massive attackMassive Attack viert de eenentwintigste verjaardag van Mezzanine, een album dat het triphopgenre heeft bepaald, ook al wilde de band het destijds niet naar dat genre noemen. Daddy G Marshall en Robert 3D De Naja, (Andrew Vowes verliet de band net nadat Mezzanine uitkwam) toeren met vijf bandleden plus Cocteau Twins zangeres Elisabeth Fraser en Horace Andy, die beiden meewerkten aan Mezzanine.

door: Manoek Lambregts

De plaat telt elf nummers die een ruim uur kunnen vullen, maar toch mag het niet zo zijn dat in de anderhalf uur van het concert alles voorbijkomt. De show zit vol met covers: opener ‘I Found A Reason’ van The Velvet Underground, ‘10:15 Saturday Night’ van The Cure, ‘See A Man’s Face’ van Horace Andy, ‘Where Have All The Flowers Gone’ van Pete Seeger en ‘Rockwrok’ van Ultravox. De uitvoeringen doen de originele artiesten eer aan, maar het staat wat vreemd tijdens een tour waar hun eigen werkt gevierd wordt.

De band staat in het donker en beweegt, met name in het begin, houterig op het podium. Het oog valt op de visuals die op de grote ledschermen achter en naast de band verschijnen. Het industriële synthgeluid glijdt als filmmuziek over de beelden die BBC-documentairemaker Adam Curtis heeft gecureerd. Het paradijs, reclamespotjes voor Oxycontin, Trump en Putin, soldaten die hysterisch emotioneel het levenloze lichaam van hun vriend vasthouden vliegen voorbij.

Het kan ook humoristisch: Bij ‘Dissolved Girl’ zijn geen live-vocalen, maar op de schermen is een zero’s emomeisje te zien - zwarte lokken, lippiercing – dat vanuit haar slaapkamer het publiek toezingt. Zoek op YouTube naar ‘dissolved girl massive attack cover’ en je vindt haar op de eerste pagina. Ook verschijnen er mededelingen als ‘All these images are from people who died long time ago’, die Massive Attack’s betrekking tot het data-privacyprobleem van deze dag aankaarten. Dat is niet per se komisch, maar soms worden deze boodschappen vertaald naar het Nederlands en verschijnt er loeigroot ‘Samen vooruit’ of ‘Normaal doen’ op het scherm. Met de 2017 VVD-campagne is dat (per ongeluk) een lachertje.

Het is discutabel of de video’s te veel afleiden, er is tenslotte niet zo veel te zien op het podium: de eerder benoemde houterigheid, het net-niet, net-wel zuivere gezang van Horace Andy: vooral bij ‘Man Next Door’ heeft hij het zwaar. Er is geen interactie met het publiek en de band speelt deze tour tot nu toe telkens dezelfde set. Hoewel de plaat instrumentaal gezien feilloos wordt uitgevoerd, voelt het zo afstandelijk. De enige momenten waar de band op de voorgrond staat is zodra Elizabeth Fraser (treedt tijdens deze tour voor het eerst op sinds 2012) haar piekfijne stem inzet: kraakhelder en zo breekbaar als een bol van geblazen suiker.

Fraser zingt drie tracks mee, ‘Black Milk’ en afsluiters ‘Teardrop’ en ‘Group Four’; een encore speelt de band niet. Deze drie tracks zijn dan ook de hoogtepunten van de set. Het verjaardagsfeest van Mezzanine wordt herinnerd aan het prachtgeluid dat Fraser uit haar stembanden krijgt en de beelden die op de achtergrond voorbijschieten. AFAS Live is voor deze avond een bioscoop met livemuziek. Met heel strak gespeelde livemuziek, dat wel. Of dat als band met je succesplaat het streven is, is de vraag natuurlijk.

Zoeken

Laatste concertverslagen