Dit weekend vond in Willemstad de achtste editie van North Sea Jazz Curaçao plaats. Na een absentie van een jaar, pakte de organisatie van het festival weer flink uit met enkele wereldsterren, zoals Grace Jones, Sting en Shaggy, Burt Bacharach en Ceelo Green. Soundz-redacteur John den Braber vloog naar de Caraïben en deed verslag van dit op meerdere vlakken zeer cultureel diverse muziekfeest.

In het eerste jaar was het misschien nog even wennen. Een jazzfestival op het met Latin muziek overgoten Curaçao. Maar nu het festival inmiddels een vaste waarde is geworden – met uitzondering van vorig jaar toen het evenement een paar maanden voordien alsnog werd afgeblazen – weet een groot deel van de lokale bevolking, met in hun kielspoor veel Amerikanen en muziekliefhebbers uit Zuid-Amerika, North Sea Jazz Curaçao te vinden.

Het festival begint met een ‘opwarm dag’, al is dat in het bloedhete Curaçao een understatement van jewelste. De thermometer wijst voortdurend boven de dertig graden, wat vooral de bezoekers die van het eiland zelf afkomstig zijn, niet weerhoudt om zich prachtig uit te dossen. Die eerste dag is dan ook een kolfje naar de hand voor deze locals, want met het Puertoricaanse reggaeton- en latin pop-fenomeen Farruko en de Colombiaanse vallenato-zanger Silvestre Dangond, is het vooral feest op het terrein bij het World Trade Centre in Willemstad. Muziek is op Curaçao namelijk vooral dansen en socializen en met deze beide publieksmenners schiet het festival dan ook precies met de juiste vibe uit de startblokken.

Kamasi

Hoe anders is dat op de tweede dag van het festival. Want als de jazzgrootheid Kamasi Washington om zeven uur in de avond begint, is er bij het Sir Duke podium amper een kip te bekennen. Bij navraag wordt duidelijk dat een Curaçaoënaar altijd minimaal twee uur te laat ‘op het feestje arriveert’ en dus staat de Amerikaan voor een leeg plein aan het strand te spelen. En dat is heel jammer, want de saxofonist en zijn band geven een fantastische show. Jazz met een rockattitude, waarbij vooral bassist Miles Mosley - met zijn wervelende solo’s - de enorme virtuositeit van het ensemble typeert. Dat ‘fashionably late’ zijn niet de enige reden is dat de eilandbewoners Washington links lieten liggen, blijkt bij Jason Derulo. Pure jazz op de vroege avond lijkt toch net een brug te ver voor de muziekliefhebbers, want bij zijn landgenoot staat het even later wel bomvol. De 28-jarige R&B-ster uit Florida geeft een optreden waar de vonken vanaf vliegen. Goede choreografie, prefect complementerende visuals en vooral: een sublieme Derulo. Hij flirt en verleidt zoals Bobby Brown dat in zijn beste jaren ook deed en met een energie, die de rest van de band soms amper kan bijbenen.

Op North Sea Jazz Curaçao zijn er maar twee podia die overlappen: Sir Duke en Celia. Daar worden dan ook vaak totaal verschillende genres geprogrammeerd. De bezoekers hebben na Derulo de keuze tussen de fusion-jazzrock van Spyro Gyra en de opzwepende reggae van Damian ‘Jr. Gong’ Marley, de jongste telg van wijlen Bob Marley. Het drukst is het uiteraard bij de Jamaicaan, maar ook in de – met airco uitgeruste Celia – is het best druk. Vooral de Amerikaanse bezoekers laten zich laven met de intelligente composities van de jazzveteranen. Voor de slotact op het hoofdpodium hoeft niemand een keuze te maken. Sting en Shaggy hebben elkaar onlangs omarmd en ingezien dat een samenwerking een brug kan slaan naar twee generaties muziekfans. Op voorhand lijkt de Amerikaans-Jamaicaanse-tandem wat ver gezocht, maar op het podium werkt het uitstekend. Sting/The Police-werk wordt afgewisseld met de krakers van Shaggy, zodat er voortdurend een spanningsboog is en vooral: een voortdurend feest van herkenning voor jong en oud. Dat Sean Paul op het laatste moment afzegde, was vervelend, maar dat de organisatie daarvoor in de plaats de Puertoricaanse superster Daddy Yankee wist te strikken, blijkt een geluk bij een ongeluk. Het is ramvol bij de vrijdagafsluiter en met name zijn megahit Despacito zorgt ervoor dat vooral het Spaanstalige deel van het publiek dronken van geluk huiswaarts gaat.

De slotdag van North Sea Jazz Curaçao begint met een - wederom – nog vrij leeg festivalterrein. Het lijkt de Jamaicaanse diva Grace Jones niet te deren. De inmiddels 70-jarige zangeres voert haar kunstjes – waaronder talloze verkleedpartijen en de overbekende hoelahoep-act tijdens haar grootste hit Slave To The Rythm – professioneel op en flirt ondertussen met het publiek. Of er nog ‘leuke mannen of vrouwen voor haar op dit eiland rondlopen, ‘roept ze plagend vanaf de catwalk bij het grote Sam Cooke-podium.

Grace Jones 2

Na Jones zorgt KC and the Sunshine Band voor de verrassing van het festival. De Amerikaanse disco-hitmachine, die vooral in de jaren zeventig furore maakte, is nog zeker niet versleten. Het optreden is een wervelwind met contant o-ja-momenten voor het oudere publiek. Dit alles gebracht met een flinke shot ironie door frontman Harry Wayne Casey, inmiddels met gezellig buikje en een haarstukje. ‘I was the Justin Timberlake of the seventies,’ grapt hij aan het begin van de show. ‘Nu ben ik 67 en dik. Dus zeg maar tegen jullie kinderen: zo ziet hij er over 35 jaar ook uit.’ Give It Up, That’s The Way I Like It en I'm Your Boogie Man worden luidkeels meegezongen en eigenlijk neemt de band maar eenmaal gas terug tijdens de show, maar wel met een mooie reden: de schitterende ballad Please Don’t Go.

Nadat de Colombiaanse zanger Carlos Vives de latinlovers heeft bediend op het hoofdpodium, kunnen de pure jazzfanaten, want die zijn er weldegelijk, hun hart ophalen bij het virtuoze spel van het Michel Camilo Trio. De in de Dominicaanse Republiek geboren pianist en Grammy-winnaar betovert de Celia met zijn fijnzinnige spel, soepele techniek en weergaloze improvisaties. Slotact Christina Aguilera lijkt op voorhand een schot in de roos. De Amerikaanse popster geeft echter een weinig beklijvend optreden dat vaart mist en teveel leunt op de hits van de 37-jarige zangers uit New York. De inspiratie haalde Aguilera bij het livewerk van Madonna, maar aan de passie en energie die haar ‘voorbeeld’ zelfs op zestigjarige leeftijd nog bezit, kan ze een puntje zuigen.

Al met al kan North Sea Jazz Curaçao 2018 een succes genoemd worden. De sfeer is geweldig en het festivalterrein ziet er uit om door een ringetje te halen, mede omdat niemand (!) lege bekers op de grond gooit. Maar de grootste toekomstuitdaging voor de organisatie, blijft de programmering. Wereldsterren aangevuld met de lokaal zeer populaire latin (pop) of volledig op de smaak van de eilandbewoners inspelen? Laten we hopen op het eerste, want juist die combinatie van finesse, grandeur en plezier, maakt van dit festival een unieke ervaring, die je in Europa niet snel zult beleven.

 

Tekst en beeld: John den Braber

Zoeken

Laatste concertverslagen