Kendrick Lamar, N.E.R.D., Dua Lipa - wie niet verder leest dan de vetgedrukte letters kan zich afvragen wat een rockblad als Soundz in hemelsnaam aanmoet met het affiche van Lowlands 2018. Waar Pharrell Williams op zaterdagavond gelijktijdig zes circle pits liet rondtollen in de Alpha, werd de man-met-gitaar verwezen naar kleinere tenten en het middagprogramma. Zo ook bezoekers die traditiegetrouw meer waarde hechten aan hun blokkenschema dan aan het antwoord op de vraag ‘Waar is dat feestje?’. Op bezoek bij een festival dat altijd in verandering is, maar dit jaar nog effe wat meer dan gewoonlijk.

spinvis1

 Of de Heinekentent klaar is voor een feestje, vraagt de podiumpresentatrice met een hoop bombarie (“We gaan knallen!”). Het publiek kijkt vragend om zich heen: staan we hier wel goed? Men is juist naar deze tent gekomen voor een concert dat nu eens een keer géén feestje hoeft te zijn: Grizzly Bear (za, 17.00 uur), een van de knapste jongetjes uit de indiefolkklas van eind vorig decennium. Met tuimelende akkoordschema’s en opliftende samenzang krijgen degene die blijven staan het meest fraaie, subtiele concert van deze Lowlands opgediend. Maar blijven staan doen niet veel mensen, wat vooral iets zegt over de aandachtsspanne op zo'n festival. Hoewel, Spinvis (zo, 13.10 uur) weet diezelfde zaal wél in te pakken. Alle slimmigheden en poëtische zijsporen uit zijn theatershows worden knap naar het festivalpodium vertaald, met livefavoriet Ik Wil Alleen Maar Zwemmen en de zingende-zaag-solo van Saartje van Camp als hoogtepunt.



nilerogersenchic4



Er zijn ook acts die niet om aandacht vragen maar het simpelweg opeisen. Zowel Nile Rodgers & Chic (za, 18.30 uur) als N.E.R.D (za, 21.45 uur) spelen een jukeboxshow die de bezoeker geen moment op adem laat komen. Elke dertig seconde een nieuw commando vanaf het podium: handjes in de lucht, zing allemaal mee en dance, dance, dance. Meedoen is ook niet moeilijk, Rodgers en Pharrell Williams hebben als producers genoeg hits om een hele Top40-lijst te vullen, vaak afkomstig uit een ander tijdperk, maar met dezelfde uitkomst: dansen. Een show van Chic is hier minder op zijn plaats dan op North Sea Jazz en N.E.R.D heeft veel van zijn geilheid verloren sinds de Lowlandsshow in 2004, maar daar hoor je na afloop niemand over klagen bij de biertent.

warondrugs4



Dansen dus. Maar viel er ook nog iets te rocken? Jawel. The War on Drugs (za, 19.15 uur) bewijst dat je met een paar opgestroopte mauwen en een witte Fender nog uitstekend een festivaltent kan inpakken. Lang uitgesponnen songs, de bite van Dylan en een Springsteen-drive die  aangenaam combineert met de zonnestralen die volop in de steeds meer openstaande Alpha-tent mogen schijnen. Met een Ziggo Dome-show in aantocht zou je deze band een prominente plek in het avondprogramma gunnen, al duurt het tot Red Eyes en Under the Pressure voordat de show echt headlinerachtige proporties aanneemt. Vernieuwend is het niet, zoals ook Protomartyr (vr, 15.50 uur) te weinig originaliteit biedt om de toekomst van rock-’n-roll te waarborgen, maar bij beide bands kun je als doorsnee Soundz-lezer uitstekend je hart ophalen zonder je cool te verliezen.



pattismith1



Rock-’n-roll mag deze Lowlands vooral een brul uit het verleden zijn, uit de keel van Patti Smith (zo, 16.30 uur) klinkt het nog altijd weergaloos. Ze is precies het zwaargewicht dat de laatste festivaldag nodig had, een monument uit de pophistorie dat elke hype heeft overleefd met haar eigenzinnigheid en persoonlijkheid. Patti Smith spreidt haar armen, wij juichen en zien tevreden hoe ze - na nog eens op de grond te hebben getuft - weer een nieuwe klassieker inzet (Because the Night, Pissing in a River, Gloria). Al gaan klassiekers van dat andere zwaargewicht op dit festival – Damon Albarn – er nog een stuk beter in hier. Geen Lowlander die nog nooit Clint Eastwood of Feel Good Inc. Van Gorillaz (za, 21.15 uur) heeft meegezongen tijdens de indiedisco. De Alpha bespelen blijkt dan ook eenvoudig voor Albarn, die vrolijk apenkooiend een Best of-show afwerkt.

dualipa6


Wie Lowlands 2018 vanuit rock-’n-roll-oogpunt wil definiëren, ziet zondagavond zijn verwachtingen bevestigd. In de Alpha speelt Dua Lipa (zo, 19.45 uur) een sympathieke maar generieke popshow, om vervolgens plaats te maken voor de veel gewichtigere Kendrick Lamar (zo, 21.45 uur). De grootste rapper van het moment, de eerste met een Pulitzer Prize, blijkt heel wat muzikale synoniemen te hebben voor de vuurwerkknal waarmee hij zijn set opent, met onder andere King Kunta, Bitch Don’t Kill My Vibe en genadeklap Humble. Beheerst spuwt hij zijn teksten terwijl hij, in tegenstelling tot de collega’s van N.E.R.D., het springen en zweten aan het publiek overlaat.



kinggizzard5



Waar de rookwolken uit de Alpha stomen, blijft het aan de andere kant van het terrein relatief rustig. King Gizzard and the Lizard Wizard (zo, 20.45) mag het rockpubliek naar huis brengen met zijn pulserende psychrock. Hier en daar zie je eenlingen in het publiek opstijgen, maar het is zeker niet de wildste festivalshow die deze jongens hebben gespeeld. Vreemd voor het normaal zo gretige Lowlandspubliek, zou je zeggen, maar dan sprint je terug naar de Alpha en zie je dat het dáár gebeurt. De gretigheid van de Lowlander (de ‘nieuwe’ Lowlander misschien) verplaatste zich dit jaar naar beat heavy optredens en jukeboxshows, volledig in lijn met de ontwikkeling van de popmuziek. Daarmee vervult Lowlands zijn rol als actueel popfestival uitstekend, met een uniek eigen gezicht in het Europese festivallandschap, dat door rock wordt gedomineerd. Wie weinig opheeft met die trendgevoeligheid, zoekt zijn heil op andere festivalgronden. Genoeg te kiezen.

gorrillaz3

Tekst: Thomas Snoeijs

Zoeken

Laatste concertverslagen