David Byrne live 1'Duur! Schande! Belachelijk! Ik blijf thuis! De show staat ook op YouTube!' Dat waren zo'n beetje de reacties van sommige liefhebbers van David Byrne toen duidelijk werd dat voor kaartjes voor zijn show in Afas Live de hoofdprijs moest worden betaald. Rond de 100 euro, voor sommigen was dat luid en duidelijk een brug te ver. 

Tekst: Anton Slotboom

Desondanks verkocht na talloze jubelrecensies wereldwijd de zaal in een zucht uit, waarna veel fans alsnog spijt kregen. Sommige van die fans staan op deze zondagavond zelfs voor de deur, met bordjes in hun handen: wie heeft er nog kaartjes? Niemand die nog toehapt, want niemand wil wat een van de shows van de jaren belooft te worden missen. Natuurlijk niet. Daar zijn de verhalen over deze tournee te veelbelovend voor.

Het gonst in de stampvolle zaal dys van de verwachtingen als Byrne rond de klok van negen op het podium verschijnt. Niet zomaar: opeens zit hij daar, helemaal alleen achter een bureautje, plastic hersens in z'n hand, zingend over de delen van het brein die er toe doen. Grijs pak aan, op blote voeten, die markante kop uit duizenden herkenbaar.

Dat prachtige theaterbeeld is het startsein van een theatershow met band die hij al sinds maart dit jaar opvoert, inclusief een semi-legendarische show op festival Down The Rabbit Hole. Wat Byrne vervolgens opvoert zet het fenomeen popconcert helemaal op z'n kop. De krasse senior, hij is 66, heeft namelijk volledig out-of-the-box durven denken en zo een show neergezet die oogt als één grote, doldwaze, vrolijke, knotsgekke choreografie. 

david byrne live 3

Je gelooft je ogen gewoon niet en je weet al helemaal niet waar je moet kijken: zóveel gebeurt er.  Twaalf bandleden denderen terwijl ze muziek maken op draagbare en draadloze instrumenten over het podium, allemaal in prijs pak en op blote voeten. Over werkelijk elke beweging is nagedacht. Soms staat er een centraal, soms staan ze er allemaal. Dan is er een massale dans, dan weer een duet, dan weer een solo. En dat allemaal op dat immense vlakke vloer tussen metershoge witte gordijnen, op wat lijkt op een grote doos. 

Het is allemaal waanzinnig doordacht, maar tegelijkertijd nooit pretentieus. Byrne is namelijk steevast het middelpunt, maar ook hij gaat volledig op in de choreografie. Zie hem naar achteren tuimelen in Once in a Lifetime, of houterig opgaan in de onbewust (?) grappige dansroutine op een nummer als Lazy, een househit die hij scoorde in 2002. Dan is het net of je Adriaan van Dis ziet dansen. 

Zeker, Byrne had ze ook traditioneel kunnen opvoeren, al die hits uit vooral zijn Talking Heads-periode, en dan had deze zaal en de rest van de wereld óók wel op zijn kop gestaan. Maar Byrne koos anders en bezorgt zijn fans een onvergetelijke avond.  

Tegen de tijd dat Road To Nowhere de boel een beetje moet gaan afronden staan die fans uiteraard in gangpaden en op stoelen. Dit was bedoeld als een zitconcert, maar dat is een vergissing. Zie maar eens te blijven zitten als het speelplezier zó van de buhne afspat. Kan toch niet? De security heeft het er maar druk mee, maar laat het uiteindelijk godzijdank toch maar gebeuren.

Op weg naar de uitgang daalt het besef in: deze avond is een wijze les. Ga nooit akkoord met middelmaat, streef steevast naar het uiterste, denk altijd creatief. Byrne leert het ons vanavond allemaal. Het is een voorrecht om het te aanschouwen. Jammer dat hij nu zo voor eigen fans speelt, die hem toch al kennen. Eigenlijk zou iedereen dit moeten zien.

Zoeken

Laatste concertverslagen