Wijze les van David Byrne in AFAS Live

David Byrne live 1'Duur! Schande! Belachelijk! Ik blijf thuis! De show staat ook op YouTube!' Dat waren zo'n beetje de reacties van sommige liefhebbers van David Byrne toen duidelijk werd dat voor kaartjes voor zijn show in Afas Live de hoofdprijs moest worden betaald. Rond de 100 euro, voor sommigen was dat luid en duidelijk een brug te ver. 

Tekst: Anton Slotboom

Desondanks verkocht na talloze jubelrecensies wereldwijd de zaal in een zucht uit, waarna veel fans alsnog spijt kregen. Sommige van die fans staan op deze zondagavond zelfs voor de deur, met bordjes in hun handen: wie heeft er nog kaartjes? Niemand die nog toehapt, want niemand wil wat een van de shows van de jaren belooft te worden missen. Natuurlijk niet. Daar zijn de verhalen over deze tournee te veelbelovend voor.

Het gonst in de stampvolle zaal dys van de verwachtingen als Byrne rond de klok van negen op het podium verschijnt. Niet zomaar: opeens zit hij daar, helemaal alleen achter een bureautje, plastic hersens in z'n hand, zingend over de delen van het brein die er toe doen. Grijs pak aan, op blote voeten, die markante kop uit duizenden herkenbaar.

Dat prachtige theaterbeeld is het startsein van een theatershow met band die hij al sinds maart dit jaar opvoert, inclusief een semi-legendarische show op festival Down The Rabbit Hole. Wat Byrne vervolgens opvoert zet het fenomeen popconcert helemaal op z'n kop. De krasse senior, hij is 66, heeft namelijk volledig out-of-the-box durven denken en zo een show neergezet die oogt als één grote, doldwaze, vrolijke, knotsgekke choreografie. 

david byrne live 3

Je gelooft je ogen gewoon niet en je weet al helemaal niet waar je moet kijken: zóveel gebeurt er.  Twaalf bandleden denderen terwijl ze muziek maken op draagbare en draadloze instrumenten over het podium, allemaal in prijs pak en op blote voeten. Over werkelijk elke beweging is nagedacht. Soms staat er een centraal, soms staan ze er allemaal. Dan is er een massale dans, dan weer een duet, dan weer een solo. En dat allemaal op dat immense vlakke vloer tussen metershoge witte gordijnen, op wat lijkt op een grote doos. 

Het is allemaal waanzinnig doordacht, maar tegelijkertijd nooit pretentieus. Byrne is namelijk steevast het middelpunt, maar ook hij gaat volledig op in de choreografie. Zie hem naar achteren tuimelen in Once in a Lifetime, of houterig opgaan in de onbewust (?) grappige dansroutine op een nummer als Lazy, een househit die hij scoorde in 2002. Dan is het net of je Adriaan van Dis ziet dansen. 

Zeker, Byrne had ze ook traditioneel kunnen opvoeren, al die hits uit vooral zijn Talking Heads-periode, en dan had deze zaal en de rest van de wereld óók wel op zijn kop gestaan. Maar Byrne koos anders en bezorgt zijn fans een onvergetelijke avond.  

Tegen de tijd dat Road To Nowhere de boel een beetje moet gaan afronden staan die fans uiteraard in gangpaden en op stoelen. Dit was bedoeld als een zitconcert, maar dat is een vergissing. Zie maar eens te blijven zitten als het speelplezier zó van de buhne afspat. Kan toch niet? De security heeft het er maar druk mee, maar laat het uiteindelijk godzijdank toch maar gebeuren.

Op weg naar de uitgang daalt het besef in: deze avond is een wijze les. Ga nooit akkoord met middelmaat, streef steevast naar het uiterste, denk altijd creatief. Byrne leert het ons vanavond allemaal. Het is een voorrecht om het te aanschouwen. Jammer dat hij nu zo voor eigen fans speelt, die hem toch al kennen. Eigenlijk zou iedereen dit moeten zien.

Freddie Mercury komt tot leven in Bohemian Rhapsody

bo website 1 Nog voordat de eerste beelden werden geschoten, was er veel discussie rondom de film. Acteurs kwamen en gingen. Zelfs regisseur Bryan Singer werd voortijdig de deur gewezen omdat hij tussendoor te lang vakantie had genomen. Maar nu is de film er dan toch eindelijk. Bohemian Rhapsody, de rolprent over de opkomst van Queen en het leven van zanger Freddie Mercury.

door: Jean-Paul Heck

Het is een filmisch werkstuk waar vooraf al iedereen een mening over had. Wil je een film maken over één van de beroemdste en meest succesvolle bands uit de muziekgeschiedenis, heb je keuze genoeg. Welke invalshoek pak je en wat licht je er uit? Centraal in Bohemian Rhapsody staat het leven van wijlen Mercury. Een jonge knul die met zijn ouders uit Zanzibar naar Londen is verhuisd en een bleke toekomst lijkt te hebben. Mercury, gespeeld door acteur Rami Malek, is een student kunstacademie die wat ponden bijverdiend op de luchthaven Heathrow. Dat is ook het startpunt van de film. Een beetje obligate opener die de eerste ontmoeting met bandleden Brian May en Roger Taylor in beeld brengt. Jongens uit gegoede Engelse gezinnen die eigenlijk geen raad weten met die rare snoeshaan met zijn grote tanden en extravagante kledij. Totdat hij na een gig van May en Taylor’s eerste bandje Smile op de parkeerplaats bij een club de song Doin’ Alright zingt. Bohemian Rhapsody rent vliegensvlug door die beginfase een en neemt ook een loopje met de tijdslijn.

bo website 2Zo spelen de bandleden in 1974 al de song Fat Bottomed Girls, terwijl dat nummer toch pas echt in 1978 werd opgenomen. Dat is overigens wel het meest storende element. May en Taylor die ook als executive producenten zeer nadrukkelijk bij het proces aanwezig waren, hebben dit blijkbaar goedgekeurd. Zo zie je Mercury in een limousine samen met onruststoker Paul Prenter en manager John Reid ergens in 1983 voorbij komen. De zanger tekende in 1984 zijn solodeal voor zijn eerste soloalbum Mr. Bad Guy maar voormalig Elton John-manager Reid was al in 1978 gevlogen. Zo ook de totstandkoming van de verguisde Queen-plaat Hot Space, waarbij de band de disco-stroming oppakt. Opeens vliegt Another One Bites The Dust voorbij. Een song die toch echt op The Game staat. Een plaat die twee jaar eerder verscheen. En zo zijn er talrijke bewuste omissies waar de echte Queen-fan zich wellicht aan zal ergeren.

bo website 3

Ook de wel heel opzichtige afrekening met Mercury’s assistent Prenter krijgt teveel ruimte in deze film. Daarentegen komt een man als Peter Freestone, jarenlang toch de beste vriend van Mercury, in het hele stuk niet voor. Prenter wordt overigens geweldig gespeeld door Allan Leech. Ook Mike Myers excelleert in de rol van EMI-platenbaas Ray Foster. Met permanentje en een werkelijk briljant plat Engels accent, zorgt hij voor de mooiste scene van de film. Na het beluisteren van het meer dan zes minuten durende Bohemian Rhapsody zegt hij gekweld: ‘No one will play Queen’. Het tweede deel van de film zorgt gelukkig voor de ommekeer. De eenzaamheid van de zanger in zijn enorme huis aan Garden Lodge in hartje Kensington, komt perfect in beeld. Malik stijgt naar grote hoogte. Zo ook zijn voormalige levensgezellin en beste vriendin Mary Austin die door Lucy Boynton heerlijk wordt vertolkt. Overigens is de cast sowieso voortreffelijk. Vooral Gwyllim Lee als Brian May en Tom Hollander als manager Jim Beach zijn erg overtuigend. Maar het is Malek die de show met een onwaarschijnlijk fraaie performance speelt. Zijn mimiek is meesterlijk en de gelijkenis soms bijna eng. Die Oscar-nominatie moet haast een vanzelfsprekendheid zijn. Prijsstuk is het einde van de film waar het legendarische concert tijdens Live Aid minutieus en op een hartverwarmende manier in beeld komt. Het maakt Bohemian Rhapsody ondanks de wat irritante geschiedvervalsing tot een bijzonder innemend en bij vlagen zeer emotioneel avontuur.

Bohemian Rhapsody gaat op 1 november in premiere in de Nederlandse bioscopen

Jean-Paul Heck

Shania Twain verrast in Ziggo Dome

shania twain 6 opener

Shania Twain was ooit de verpersoonlijking van de commerciele country. Ze brak talloze records en zorgde ervoor dat talloze andere jonge countryartiesten een voet aan de grond kregen. Maar criticasters vonden ook dat zij de ‘good old’ country heeft vernietigd. Na een jarenlange afwezigheid was ze gisteravond terug in de Ziggo Dome. 

Fotografie: Dennis Beekelaar

 

shania twain 2

Dat de strakke jeans en geblokte blouse niet meer aan haar zijn besteed, liet Twain meteen vanaf de opening zien. Als een diva kwam ze op in een strak sluitende zilveren jurk. Mevrouw Twain is natuurlijk niet meer die grote ster die ze pakweg 10 jaar terug was. Haar laatste album deed het aardig maar ze is natuurlijk voorbijgestreefd door talloze nieuwe en jongere sterren. Dat is niet erg. Eerlijk gezegd was de comeback van Twain sowieso verbazingwekkend.

shania twain 4Veel van haar succes heeft ze immers te danken gehad aan haar ex-man John ‘Mutt’ Lange. De producer en componist uit Zuid-Afrika werd na zijn grote successen met AC/DC, Foreigner, Billy Ocean en talloze anderen niet alleen verliefd op de mooi Twain. Hij gaf haar ook een nieuwe, bizar succesvolle carrière. Daar kwam in 2008 abrupt een einde aan. Eerst liep ze de ziekte van Lyme op. En nadat ze was opgekrabbeld liet Lange haar weten dat hij verliefd was geworden op Shania’s assistente.

shania twain 3Toch was ze in 2012 opeens terug met een reeks concerten in Las Vegas. Het was de aanzet voor haar nieuwe album NOW en deze wereldtournee. Het geraamte van de set van gisteravond bestond ook uit songs die Twain en Lange jaren terug samen maakten. Come On Over, dat al als tweede song werd ingezet, That Don’t Impress Me Much, I’m Gonna Getcha Good! , ze kwamen allemaal in slagorde voorbij. Ook haar duizelingwekkende kledingkast. Wat dat betreft heeft ze in Las Vegas goed opgelet. Dat NOW niet zo’n hele goede plaat is, daar is iedereen het wel mee eens.

shania twain 1Toch kwamen de persoonlijke songs van dit album live een stuk beter tot hun recht. Alles werd uit de kast gehaald. Een liftend platvorm in Up! , een open gitaarkoffer waar zet tussen het publiek You’re The One , line-dancing, podium met luipaardmotief in That Don’t Impress Me Much en nog meer kleding. Dat Twain de hoge noten wat minder goed pakt is een gegeven. En dat zij als ultieme voorloper van Taylor Swift het ook op het gebied van vernieuwing moet afleggen, werd wel duidelijk. Anderzijds blijft het uniek dat de puissant rijke Twain nog altijd de passie heeft om een show zoals deze weg te zetten.

Ry Cooder: verbluffend goed in Carre

Ry cooder live 1Een pure muzikant, die niet geeft om de spotlights en gewoon lekker zijn ding doet. Dat is Ry Cooder. Daarom misschien niet bekend bij het grote publiek. Maar Cooder is wel degelijk een legende. De geboorte van de Buena Vista Social Club ligt in zijn handen, hij maakte filmmuziek voor onder andere Paris, Texas (1984), werkte een tijdje samen met The Stones, Van Morrison en de Beach Boys. En daarnaast heeft hij nog een groot divers repertoire aan albums. Eén bak ervaring dus en een muzikale kameleon.

Tekst: Luca de Louw

“Het is even geleden dat ik hier was, maar het ziet er nog precies hetzelfde uit.” Zelfs de bordeauxrood bekleedde stoelen, volgens Ry. De laatste keer dat hij hier stond was in 2008 met de Buena Vista Social Club en een jaar later stond hij nog zelf op de planken. De legendarische Ry Cooder is er vanavond weer, in Carré.

Grijze haren

Het Koninklijk Theater mag dan ongeveer wel hetzelfde gebleven zijn, hij zelf is wel wat ouder geworden. De 71-jarige, opgegroeid in de 50’s van het Californische Santa Monica, komt rustig het podium opgelopen met zijn ‘Macbookie’ in de hand en ploft neer tussen de instrumenten. Een lange grijze staart komt, dit keer, onder een beige cowboyhoed uit. “Sommige gitaristen hoeven er alleen voor te zorgen dat hun gitaarband niet loslaat. Ik moet er vanavond voor zorgen dat m’n hoed de hele show op blijft te staan”, zegt hij komisch.

Zouden ze het onderling afgesproken hebben? Zijn zoon Joachim achter de drums, draagt een ‘beanie’; Saxophonist Sam Gendel is voor de pet gegaan en zijn Grammy-award winnende driedelig-koor The HamilTones is ook meegegaan met de hoofddeksels. Ry’s bassist zat waarschijnlijk even op de wc toen de afspraak werd gemaakt.

ry cooder

The Prodigal Son

Ry slide de show in met ‘Nobody’s Fault But Mine’. Zijn interpretatie van het origineel van de Amerikaanse gospel-blueszanger Blind Willie Johnson. Deze staat op zijn nieuwe plaat ‘The Prodigal Son’, die hij afgelopen mei, bijna vijftig jaar na zijn debuutalbum (1970), uitbracht.

Volgens de Cambridge Dictionary duit een ‘Prodigal Son’ op een man of jongen die zijn familie verlaat om iets te doen wat zij niet goedkeuren, maar vervolgens schuldig terugkeert naar huis. Stel we fantaseren over de betekenis van de albumtitel. We zien familie als sterke basis, waar zijn zoon (de muziek in dit geval) In de jaren zestig is weggelopen van zijn roots. Dan zorgt Ry Cooder er nu voor dat de ‘zoon’ terug naar zijn familie. Vanavond komen Cooder’s hernieuwde versies van nummers van Woody Guthrie tot Blind Alfred Reed voorbij.

Pre-Beatles

De slide-gitarist houdt ervan om pre-Beatles muziek in leven te houden als deze. Dat was de tijd dat er nog ‘echt’ mooie liedjes geschreven werden volgens een vriend van hem. “Zij zegt altijd dat de Beatles de rock ’n roll verpest hebben”. De Fab Four zorgde ervoor dat pure rock ’n roll op zich in een keer niet meer genoeg was.

Tussen de nummers door is Ry soms wat zoekende naar zijn frets. “Had ik maar stippen op de zijkant van mijn gitaar geverfd.” Het is niet zijn ouderdom, maar de verlichting die het probleem veroorzaakt. “Het is zo shiny, dat ik door de weerspiegeling mijn fretten niet kan zien.” Toch, blijft zijn gitaarspel precies.

The slide-man

Ry is heel ontwapenend op het podium en straalt geen hoogmoed, maar warmte uit. Hij mag dan wel een van ’s werelds beste Slide-gitaristen zijn, maar dat is niet iets waar hij zich bij ieder nummer aan vast houdt. Solo’s of riffs zonder slide? Doet ‘ie ook! En wát een stem nog. Nog steeds heel krachtig. Hij heeft maar een paar zinnen nodig om er helemaal in te komen en te laten zien welke kanten hij ook al weer allemaal op kan met zijn geluid.

Aan de zuurstof

Alhoewel hij halverwege wel even een momentje op adem moet komen. Daar geven de HamilTones hem de ruimte voor als zij een paar eigen nummers doen met zijn band. Klinkt leuk, maar liever meer van Ry’s materiaal. Wanneer The HamilTones, met hun mooie soulvolle stemmen, samen met Cooder zingen, zijn ze wel degelijk van meerwaarde.

Ry moet lachen voordat hij het podium even verlaat “Ik heb wat zuurstof nodig, Jezus.” Gelukkig, heeft hij backstage zijn zuurstof-rugtas die hij van goede vriendin en country-folkzangeres Emmylou Harris kreeg. “Ik had hem harder nodig, zei ze tegen me”.

Staande ovaties

Ter afsluiting speelt Ry met zijn muzikanten de titelsong van zijn album. Een toegift met ‘Down in The Boondocks’ en ‘I Can’t Win’ en twee enthousiaste staande ovaties later, tilt Ry zijn hoed even omhoog, maakt hij een dankbare buiging en verdwijnt hij samen met zijn muzikanten de coulissen in. Een indrukwekkend gevoel blijft achter bij zijn publiek.

Magistrale perfectie van Jeff Lynne's Electric Light Orchestra

ELO 1 opening ziggo domeAls je perfectie haat moet je niet naar een concert van Electric Light Orchestra gaan. Zoveel werd gisteravond wel duidelijk in de Ziggo Dome in Amsterdam. Jarenlang zocht Jeff Lynne naar de perfecte bezetting om zijn net zo perfecte popliedjes live weg te zetten. Met zijn huidige band is hem dat volledig gelukt.

Tekst: Jean-Paul Heck

Fotografie: Ans van Heck

Het zegt alles over de zegetocht van het wellicht meest onderbelichte genie in de popmuziek van de laatste 45 jaar. In de jaren ’70 en ’80 maakte Lynne met zijn band ELO een reeks akelig mooie platen waarbij titels zoals Out Of The Blue en A New World Record nog altijd tot de verbeelding spreken. En plots was daar drie jaar terug het mooie Alone In The Universe. Een album dat bij vlagen oude tijden deed herleven. Maar het is vooral live dat Lynne opzienbarend bezig is. Altijd maar weer moest de man uit Birmingham aanhoren dat zijn muziek bombastisch, pretentieus en Beatles-nep was. Maar juist uitgerekend John Lennon was voor zijn dood één van zijn grootste fans. Zo ook mastodonten als Tom Petty, Paul McCartney, George Harrison die in het verleden in wat voor vorm dan ook met het samenwerkte. Zelfs Randy Newman probeerde Lynne met zijn ELO-hommage The Story Of A Rock And Roll Band de krediet te geven die hij verdiende.

ELO ziggo dome 2Misschien is het daarom wel dat Jeff Lynne onlangs terugkeerde op het oude nest: ELO. In Amsterdam had de man die ogenschijnlijk uiterlijk niets is veranderd, van niemand steun nodig. Met zijn vijfsterrenband speelt hij alle classics naadloos en perfect. Nee, als je op zoek gaat naar een rauw randje of foutje dan zit je bij ELO niet goed. Na de werkelijk fenomenale, bombastische haast klassieke opener Standin’ In The Rain, ging het spel op de wagen. In slagorde kwamen de hits voorbij. Lynne zelft zingt nog steeds prima en heeft daarnaast de beschikking over twee achtergrondzangeressen en een legertje muzikanten die allemaal koorwerk verrichten.

ELO ziggo dome 4Lynne, die alle songs van ELO schreef, arrangeerde en produceerde, weet natuurlijk als geen ander hoe je een song op het podium moet ontleden. Maar het is vooral de werkelijk angstaanjagend mooie fusie tussen popliedjes en klassieke arrangementen die de band ver boven de middelmaat doet uitstijgen. Het vioolintro van Livin’ Thing, geweldige koorwerk in Mr. Blue Sky en Telephone Line of de pure rock-n’-roll in Do Ya en Rock Aria! Hoogtepunt was de albumtrack Wild West Hero met het hemelse refrein. Veel dichter bij The Beatles kwam Lynne met deze zinderende compositie nooit meer. Na Roger Waters en Paul Simon was Jeff Lynne gisteren het zoveelste bewijs dat leeftijd en kwaliteit werkelijk niets met elkaar te maken hebben.

Jeff Lynne's Electric Light Orchestra. Gisteravond gezien en gehoord in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Zoeken

Laatste concertverslagen