Ry cooder live 1Een pure muzikant, die niet geeft om de spotlights en gewoon lekker zijn ding doet. Dat is Ry Cooder. Daarom misschien niet bekend bij het grote publiek. Maar Cooder is wel degelijk een legende. De geboorte van de Buena Vista Social Club ligt in zijn handen, hij maakte filmmuziek voor onder andere Paris, Texas (1984), werkte een tijdje samen met The Stones, Van Morrison en de Beach Boys. En daarnaast heeft hij nog een groot divers repertoire aan albums. Eén bak ervaring dus en een muzikale kameleon.

Tekst: Luca de Louw

“Het is even geleden dat ik hier was, maar het ziet er nog precies hetzelfde uit.” Zelfs de bordeauxrood bekleedde stoelen, volgens Ry. De laatste keer dat hij hier stond was in 2008 met de Buena Vista Social Club en een jaar later stond hij nog zelf op de planken. De legendarische Ry Cooder is er vanavond weer, in Carré.

Grijze haren

Het Koninklijk Theater mag dan ongeveer wel hetzelfde gebleven zijn, hij zelf is wel wat ouder geworden. De 71-jarige, opgegroeid in de 50’s van het Californische Santa Monica, komt rustig het podium opgelopen met zijn ‘Macbookie’ in de hand en ploft neer tussen de instrumenten. Een lange grijze staart komt, dit keer, onder een beige cowboyhoed uit. “Sommige gitaristen hoeven er alleen voor te zorgen dat hun gitaarband niet loslaat. Ik moet er vanavond voor zorgen dat m’n hoed de hele show op blijft te staan”, zegt hij komisch.

Zouden ze het onderling afgesproken hebben? Zijn zoon Joachim achter de drums, draagt een ‘beanie’; Saxophonist Sam Gendel is voor de pet gegaan en zijn Grammy-award winnende driedelig-koor The HamilTones is ook meegegaan met de hoofddeksels. Ry’s bassist zat waarschijnlijk even op de wc toen de afspraak werd gemaakt.

ry cooder

The Prodigal Son

Ry slide de show in met ‘Nobody’s Fault But Mine’. Zijn interpretatie van het origineel van de Amerikaanse gospel-blueszanger Blind Willie Johnson. Deze staat op zijn nieuwe plaat ‘The Prodigal Son’, die hij afgelopen mei, bijna vijftig jaar na zijn debuutalbum (1970), uitbracht.

Volgens de Cambridge Dictionary duit een ‘Prodigal Son’ op een man of jongen die zijn familie verlaat om iets te doen wat zij niet goedkeuren, maar vervolgens schuldig terugkeert naar huis. Stel we fantaseren over de betekenis van de albumtitel. We zien familie als sterke basis, waar zijn zoon (de muziek in dit geval) In de jaren zestig is weggelopen van zijn roots. Dan zorgt Ry Cooder er nu voor dat de ‘zoon’ terug naar zijn familie. Vanavond komen Cooder’s hernieuwde versies van nummers van Woody Guthrie tot Blind Alfred Reed voorbij.

Pre-Beatles

De slide-gitarist houdt ervan om pre-Beatles muziek in leven te houden als deze. Dat was de tijd dat er nog ‘echt’ mooie liedjes geschreven werden volgens een vriend van hem. “Zij zegt altijd dat de Beatles de rock ’n roll verpest hebben”. De Fab Four zorgde ervoor dat pure rock ’n roll op zich in een keer niet meer genoeg was.

Tussen de nummers door is Ry soms wat zoekende naar zijn frets. “Had ik maar stippen op de zijkant van mijn gitaar geverfd.” Het is niet zijn ouderdom, maar de verlichting die het probleem veroorzaakt. “Het is zo shiny, dat ik door de weerspiegeling mijn fretten niet kan zien.” Toch, blijft zijn gitaarspel precies.

The slide-man

Ry is heel ontwapenend op het podium en straalt geen hoogmoed, maar warmte uit. Hij mag dan wel een van ’s werelds beste Slide-gitaristen zijn, maar dat is niet iets waar hij zich bij ieder nummer aan vast houdt. Solo’s of riffs zonder slide? Doet ‘ie ook! En wát een stem nog. Nog steeds heel krachtig. Hij heeft maar een paar zinnen nodig om er helemaal in te komen en te laten zien welke kanten hij ook al weer allemaal op kan met zijn geluid.

Aan de zuurstof

Alhoewel hij halverwege wel even een momentje op adem moet komen. Daar geven de HamilTones hem de ruimte voor als zij een paar eigen nummers doen met zijn band. Klinkt leuk, maar liever meer van Ry’s materiaal. Wanneer The HamilTones, met hun mooie soulvolle stemmen, samen met Cooder zingen, zijn ze wel degelijk van meerwaarde.

Ry moet lachen voordat hij het podium even verlaat “Ik heb wat zuurstof nodig, Jezus.” Gelukkig, heeft hij backstage zijn zuurstof-rugtas die hij van goede vriendin en country-folkzangeres Emmylou Harris kreeg. “Ik had hem harder nodig, zei ze tegen me”.

Staande ovaties

Ter afsluiting speelt Ry met zijn muzikanten de titelsong van zijn album. Een toegift met ‘Down in The Boondocks’ en ‘I Can’t Win’ en twee enthousiaste staande ovaties later, tilt Ry zijn hoed even omhoog, maakt hij een dankbare buiging en verdwijnt hij samen met zijn muzikanten de coulissen in. Een indrukwekkend gevoel blijft achter bij zijn publiek.

Zoeken

Laatste concertverslagen