De vijfde editie van Down The Rabbit Hole was groots, zowel in bezoekersaantallen als in het aanbod aan acts. Van de oorspronkelijke opzet als kleinschaliger alternatief voor Lowlands is niet veel meer over, want massaler dan dit jaar was het nog nooit. Naast grote headliners en een stortvloed aan nieuwe acts, trad er ook een aantal artiesten op die door Soundz Magazine zijn geïnterviewd, waaronder David Byrne en Franz Ferdinand. Hoe hebben zij het er vanaf gebracht? Je leest het hier. 

Tekst: Christian Sier

Beeld: Daniël de Borger

Leon Bridges en Calexico – Zuidelijke charme

06 DTRH18 Soundz Calexico 01

Op het heetste moment van de vrijdag betreedt Leon Bridges het hoofdpodium Hotot (vernoemd naar een uit Frankrijk afkomstig konijnenras, red.). De jonge zanger uit Fort Worth, Texas, heeft inmiddels twee succesvolle soulplaten op zijn naam staan en doet het goed in Europa. Nieuwe namen in het soulgenre worden te pas en te onpas onterecht bestempeld als de nieuwe Otis, Sam of Marvin, maar bij Leon Bridges is die vergelijking wel terecht. Tijdens het luisteren naar zijn prachtige gospelsong River vergeet je even de verzengende hitte.

Over verzengende hitte gesproken: Calexico was ook van de partij. Laat die zon maar komen, denken de twee frontmannen Joey Burns en John Convertino. In Arizona zijn ze de hitte wel gewend. Calexico is een sympathieke band die met enthousiasme hun eclectische mix van Latin en Country ten gehore brengt. Vandaag ligt de nadruk op het Colombiaanse, zeer dansbare, Cumbia-genre. Burns verwijst tussendoor even naar de immigratieproblematiek rond de grens tussen Mexico en Amerika, maar zegt weinig concreets. Calexico is maatschappijkritisch, maar niet zo uitgesproken als bijvoorbeeld hun collega Manu Chao. Ze bieden vooral een goede soundtrack voor een hete festivaldag: prachtige achtergrondmuziek.

MGMT – De grote tegenvaller

De electroband van Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden zit met een luxeprobleem: ze scoorden aan het begin van hun carrière drie enorme hits, maar hebben dat succes nooit meer geëvenaard. Kids, Electric Feel en Time To Pretend zijn dan ook de enige songs die het publiek weten te raken. De overige liedjes, bijna allemaal van de nieuwe plaat Little Dark Age, zijn ronduit saai. Hoewel de nieuwe muziek toegankelijker is dan die van de vorige twee albums, komt die totaal niet aan bij het publiek. Dat komt vooral doordat leadzanger VanWyngarden met zijn stem niet boven de muziek uit weet te komen. Ondertussen wacht de menigte met smart op afsluiter Kids. Hoewel MGMT drie onvergetelijke festival-anthems op zijn naam heeft staan, is de band toch meer een albumband dan een live-act.  

Queens Of The Stone Age – Chaos op de automatische piloot

06 2 DTRH18 Soundz QOTSA

MGMT was huilen met de pet op, maar de mannen van Queens Of The Stone Age maken een hoop goed. Het begin is dreigend, met het duistere gitaarintro van Song For The Deaf. De muziek is ruig, maar gecontroleerd en strak. Dat komt voor een groot deel door topdrummer Jon Theodore. Vooral op de muziek van het nieuwe, door Mark Ronson geproduceerde album Villains zijn de slagpartijen zeer aanwezig. Tijdens het Led Zeppelin-achtige The Evil Has Landed gaat hij dan ook lekker los. Bandleider Josh Homme is in zijn nopjes. Misschien komt dat door zijn voorliefde voor Nederland. De band heeft hier in de begindagen veel uren gemaakt. Homme spreekt zelfs de taal: zijn stopwoordje is ‘godverdomme’ en hij beschrijft het optreden als ‘gezellig’. Tussen de liedjes door raadt hij ons meerdere keren aan om in het moment te leven. “Cut loose”. Mindfulness met stonerrock is een leuk idee, maar Josh loopt iets te hard van stapel.

Een groot kritiekpunt op de festivalorganisatie is de slechte geluidskwaliteit voor het hoofdpodium: in het midden van het publiek stond het volume te zacht. Doodzonde, want bij Queens Of The Stone Age moet je de bas in je buik voelen. Aan de zijkanten klonk het gelukkig beter. Het werd ondanks de technische tekortkomingen een fijne, met hits gevulde show, met nadruk op die van het conceptalbum Songs For The Deaf . Hoogtepunten: het poppy If I Had A Tail en de dan weer razendsnelle, dan weer trage afsluiter Song For The Dead. Lekker.

David Byrne – Een weergaloze fanfare-optocht   

09 DTRH18 Soundz David Byrne 02

In zijn interview met Soundz liet hij al iets los over zijn nieuwe solotour. Het zou zijn meest ambitieuze project worden sinds de Stop Making Sense Tour met Talking Heads: een sterk choreografische show met muzikanten die alleen op draagbare instrumenten spelen. Byrne kwam naar de Groene Heuvels van Beuningen met een elfkoppige fanfare, net als hijzelf strak in pak en op blote voeten. Vooral de vijf percussionisten maken furore op het verder lege podium. Talking Heads-hits als Burning Down The House en This Must Be The Place (Naive Melody) krijgen een moderner geluid door de nieuwe begeleidingsband, maar klinken nog net zo sterk als voorheen.

Naast tracks van zijn nieuwste creatie American Utopia speelt David ook ander solowerk, met als aangename verrassing het hitjeToe Jam uit 2009, sament met The BPA. Het absolute hoogtepunt is Once In A Lifetime, zijn meesterwerk met Talking Heads. Hij is zijn oude muziek nog niet zat en ook de fanfareband heeft overduidelijk plezier tijdens het spelen. Het door Byrne bedachte concept werkt als een trein en zou zomaar eens het begin kunnen zijn van een nieuwe muzikale trend.

Franz Ferdinand – De light-versie van een perfecte festivalband

16 DTRH18 Soundz Frans Ferdinand

Na een indrukwekkend setje elektronische indierock van singer-songwriter, fervent feministe en David Byrne-protegé St. Vincent, is het tijd voor de vernieuwde uitvoering van Franz Ferdinand. Frontman Alex Kapranos is optimistisch over de toekomst van zijn band, ook zonder gitarist en toetsenist Nick McCarthy. Die besloot op te stappen en werkte niet meer mee aan het elektronisch georiënteerde album Always Ascending. Niet het beste werk van de band, maar goed voor op festivals. Kapranos weet zijn publiek steevast aan het dansen en springen te krijgen, ook met singles als Glimpse Of Love en de titeltrack Always Ascending. Toch is er iets veranderd na het vertrek van Nick McCarthy. De vaart is er namelijk uit. Bij sommige liedjes lijkt de band zich zelfs expres in te houden. Zo zetten ze hun vaste knaller Take Me Out veel te langzaam in, waardoor het voor het publiek haast onmogelijk wordt om traditiegetrouw te springen op het ritme. De Schotten weten er desondanks net zoals vroeger een feestje van te maken, maar hebben niet meer de pit van voorgaande jaren. Franz Ferdinand kan het nog, maar is als band niet meer Ascending.

 

Nick Cave & The Bad Seeds – Een genadeloos mooi slotakkoord

De zon gaat onder op de laatste dag van Down The Rabbit Hole. Het is tijd voor de headliner van het hoofdpodium. Nick Cave begon vorig jaar voor het eerst weer met toeren, na het plotselinge verlies van zijn vijftienjarige zoon Arthur in 2015. Zijn laatste album Skeleton Tree was in de maak toen het gebeurde en is dan ook doordrenkt met rouw. Dat komt meteen naar voren in de opening met het zware Jesus Alone. Toch voert verdriet niet de boventoon. Cave is energiek en maakt onverwachte sprongen. Vanaf zijn opkomst heeft hij het veld in zijn greep. Voor de eerste keer in het weekend is het muisstil. Het is overduidelijk dat deze man nog altijd floreert op het toneel. Begeleidingsband The Bad Seeds, onder leiding van de multi-instrumentalist Warren Ellis, is perfect ingespeeld op Cave en zijn frivole podiumgedrag.

16 2 DTRH18 Soundz NickCave 02 kopie

Zoals gebruikelijk komt de zanger gevaarlijk dichtbij bij zijn publiek en zorgt voor een intimiteit die je zelden voelt op de mainstage van een festival. Halverwege de set neemt hij plaats achter de vleugel voor zijn grootste hit Into My Arms en vraagt het publiek om met hem mee te zingen. Daarna komt het moment waarop Cave in één keer al zijn pijn rond de dood van zijn kind uit. In het lied Girl In Amber zingt hij zijn vrouw toe. Hij kan haar leed niet verzachten, maar probeert haar troost te bieden door te zeggen dat het oké is als ze het even niet meer aankan: “And if you want to bleed, just bleed. Just step away and let the world spin.”. Even is hij niet de psychopaat, de vampier, maar een mens dat iets verschrikkelijks heeft meegemaakt.

Na dit zeer emotionele lied herpakt hij zich moeiteloos, want naar eigen zeggen wil hij het verlies wel delen met zijn publiek, maar ze niet met een verdrietig gevoel achterlaten. Voor het angstaanjagende Stagger Lee van het album Murder Ballads haalt hij een groepje fans van de eerste rij op het podium dat angstig toekijkt. Het optreden, met stip het beste van heel het festival, eindigt met het mantra-achtige Push The Sky Away, dat aansluit bij zijn levensvisie: ook als het niet goed gaat en alles tegenzit, moet je doorgaan met wat je aan het doen bent, ook al lijkt het onmogelijk.

Down The Rabbit Hole had niet beter kunnen eindigen. Het was een enerverend weekend met de beste line-up tot nog toe. Enkele namen voldeden niet aan de verwachtingen, sommige waren nog beter dan verwacht. Het festival is niet bezweken onder de forse toename in bezoekers en is inmiddels meer dan een dependance van Lowlands. De organisatie zal aankomend jaar haar best moeten doen om deze editie te overtreffen.

Down The Rabbit Hole 2018 in beeld

02 DTRH18 Soundz Leon Bridges

06 DTRH18 Soundz Calexico 01

07 DTRH18 Soundz Calexico 02

05 DTRH18 Soundz MGMT

06 2 DTRH18 Soundz QOTSA

20 DTRH18 Soundz Sfeer 02

09 DTRH18 Soundz David Byrne 02

08 DTRH18 Soundz David Byrne 01

07 2 DTRH18 Soundz Sfeer 01

03 DTRH18 Soundz ColinBenders 02

04 DTRH18 Soundz ColinBenders 02

11 DTRH18 Soundz StVincent 01

12 DTRH18 Soundz StVincent 02

10 DTRH18 Sampha

16 DTRH18 Soundz Frans Ferdinand

13 DTRH18 Soundz Breeders 01

14 DTRH18 Soundz Breeders 02

15 DTRH18 Soundz Breeders 03

17 DTRH18 Soundz NickCave 01

16 2 DTRH18 Soundz NickCave 02 kopie

18 DTRH18 Soundz NickCave 03

19 DTRH18 Soundz NickCave 04

Zoeken

Laatste concertverslagen