange. De producer en componist uit Zuid-Afrika werd na zijn grote successen met AC/DC, Foreigner, Billy Ocean en talloze anderen niet alleen verliefd op de mooi Twain. Hij gaf haar ook een nieuwe, bizar succesvolle carrière. Daar kwam in 2008 abrupt een einde aan. Eerst liep ze de ziekte van Lyme op. En nadat ze was opgekrabbeld liet Lange haar weten dat hij verliefd was geworden op Shania’s assistente.

shania twain 3Toch was ze in 2012 opeens terug met een reeks concerten in Las Vegas. Het was de aanzet voor haar nieuwe album NOW en deze wereldtournee. Het geraamte van de set van gisteravond bestond ook uit songs die Twain en Lange jaren terug samen maakten. Come On Over, dat al als tweede song werd ingezet, That Don’t Impress Me Much, I’m Gonna Getcha Good! , ze kwamen allemaal in slagorde voorbij. Ook haar duizelingwekkende kledingkast. Wat dat betreft heeft ze in Las Vegas goed opgelet. Dat NOW niet zo’n hele goede plaat is, daar is iedereen het wel mee eens.

shania twain 1Toch kwamen de persoonlijke songs van dit album live een stuk beter tot hun recht. Alles werd uit de kast gehaald. Een liftend platvorm in Up! , een open gitaarkoffer waar zet tussen het publiek You’re The One , line-dancing, podium met luipaardmotief in That Don’t Impress Me Much en nog meer kleding. Dat Twain de hoge noten wat minder goed pakt is een gegeven. En dat zij als ultieme voorloper van Taylor Swift het ook op het gebied van vernieuwing moet afleggen, werd wel duidelijk. Anderzijds blijft het uniek dat de puissant rijke Twain nog altijd de passie heeft om een show zoals deze weg te zetten.

Ry Cooder: verbluffend goed in Carre

Ry cooder live 1Een pure muzikant, die niet geeft om de spotlights en gewoon lekker zijn ding doet. Dat is Ry Cooder. Daarom misschien niet bekend bij het grote publiek. Maar Cooder is wel degelijk een legende. De geboorte van de Buena Vista Social Club ligt in zijn handen, hij maakte filmmuziek voor onder andere Paris, Texas (1984), werkte een tijdje samen met The Stones, Van Morrison en de Beach Boys. En daarnaast heeft hij nog een groot divers repertoire aan albums. Eén bak ervaring dus en een muzikale kameleon.

Tekst: Luca de Louw

“Het is even geleden dat ik hier was, maar het ziet er nog precies hetzelfde uit.” Zelfs de bordeauxrood bekleedde stoelen, volgens Ry. De laatste keer dat hij hier stond was in 2008 met de Buena Vista Social Club en een jaar later stond hij nog zelf op de planken. De legendarische Ry Cooder is er vanavond weer, in Carré.

Grijze haren

Het Koninklijk Theater mag dan ongeveer wel hetzelfde gebleven zijn, hij zelf is wel wat ouder geworden. De 71-jarige, opgegroeid in de 50’s van het Californische Santa Monica, komt rustig het podium opgelopen met zijn ‘Macbookie’ in de hand en ploft neer tussen de instrumenten. Een lange grijze staart komt, dit keer, onder een beige cowboyhoed uit. “Sommige gitaristen hoeven er alleen voor te zorgen dat hun gitaarband niet loslaat. Ik moet er vanavond voor zorgen dat m’n hoed de hele show op blijft te staan”, zegt hij komisch.

Zouden ze het onderling afgesproken hebben? Zijn zoon Joachim achter de drums, draagt een ‘beanie’; Saxophonist Sam Gendel is voor de pet gegaan en zijn Grammy-award winnende driedelig-koor The HamilTones is ook meegegaan met de hoofddeksels. Ry’s bassist zat waarschijnlijk even op de wc toen de afspraak werd gemaakt.

ry cooder

The Prodigal Son

Ry slide de show in met ‘Nobody’s Fault But Mine’. Zijn interpretatie van het origineel van de Amerikaanse gospel-blueszanger Blind Willie Johnson. Deze staat op zijn nieuwe plaat ‘The Prodigal Son’, die hij afgelopen mei, bijna vijftig jaar na zijn debuutalbum (1970), uitbracht.

Volgens de Cambridge Dictionary duit een ‘Prodigal Son’ op een man of jongen die zijn familie verlaat om iets te doen wat zij niet goedkeuren, maar vervolgens schuldig terugkeert naar huis. Stel we fantaseren over de betekenis van de albumtitel. We zien familie als sterke basis, waar zijn zoon (de muziek in dit geval) In de jaren zestig is weggelopen van zijn roots. Dan zorgt Ry Cooder er nu voor dat de ‘zoon’ terug naar zijn familie. Vanavond komen Cooder’s hernieuwde versies van nummers van Woody Guthrie tot Blind Alfred Reed voorbij.

Pre-Beatles

De slide-gitarist houdt ervan om pre-Beatles muziek in leven te houden als deze. Dat was de tijd dat er nog ‘echt’ mooie liedjes geschreven werden volgens een vriend van hem. “Zij zegt altijd dat de Beatles de rock ’n roll verpest hebben”. De Fab Four zorgde ervoor dat pure rock ’n roll op zich in een keer niet meer genoeg was.

Tussen de nummers door is Ry soms wat zoekende naar zijn frets. “Had ik maar stippen op de zijkant van mijn gitaar geverfd.” Het is niet zijn ouderdom, maar de verlichting die het probleem veroorzaakt. “Het is zo shiny, dat ik door de weerspiegeling mijn fretten niet kan zien.” Toch, blijft zijn gitaarspel precies.

The slide-man

Ry is heel ontwapenend op het podium en straalt geen hoogmoed, maar warmte uit. Hij mag dan wel een van ’s werelds beste Slide-gitaristen zijn, maar dat is niet iets waar hij zich bij ieder nummer aan vast houdt. Solo’s of riffs zonder slide? Doet ‘ie ook! En wát een stem nog. Nog steeds heel krachtig. Hij heeft maar een paar zinnen nodig om er helemaal in te komen en te laten zien welke kanten hij ook al weer allemaal op kan met zijn geluid.

Aan de zuurstof

Alhoewel hij halverwege wel even een momentje op adem moet komen. Daar geven de HamilTones hem de ruimte voor als zij een paar eigen nummers doen met zijn band. Klinkt leuk, maar liever meer van Ry’s materiaal. Wanneer The HamilTones, met hun mooie soulvolle stemmen, samen met Cooder zingen, zijn ze wel degelijk van meerwaarde.

Ry moet lachen voordat hij het podium even verlaat “Ik heb wat zuurstof nodig, Jezus.” Gelukkig, heeft hij backstage zijn zuurstof-rugtas die hij van goede vriendin en country-folkzangeres Emmylou Harris kreeg. “Ik had hem harder nodig, zei ze tegen me”.

Staande ovaties

Ter afsluiting speelt Ry met zijn muzikanten de titelsong van zijn album. Een toegift met ‘Down in The Boondocks’ en ‘I Can’t Win’ en twee enthousiaste staande ovaties later, tilt Ry zijn hoed even omhoog, maakt hij een dankbare buiging en verdwijnt hij samen met zijn muzikanten de coulissen in. Een indrukwekkend gevoel blijft achter bij zijn publiek.

Magistrale perfectie van Jeff Lynne's Electric Light Orchestra

ELO 1 opening ziggo domeAls je perfectie haat moet je niet naar een concert van Electric Light Orchestra gaan. Zoveel werd gisteravond wel duidelijk in de Ziggo Dome in Amsterdam. Jarenlang zocht Jeff Lynne naar de perfecte bezetting om zijn net zo perfecte popliedjes live weg te zetten. Met zijn huidige band is hem dat volledig gelukt.

Tekst: Jean-Paul Heck

Fotografie: Ans van Heck

Het zegt alles over de zegetocht van het wellicht meest onderbelichte genie in de popmuziek van de laatste 45 jaar. In de jaren ’70 en ’80 maakte Lynne met zijn band ELO een reeks akelig mooie platen waarbij titels zoals Out Of The Blue en A New World Record nog altijd tot de verbeelding spreken. En plots was daar drie jaar terug het mooie Alone In The Universe. Een album dat bij vlagen oude tijden deed herleven. Maar het is vooral live dat Lynne opzienbarend bezig is. Altijd maar weer moest de man uit Birmingham aanhoren dat zijn muziek bombastisch, pretentieus en Beatles-nep was. Maar juist uitgerekend John Lennon was voor zijn dood één van zijn grootste fans. Zo ook mastodonten als Tom Petty, Paul McCartney, George Harrison die in het verleden in wat voor vorm dan ook met het samenwerkte. Zelfs Randy Newman probeerde Lynne met zijn ELO-hommage The Story Of A Rock And Roll Band de krediet te geven die hij verdiende.

ELO ziggo dome 2Misschien is het daarom wel dat Jeff Lynne onlangs terugkeerde op het oude nest: ELO. In Amsterdam had de man die ogenschijnlijk uiterlijk niets is veranderd, van niemand steun nodig. Met zijn vijfsterrenband speelt hij alle classics naadloos en perfect. Nee, als je op zoek gaat naar een rauw randje of foutje dan zit je bij ELO niet goed. Na de werkelijk fenomenale, bombastische haast klassieke opener Standin’ In The Rain, ging het spel op de wagen. In slagorde kwamen de hits voorbij. Lynne zelft zingt nog steeds prima en heeft daarnaast de beschikking over twee achtergrondzangeressen en een legertje muzikanten die allemaal koorwerk verrichten.

ELO ziggo dome 4Lynne, die alle songs van ELO schreef, arrangeerde en produceerde, weet natuurlijk als geen ander hoe je een song op het podium moet ontleden. Maar het is vooral de werkelijk angstaanjagend mooie fusie tussen popliedjes en klassieke arrangementen die de band ver boven de middelmaat doet uitstijgen. Het vioolintro van Livin’ Thing, geweldige koorwerk in Mr. Blue Sky en Telephone Line of de pure rock-n’-roll in Do Ya en Rock Aria! Hoogtepunt was de albumtrack Wild West Hero met het hemelse refrein. Veel dichter bij The Beatles kwam Lynne met deze zinderende compositie nooit meer. Na Roger Waters en Paul Simon was Jeff Lynne gisteren het zoveelste bewijs dat leeftijd en kwaliteit werkelijk niets met elkaar te maken hebben.

Jeff Lynne's Electric Light Orchestra. Gisteravond gezien en gehoord in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Nick Mason bedient de diehard Pink Floyd-fans

Geen vliegende varkens, laserpiramides, rokende schoorstenen of forse uithalen richting valse regeringsleiders. Nick Mason hield het donderdagavond liever simpel in Carré. Een paar spacy knipperlampjes had hij bij zich, want zijn recentelijk begonnen toernee behandelt nu eenmaal de psychedelische beginjaren van Pink Floyd, maar that’s it. Het contrast met de stadionproducties van zijn collega’s Roger Waters en David Gilmour kan niet groter. Drummer Mason wilde gewoon weer een bandje en dat heeft hij nu. Op de ticketprijzen na (al gauw 70 euro) pretendeert zijn zogeheten Saucerful of Secrets-tournee helemaal niets. Drumstokken oppakken en gaan.

Die losbandigheid is meteen de zwakte van deze show. Soms staat zijn bende huurlingen wel heel losbandig te jammen. Bassist Guy Pratt, ooit vervanger van Waters, heeft er zoveel lol in dat hij met een grote grijns de tekst van Set The Controls For The Heart of The Sun opdreunt. Waarna Spandau Ballet-gitarist Gary Kemp, met wie hij de vocalen afwisselt, See Emily Play van een wat misplaatste punk attitude voorziet. Het gaat ten koste van de bezieling, alsof de band in een kroeg staat te spelen. Dus dan richt je je ogen maar op drummer Nick Mason, de vanzelfsprekende held van de avond. Hij blijkt een onwennige spreker maar charmante gastheer voor zijn fans.

Het goede punt: die fans krijgen een setlist voorgeschoteld die ze alleen in hun dromen hebben gehoord. Astronomy Domine natuurlijk, die hadden we verwacht binnen dit early days-concept. Evenals het gretig door de zaal stuivende Interstellar Overdrive. Maar ook The Nile Song, Point Me At The Sky en When You're In vallen uit de speakers - nummers die vaak al vijftig jaar niet zijn gespeeld door een lid van Pink Floyd. Mason drumt ze zoals een oude man dat doet: met nostalgische meppen, ‘o ja, zo speelde ik dit vroeger’. Het is een genot om naar te kijken. Als hij hier in zijn uppie op het podium had gezeten, waren we ook tevreden geweest.

De drummer hint in zijn podiumpraatjes subtiel naar zijn collega’s en naar die succesvolle coverband: ‘U weet hopelijk dat u niet naar The Russian Roger Waters Show bent gekomen?’. En ook wanneer hij richting de enorme gong op het podium loopt, krijgt zijn oude vriend een goedbedoelde sneer: ‘Ik mocht dit ding nooit bespelen van Roger, maar nu is het míjn beurt!’. Inderdaad. Nick Mason drumt eindelijk weer. En met de focus op het vroege Pink Floyd, biedt hij een mooie aanvulling op het podiumwerk van zijn collega’s. In deze zaal zit niet één persoon die om Comfortably Numb zal smeken. Nick Mason bedient de diehard fans, met charme.

Nick Masons SOS Dingwalls 20 5 18 JF1 2802

De foto's zijn genomen tijdens een eerdere show in Londen.

Verslag: Thomas Snoeijs | Fotografie: Warner Music

Verslag achtste editie van North Sea Jazz Curaçao

Dit weekend vond in Willemstad de achtste editie van North Sea Jazz Curaçao plaats. Na een absentie van een jaar, pakte de organisatie van het festival weer flink uit met enkele wereldsterren, zoals Grace Jones, Sting en Shaggy, Burt Bacharach en Ceelo Green. Soundz-redacteur John den Braber vloog naar de Caraïben en deed verslag van dit op meerdere vlakken zeer cultureel diverse muziekfeest.

In het eerste jaar was het misschien nog even wennen. Een jazzfestival op het met Latin muziek overgoten Curaçao. Maar nu het festival inmiddels een vaste waarde is geworden – met uitzondering van vorig jaar toen het evenement een paar maanden voordien alsnog werd afgeblazen – weet een groot deel van de lokale bevolking, met in hun kielspoor veel Amerikanen en muziekliefhebbers uit Zuid-Amerika, North Sea Jazz Curaçao te vinden.

Het festival begint met een ‘opwarm dag’, al is dat in het bloedhete Curaçao een understatement van jewelste. De thermometer wijst voortdurend boven de dertig graden, wat vooral de bezoekers die van het eiland zelf afkomstig zijn, niet weerhoudt om zich prachtig uit te dossen. Die eerste dag is dan ook een kolfje naar de hand voor deze locals, want met het Puertoricaanse reggaeton- en latin pop-fenomeen Farruko en de Colombiaanse vallenato-zanger Silvestre Dangond, is het vooral feest op het terrein bij het World Trade Centre in Willemstad. Muziek is op Curaçao namelijk vooral dansen en socializen en met deze beide publieksmenners schiet het festival dan ook precies met de juiste vibe uit de startblokken.

Kamasi

Hoe anders is dat op de tweede dag van het festival. Want als de jazzgrootheid Kamasi Washington om zeven uur in de avond begint, is er bij het Sir Duke podium amper een kip te bekennen. Bij navraag wordt duidelijk dat een Curaçaoënaar altijd minimaal twee uur te laat ‘op het feestje arriveert’ en dus staat de Amerikaan voor een leeg plein aan het strand te spelen. En dat is heel jammer, want de saxofonist en zijn band geven een fantastische show. Jazz met een rockattitude, waarbij vooral bassist Miles Mosley - met zijn wervelende solo’s - de enorme virtuositeit van het ensemble typeert. Dat ‘fashionably late’ zijn niet de enige reden is dat de eilandbewoners Washington links lieten liggen, blijkt bij Jason Derulo. Pure jazz op de vroege avond lijkt toch net een brug te ver voor de muziekliefhebbers, want bij zijn landgenoot staat het even later wel bomvol. De 28-jarige R&B-ster uit Florida geeft een optreden waar de vonken vanaf vliegen. Goede choreografie, prefect complementerende visuals en vooral: een sublieme Derulo. Hij flirt en verleidt zoals Bobby Brown dat in zijn beste jaren ook deed en met een energie, die de rest van de band soms amper kan bijbenen.

Op North Sea Jazz Curaçao zijn er maar twee podia die overlappen: Sir Duke en Celia. Daar worden dan ook vaak totaal verschillende genres geprogrammeerd. De bezoekers hebben na Derulo de keuze tussen de fusion-jazzrock van Spyro Gyra en de opzwepende reggae van Damian ‘Jr. Gong’ Marley, de jongste telg van wijlen Bob Marley. Het drukst is het uiteraard bij de Jamaicaan, maar ook in de – met airco uitgeruste Celia – is het best druk. Vooral de Amerikaanse bezoekers laten zich laven met de intelligente composities van de jazzveteranen. Voor de slotact op het hoofdpodium hoeft niemand een keuze te maken. Sting en Shaggy hebben elkaar onlangs omarmd en ingezien dat een samenwerking een brug kan slaan naar twee generaties muziekfans. Op voorhand lijkt de Amerikaans-Jamaicaanse-tandem wat ver gezocht, maar op het podium werkt het uitstekend. Sting/The Police-werk wordt afgewisseld met de krakers van Shaggy, zodat er voortdurend een spanningsboog is en vooral: een voortdurend feest van herkenning voor jong en oud. Dat Sean Paul op het laatste moment afzegde, was vervelend, maar dat de organisatie daarvoor in de plaats de Puertoricaanse superster Daddy Yankee wist te strikken, blijkt een geluk bij een ongeluk. Het is ramvol bij de vrijdagafsluiter en met name zijn megahit Despacito zorgt ervoor dat vooral het Spaanstalige deel van het publiek dronken van geluk huiswaarts gaat.

De slotdag van North Sea Jazz Curaçao begint met een - wederom – nog vrij leeg festivalterrein. Het lijkt de Jamaicaanse diva Grace Jones niet te deren. De inmiddels 70-jarige zangeres voert haar kunstjes – waaronder talloze verkleedpartijen en de overbekende hoelahoep-act tijdens haar grootste hit Slave To The Rythm – professioneel op en flirt ondertussen met het publiek. Of er nog ‘leuke mannen of vrouwen voor haar op dit eiland rondlopen, ‘roept ze plagend vanaf de catwalk bij het grote Sam Cooke-podium.

Grace Jones 2

Na Jones zorgt KC and the Sunshine Band voor de verrassing van het festival. De Amerikaanse disco-hitmachine, die vooral in de jaren zeventig furore maakte, is nog zeker niet versleten. Het optreden is een wervelwind met contant o-ja-momenten voor het oudere publiek. Dit alles gebracht met een flinke shot ironie door frontman Harry Wayne Casey, inmiddels met gezellig buikje en een haarstukje. ‘I was the Justin Timberlake of the seventies,’ grapt hij aan het begin van de show. ‘Nu ben ik 67 en dik. Dus zeg maar tegen jullie kinderen: zo ziet hij er over 35 jaar ook uit.’ Give It Up, That’s The Way I Like It en I'm Your Boogie Man worden luidkeels meegezongen en eigenlijk neemt de band maar eenmaal gas terug tijdens de show, maar wel met een mooie reden: de schitterende ballad Please Don’t Go.

Nadat de Colombiaanse zanger Carlos Vives de latinlovers heeft bediend op het hoofdpodium, kunnen de pure jazzfanaten, want die zijn er weldegelijk, hun hart ophalen bij het virtuoze spel van het Michel Camilo Trio. De in de Dominicaanse Republiek geboren pianist en Grammy-winnaar betovert de Celia met zijn fijnzinnige spel, soepele techniek en weergaloze improvisaties. Slotact Christina Aguilera lijkt op voorhand een schot in de roos. De Amerikaanse popster geeft echter een weinig beklijvend optreden dat vaart mist en teveel leunt op de hits van de 37-jarige zangers uit New York. De inspiratie haalde Aguilera bij het livewerk van Madonna, maar aan de passie en energie die haar ‘voorbeeld’ zelfs op zestigjarige leeftijd nog bezit, kan ze een puntje zuigen.

Al met al kan North Sea Jazz Curaçao 2018 een succes genoemd worden. De sfeer is geweldig en het festivalterrein ziet er uit om door een ringetje te halen, mede omdat niemand (!) lege bekers op de grond gooit. Maar de grootste toekomstuitdaging voor de organisatie, blijft de programmering. Wereldsterren aangevuld met de lokaal zeer populaire latin (pop) of volledig op de smaak van de eilandbewoners inspelen? Laten we hopen op het eerste, want juist die combinatie van finesse, grandeur en plezier, maakt van dit festival een unieke ervaring, die je in Europa niet snel zult beleven.

 

Tekst en beeld: John den Braber

Zoeken

Laatste concertverslagen