snowpatrol bannerNet op het moment dat huiskamers overal ter wereld hits als Chasing Cars, Run en Just Say Yes steeds luider begonnen mee te zingen, raakte Gary Lightbody verstrikt in een web van depressies, alcoholverslavingen en een writers-block. Het betekende bijna het einde voor 'zijn' Snow Patrol, maar door de kracht van familie en vrienden raapte hij zich bijeen. En zo stond de Noord-Ierse band gisteravond toch maar weer in een uitverkocht Ziggo Dome. Eind goed, al goed.

TEKST: SEBASTIAAN QUEKEL

Een artiest die een donkere periode vol zelfhaat en zelfdestructie overwint, daar een plaat over maakt en er vervolgens mee op tournee gaat: dat belooft op voorhand al een emotioneel concert te worden. In talloze interviews deinsde Lightbody niet terug en vertelde openhartig over de zwarte jaren die bijna het einde van zijn leven betekende. De comeback in Amsterdam, de hoofdstad van een land die altijd speciaal voor hem is geweest, moest haast wel een speciale avond worden.

Snow Patrol maakte maandag echter het tegendeel waar en had in Amsterdam de grootste moeite om de circa 19.000 fans een uur en drie kwartier lang bij de les te houden. Alsof die Ziggo Dome toch nog een maatje te groot voor ze was. Lightbody, bekend om zijn lang krullend haar en slungelige gestalte, vertelt Amsterdam na al die jaren gemist te hebben, maar rept geen woord over zijn depressie en de bijzondere totstandkoming van het nieuwe album. Dat lezen ze in de media maar, lijkt hij te denken.

Al vanaf de openingsklanken van Chocolate (toch wel een parel onder de fans) openbaart Snow Patrol zich als een band die er maar weinig zin in heeft. Het opzwepende Take Back the City, met op het videoscherm beelden van de grootste steden van de wereld, gaat ze al wat beter af, maar de Ziggo Dome krijgen ze nog niet op gang. Een fan naast ons verwoordt het uitstekend: het is allemaal wel erg braafjes.

Gek genoeg zijn het vooral de nieuwe nummers waarmee Snow Patrol wat meer leven in de brouwerij weet te krijgen. 'Empress' klinkt door de lyrische zang en het slepende en melancholieke refrein als het kleine broertje van megahit 'Just Say Yes' en schudt de Ziggo Dome eindelijk wakker. 'Don't Give In', waarmee Lightbody met schorre stem het vechten tegen zijn verslaving bezingt, legt zelfs de luidruchtige mannen bij de bar het zwijgen op. Mooi!

Het daaropvolgende 'Set the Fire to the Third Bar' is dan weer een misser. Normaal samen gezongen met Martha Wainwrigh, nu is ze enkel nogal goedkoop te zien op het videoscherm, en zingt Lightbody wat gezapig met haar mee. Publieksfavoriet 'Run', volgens Snow Patrol het belangrijkste nummer dat ze ooit hebben geschreven, poetst die zure nasmaak weg en galmt als een hymne door de zaal.

Zo blijft het optreden van Snow Patrol maar op en neer stuiteren. Het showelement bij het kinderlijke ‘You Could Be Happy’, waarbij er vier sluiters naar beneden rollen en Snow Patrol in een speelkamer lijkt te spelen, is leuk bedacht, maar vooral erg zoetsappig. 'Life on Earth' is door het bombast en het orkestrale karakter onbetwist het hoogtepunt op de nieuwe cd, maar valt hier door het gebrek aan spontaniteit en energie in het water.

Wat het concert in de Ziggo Dome vooral laat zien is dat Lightbody vooral een saaie en ongemakkelijke frontman is. Ja, hij is een goedzak, een lieverd, maar hij heeft in tegenstelling tot zijn collega-frontmannen vrijwel geen humor en geen spannende anekdotes om een publiek compleet in te pakken. Vooruit, tegen het einde tovert hij een glimlach op ons gezicht wanneer hij een knap staaltje publieksparticipatie (de zaal in tweeën opsplitsen) aan een leuk geintje verbindt: “Dit is nu juist het probleem in ons land.”

De finale, met onder meer het tijdloze Chasing Cars en magnum opus Just Say Yes, is beslist het beste van de avond, maar desondanks kan de langverwachte comeback van Snow Patrol in Amsterdam worden bestempeld als ‘zeer middelmatig’.

Zoeken

Laatste concertverslagen