war on drugsRuim een jaar na de release van de to-be klassieker A Deeper Understanding doet indierockband The War On Drugs de Ziggo Dome aan. In het voorprogramma staat (Sandy) Alex G, een jongvolwassen puber die met band zijn countryachtige indiepop opvoert. Door streken als het even bij de drummer op de kruk te gaan zitten, lijkt deze groep een uit de hand gelopen schoolband. Ze zijn onderweg naar succes, in het voorprogramma van hun muzikale leermeesters: The War On Drugs. 

tekst: Manoek Lambregst

De lichtgevende piramides die The War On Drugs ook meenam op hun festivaltour dit jaar, waar ze op o.a. Lowlands speelden, zijn nu in de Ziggo Dome geplaatst. De concerthal is de huiskamer van Adam Granduciel, zoals hij het zelf noemt. Een huiskamer van bizar formaat, waar 17.000 man in past. Tijd om in een niet-bestaande bank te leunen en je mee te laten slepen met het warmhartige geluid.


Saxofoonklanken die niet eerder op de voorgrond straalden, zijn ineens een kippenvelopwekkende toevoeging. Bij ‘Strangest Thing’, bijvoorbeeld, wil je nog net iets aandachtiger luisteren om het werk van Jon Natchez op te vangen. Het is een geluid om te herinneren.

En toch, na een uur The War On Drugs vraag je je af: Wanneer wordt er iets onverwachts gespeeld, gedaan, gezegd? Dat Granduciel niet zo’n kletskop is, liever verdwaald in zijn gitaarspel, weten we allang. Dat is niet erg, maar de gedachte dat het volgende nummer net zo feilloos opgevoerd wordt, zonder exceptie, precies als het vorige, is saai.

Zodra je bedenkt dat de show aan de lange kant is, valt bij ‘Under the Pressure’ een gigantisch wit doek achter de band. De silhouetten van de muzikanten dansen op de achtergrond. De kleurrijke lichten: dat felle fuchsia, het warmste rood en geel dat je kunt bedenken, verlichten het geheel. Zelfs nuchter is er tijdelijk geen oog voor andere zaken dan geluid en kleur. De lichtshow upgradet het optreden, al eerder op de avond volgden je ogen eindeloos de bewegende lichtbundels.

Met het 11-minuut lange, tranentrekkende ‘Thinking Of A Place’ en ‘Burning’ sluit de zeskoppige groep hun ‘huiskamerconcert’ af. Met het meeste werk van de twee recentste platen laten ze zien dat mede-oprichter Kurt Vile niet meer zo’n gemis is. Het is een show die niet uit z’n voegen is gespat, waar het dak op z’n plek is blijven zitten, waar stiekem een gaap je mond is ontsnapt, maar wel laat zien dat The War On Drugs zowel op plaat als live alles in zich heeft om kwaliteit te leveren.

 

Zoeken

Laatste concertverslagen