Geen vliegende varkens, laserpiramides, rokende schoorstenen of forse uithalen richting valse regeringsleiders. Nick Mason hield het donderdagavond liever simpel in Carré. Een paar spacy knipperlampjes had hij bij zich, want zijn recentelijk begonnen toernee behandelt nu eenmaal de psychedelische beginjaren van Pink Floyd, maar that’s it. Het contrast met de stadionproducties van zijn collega’s Roger Waters en David Gilmour kan niet groter. Drummer Mason wilde gewoon weer een bandje en dat heeft hij nu. Op de ticketprijzen na (al gauw 70 euro) pretendeert zijn zogeheten Saucerful of Secrets-tournee helemaal niets. Drumstokken oppakken en gaan.

Die losbandigheid is meteen de zwakte van deze show. Soms staat zijn bende huurlingen wel heel losbandig te jammen. Bassist Guy Pratt, ooit vervanger van Waters, heeft er zoveel lol in dat hij met een grote grijns de tekst van Set The Controls For The Heart of The Sun opdreunt. Waarna Spandau Ballet-gitarist Gary Kemp, met wie hij de vocalen afwisselt, See Emily Play van een wat misplaatste punk attitude voorziet. Het gaat ten koste van de bezieling, alsof de band in een kroeg staat te spelen. Dus dan richt je je ogen maar op drummer Nick Mason, de vanzelfsprekende held van de avond. Hij blijkt een onwennige spreker maar charmante gastheer voor zijn fans.

Het goede punt: die fans krijgen een setlist voorgeschoteld die ze alleen in hun dromen hebben gehoord. Astronomy Domine natuurlijk, die hadden we verwacht binnen dit early days-concept. Evenals het gretig door de zaal stuivende Interstellar Overdrive. Maar ook The Nile Song, Point Me At The Sky en When You're In vallen uit de speakers - nummers die vaak al vijftig jaar niet zijn gespeeld door een lid van Pink Floyd. Mason drumt ze zoals een oude man dat doet: met nostalgische meppen, ‘o ja, zo speelde ik dit vroeger’. Het is een genot om naar te kijken. Als hij hier in zijn uppie op het podium had gezeten, waren we ook tevreden geweest.

De drummer hint in zijn podiumpraatjes subtiel naar zijn collega’s en naar die succesvolle coverband: ‘U weet hopelijk dat u niet naar The Russian Roger Waters Show bent gekomen?’. En ook wanneer hij richting de enorme gong op het podium loopt, krijgt zijn oude vriend een goedbedoelde sneer: ‘Ik mocht dit ding nooit bespelen van Roger, maar nu is het míjn beurt!’. Inderdaad. Nick Mason drumt eindelijk weer. En met de focus op het vroege Pink Floyd, biedt hij een mooie aanvulling op het podiumwerk van zijn collega’s. In deze zaal zit niet één persoon die om Comfortably Numb zal smeken. Nick Mason bedient de diehard fans, met charme.

Nick Masons SOS Dingwalls 20 5 18 JF1 2802

De foto's zijn genomen tijdens een eerdere show in Londen.

Verslag: Thomas Snoeijs | Fotografie: Warner Music

Zoeken

Laatste concertverslagen