Stereophonics maken korte metten met january blues

De Welshe band Stereophonics bracht in oktober 2017 hun tiende studioalbum ‘Scream Above The Sounds’ uit. In Groot-Brittannië staan ze met zes nummer-1 albums in de voetstappen van The Beatles, Led Zeppelin en U2. Inmiddels zijn ze sinds hun eerste album ‘Word Gets Around’ (1997) al twintig jaar in de running. Ter ere van de eerste tien jaar werd het compilatiealbum ‘Decade in the Sun’ uitgebracht. Vanavond, zaterdag 27 januari, laten ze in AFAS Live zien waar de twee decennia in de zon toe hebben geleid. 

Van punkrock naar dromerige indie

Het publiek is onwijs gemêleerd; er valt niet echt een stempel op te drukken. Misschien dat het komt door de verschillende muziekstijlen die de Stereophonics de afgelopen jaren hebben aangesneden: van punkrock, sleazy Rock ’n Roll, blues, naar dromerige indie en weer terug. Het publiek zou misschien wél omschreven kunnen worden als de ‘working class’, evenals de origine van de van oorsprong uit Wales-afkomstige (Cwmaman) hoofdact Stereophonics.

Energieboost

Een paar minuten voor negen betreedt de band, op de intro van ‘Chances Are’, het podium in een nog donkere zaal. Vooraan in de menigte wordt meteen de Welshe vlag omhooggehezen. Er wordt flink geklapt en gejuicht. Na anderhalve minuut zorgen de strakke gitaarriffs van frontman Kelly Jones voor een inleiding naar een indrukwekkend samenspel tussen licht, geluid en gave visuals achter de band, wat de rest van de show ook zo blijft aanhouden. Yes! Daar is ‘ie dan: de broodnodige vitamine-D.

Weg met de january blues!

Stereophonics speelt een gefocuste, stevige, daarentegen weinig verrassende, maar stabiel wel een hele goede set. Bijna twee uur lang spelen ze een mix van nummers van het nieuwste album en oudere albums zoals Performance And Cocktails (1999) en Keep The Village Alive (2015). Tegen het einde gaat vooral de Welsh-Britse-crew, rondom de Welshe vlag, helemaal wild op nummers als ‘Thousand Trees’ en ‘The Bartender And The Thief’. Ten slotte ook op de toegift van ‘Mr And Mrs Smith’ en het nummer dat in 2005 voor de doorbraak van de band zorgde: ‘Dakota’. Na dit concert lijken de wolken boven de Afas Live samen met de ‘january blues’ plaats gemaakt te hebben voor flink wat zonnestralen.

Binnenkort lees je in het nieuwe Soundz-magazine o.a. een interview met Sterophonic’s frontman Kelly Jones en bassist Richard Jones.

Tekst en beeld: Luca de Louw

 

QUEEN KAN HET NOG STEEDS

 

Queen ZiggoD Daniel Soundz 03De huidige tour van Queen is opgehangen aan het 40 jarig jubileum van het album News Of The World dat in het najaar van 1977 uitkwam. Het bleek gisteravond in een uitverkocht Ziggo Dome vooral een mooie visuele kapstok te zijn. De legendarische Engelse groep startte afgelopen zomer al met een omvangrijke trek langs de grote arena’s in Amerika. De combinatie met zanger Adam Lambert bewees al tijdens eerdere tournees een langere houdbaarheidsdatum te hebben. De lange, extroverte vocalist heeft charisma en de strot om zelfs de hoogste partijen van wijlen Freddie Mercury te kunnen vertolken.

Tekst: Jean-Paul Heck

Foto's: Daniel de Borger

Queen ZiggoD Daniel Soundz 02

In Amsterdam werd er echter ook nog eens een visuele show uit de hoge hoed getoverd die zijn weerga niet kent. De robot die de hoes van News Of The World zo beroemd maakte, is de mascotte die door Lambert tijdens de show zelfs even ‘Frank’ werd genoemd. Jonge Queen-fans konden destijds zelfs de slaap niet vatten vanwege die onheilspellende cover. Maar de robot is nu omgetoverd tot een troeteldier. Dat is niet erg want Queen doet nog altijd veel met een knipoog. Nadat het bal werd geopend met We Will Rock You, stoomde de band door met potente rockers zoals Hammer To Fall, Tie Your Mother Down en Stone Cold Crazy. Daarbij vielen meteen twee dingen op: Brian May is in topvorm maar drummer Roger Taylor niet. De 68-jarige slagwerker is niet meer de razendsnelle en hard meppende dynamo van vroeger en liet bij sommige songs zelfs bepaalde drumpatronen weg. Dat is hem overigens vergeven want met behulp van een extra percussionist/drummer werden de nodige lege plekken weggepoetst.Queen ZiggoD Daniel Soundz 04

 

De setlijst was sterk maar voorspelbaar. Gelukkig liet Taylor met zijn lijflied I’m In Love With My Car horen dat hij vocaal nog altijd de rauwe, hoge strot van de originele versie van A Night At The Opera weet te evenaren. Waar de band in Amerika nog wel News Of The World-krakers zoals Spread Your Wings en It’s Late speelde, daar werd nu volstaan met een passage van Get Down Make Love. Daarnaast werd ook grotendeels het oude werk van de eerste albums, op de hits na, overgeslagen. Dat is jammer, zeker omdat May nog immer die excellente gitaarheld van weleer is en juist dit materiaal zich uitstekend leent om live te vlammen.

Queen ZiggoD Daniel Soundz 01

Hoogtepunten waren toch de ‘happy songs’ zoals Don’t Stop Me Now, Killer Queen en een deel van Bicycle Race, waarbij Lambert zijn lange lijf over een roze driewieler had gedrapeerd. Dat hij daarna zonnodig zijn door Pink geschreven hitje Whataya Want From Me moest vertolken, bleek een mispeer te zijn. Nog een gemiste kans was dat het geweldige originele intro van You Take My Breath Away niet door May, Lambert en pianist Spike Edney werd omgezet in een akoestische versie. Het inkoppertje Love Of My Life met overigens een prachtige filmmoment waarbij May haast letterlijk naast een zingende Mercury zat, zorgde wel voor het nodige kippenvel.

Queen ZiggoD Daniel Soundz 05

Ook de traditionele gitaaruitspatting van May krijgt tijdens deze tour meer aandacht en leverde een aantal prachtige visuele momenten tijdens zijn uitgebreide versie van Last Horizon en de riff van Now I’m Here. Het magnifieke slot was weer voor het duo We Will Rock You en We Are The Champions. Conclusie: Queen weet op showgebied nog altijd de juiste snaar te raken maar de talloze gescoorde lijkt de band ook te verlammen. Mocht Queen wederom met Lambert op stap gaan, dan is het wellicht goed om een aantal albumtracks in de set te implementeren. Met de aanstaande jubileums van albums zoals Jazz en The Game valt er in ieder geval genoeg te kiezen.

Queen + Adam Lambert: gezien en gehoord, gisteravond in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Queen ZiggoD Daniel Soundz 07

 

Queens Of The Stone Age: strak en bevlogen

qotsa ziggo opener

Hoe je een strakke show moet wegzetten hoef je de Queens of the Stone Age (QOTSA) niet meer te leren. Afgelopen zomer bewezen ze het nog maar eens eventjes tijdens een fantastische showcase in het Belgische Wommelgem die was georganiseerd door Studio Brussel. In de Ziggo Dome deed de band uit Los Angeles het nog eens even dunnetjes over. De mannen van Josh Homme lijken de ideale samenstelling te hebben gevonden.

qotsa ziggo 2

Toch lijkt Homme niet in de beste periode van zijn leven te verkeren. In Wommelgem strompelde hij met een wandelstok over het podium en bleek hij redelijk beschonken te zijn. En ook vanuit Amerika sijpelden er verhalen door dat Homme on stage regelmatig te diep in het glaasje had gekeken. Maar in Amsterdam klopte eigenlijk alles. Meteen vanaf de strakke  opener If I Had a Tail viel alles op zijn plaats. Nog steeds balancerend met een loopstok vanwege een bacteriële infectie die hij al in 2010 opliep, spoorde hij zijn vijfkoppige band aan. Na een periode van ziekte en depressie heeft Queens of the Stone Age zich aan de hand van de hippe producer Mark Ronson (Amy Winehouse/Adele) zich weer opnieuw uitgevonden.

tekst: redactie Soundz

Fotografie: Kim Balster

qotsa ziggo 4

De onvoorspelbaarheid van Queens of the Stone Age maakt de groep uit de Mohave-woestijn een ongrijpbaar fenomeen. Dat bleek wel tijdens het concert dat ruim anderhalf duurde en louter briljante momenten opleverde. De nieuwe, vrij toegankelijke songs, heeft de band naadloos verwerkt in de setlijst.  De band heeft met de komst van voormalige The Mars Volta-drummer Jon Theodore een hoop power en virtuositeit ingekocht. Maar het zijn toch vooral de geweldig pakkende nieuwe liedjes die op dit moment het verschil maken. En dan ook nog gespeeld door een groep in topvorm. 

qotsa ziggo 3

De springerige single The Way You Used to Do kwam voorbij. Tussen oude krakers zoals Smooth Sailing en Little Sister viel ook de nieuweling The Evil Has Landed op. Het is een song die symbolisch is voor Queens of the Stone Age nieuwe stijl. Maar ook het oude werk werd met passie, vakmanschap en uiterste precisie gespeeld. Na de reguliere slotsong Sick, Sick, Sick en Go With The Flow, volgde nog een ferm slotakkoord van maar liefst vier songs met als absolute hoogtepunten Un-Reborn Again en Song For The Dead Wat een klasse-band!

Het blijft zomeren met Jamiroquai

jami1

Een trainingspak, een dikke pens, een bolle, absoluut niet afgetrainde toet. Het zijn nou niet echt signalen die veel goeds beloven, woensdagavond in de volle Ziggo Dome. Bezoekers in de zaal die niet op voorbereid op de huidige staat van Jay Kay waren schrikken zich een hoedje. De space cowboy blijkt vadsig geworden...

tekst: Tinus de Korver

Kan dat eigenlijk wel? Op tournee gaan langs arena's, grif geld voor tickets vragen en dan zo aan komen zetten? Je zou zeggen van niet, en als halverwege Kay aan het einde van zijn latijn lijkt weet je dat zeker. Maar Kay, 48 jaar oud nu en vorig jaar nog slachtoffer van loodzware rugproblemen, krabbelt weer op. De finale is weer geweldig, net als het begin dat ook was.

Dikke pens of niet, de show slaagt omdat Jamiroquai geen haast heeft, hier en daar een nummer flink oprekt en het zo heerlijk onderdompelen is in een funk- en soulbad vol bekende liedjes. Het optreden is warm, loom en dansbaar. De space cowboy mag dan wel vadsig zijn geworden, een zaal naar zijn hand zetten kan hij nog steeds. ''Het is alweer vijfentwintig jaar geleden dat ik begon. Zelfs ik ben verbaasd dat ik nog steeds overeind sta,'' bekent hij aan het publiek in een van zijn talloze niet al te diepgaande praatjes. En dan, veelbetekenend: ,,A lot of wasted days in this town, i might add.'' Dat geloven we graag.

jami 2

Een krappe handvol nummers van de zestien vanavond komen van nieuwste plaat Automaton, een dappere poging om Jamiroquai eigentijdser te laten klinken. De flirt met electronica op die plaat (denk Daft Punk) slaagt op het album en vanavond ook op het podium. Stevige dreunen vullen de Ziggo Dome en verbloemen niet dat er een paar sterke songs op staan. Niet dat de Ziggo Dome al te extatisch reageert op dit deel van zijn oeuvre. Hier gaat het meer om de popklassiekers. Ze staan lang niet allemaal op het menu, maar Cosmic Girl, Alright en Return of the Space Cowboy: de klassiekers die hij wél speelt klinken relevant en gaan er in als mierzoete, ambachtelijke koek. Daar zorgt de uitstekende, negen koppen tellende band voor. Steekjes laat die band niet vallen. Lasers en rook op een duur podium met schermen maken de boel af.

Toegegeven, het ziet er allemaal desondanks een stuk onbeholpener uit dan eerst. Sinds de loodzware rugproblemen danst Jay Kay – tegenwoordig vader-  een jeel stuk minder. Al kan hij het naarmate de show vordert toch niet helemaal laten – heel even vangen we zelfs een blik op van de oude Kay. Dansend, lonkend, uitdagend. De Kay die grotendeels verdwenen is.

Maar welke artiest kan juist op momenten van twijfel met een klassieker als Virtual Insanity op de proppen komen? Zo'n nummer dat nog steeds relevant is, dat een hele zaal -17000 bezoekers!- inéén indrukwekkende beweging doet opveren? Kay kan het, als icoon van de jaren negentig, met die prachtige hese stem en dat geweldige talent voor een goede melodie. En dat is toch indrukwekkend.

 

Michael Schenker: onvolprezen gitaargod in topvorm in De Boerderij

 

michael s o

Michael Schenker brengt nauwelijks nog noemenswaardig goed nieuw werk uit. Maar op basis van zijn oeuvre weet hij nog altijd een leger devote fans te lokken. Zeker als hij alle drie de zangers uit het roemruchte MSG (Michael Schenker Group) mee op tournee neemt. Dat hij juist koos voor De Boerderij in Zoetermeer lijkt op zich wonderlijk. Deze tournee onder de naam Michael Schenker Fest doet in andere steden grotere venues aan maar de loyaliteit van dit prachtige poppodium en zijn programmeur weet de Duitse gitarist blijkbaar te waarderen. Resultaat was een bomvolle bak met Schenker-fans die bijna letterlijk aan zijn lippen hangen. 

door: Jean-Paul Heck

Voor deze tour heeft hij gekozen voor een chronologische reis door zijn solocarriere. Die begon in 1979, net nadat hij uit de Engelse groep UFO was gestapt. Samen met Deep Purple-bassist Roger Glover smeedde hij een plan. Glover formeerde een groep die bestond uit de geweldige Engelse drummer Simon Phillips, Rainbow-toetsenman Don Airey, bassist Mo Foster en de toen nog onbekende vocalist Gary Barden. Het resultaat was verbluffend en eerlijk gezegd heeft Schenker zijn debuut dat uitkwam in 1980 nooit meer overtroffen. Juist met classics van deze plaat zoals Into The Arena, Victim of Illusion en Armed and Ready werd het feestje geopend. Dat Barden al jarenlang niet meer de hoge noten weet te pakken, was gisteravond geen struikelblok.

michael s

Graham Bonnet, Michael Schenker en Chris Glen: in de Boerderij

De ervaren Engelsman laveerde handig door de songs, gebruikmakend van het ferm meezingende publiek. Daarnaast heeft Schenker op dit moment in de vorm van bassist Chris Glen die al in 1981 deel uitmaakte van de tweede MSG-bezetting, drummer Ted McKenna en toetsenman/gitarist Steve Mann een puike band. Vooral met Glen en de ervaren McKenna die eerder al bij MSG en Rory Gallagher speelde, heeft Schenker een aantal ijzersterke ijzers in het vuur. Dat bleek wel in de Boerderij. Wat meteen opviel was de fitheid van de gitarist die een veel inspirerende indruk achterliet dat in de jaren ervoor. Met zijn Gibson Flying V in de aanslag weet hij nog altijd iedereen te overrompelen met zijn techniek, gevoel voor melodie en het herkenbare gebruik van sustain.

michael s o

Michael Schenker & Gary Barden in De Boerderij

Toch moest hij in Zoetermeer de bloemen delen met zanger Graham Bonnet die alleen meezong op het overigens memorabele album Assault Attack waarop naast Schenker, ook Glen en McKenna speelden. Bonnet die nog altijd zijn James Bond-look trouw blijft, blies met zijn stem iedereen weg. Met songs zoals Dancer, Assault Attack en het wereldnummer Desert Song zette de vocalist niets minder dan een statement weg. Tijdens de wisselingen pakte Schenker zijn grote moment in instrumentals zoals Coast to Coast wat hij indertijd bij The Scorpions speelde en het venijnige Captain Nemo. Het laatste deel was voor de Ierse zanger Robin McAuley. Een prima zanger waarmee Schenker een aantal aardige albums maakten. Maar McAuley die tegenwoordig een vaste baan als rockzanger in het metier van Las Vegas heeft, is toch een beetje een dertien-in-een-dozijn vocalist. Zwart geverfde haren, gebruind, tandpastaglimlach en trucjes met een microfoonstandaard. Daarnaast komen de songs die hij samen met Schenker indertijd maakten, niet in de buurt van het oude materiaal. Het mocht de pret overigens absoluut niet drukken want in de slotfase werd naast het onvermijdelijke Doctor Doctor ook nog het majestueuze Rock Bottom van stal gehaald. Nogmaals bewees Schenker in die song dat hij nog altijd met opgeheven hoofd door het leven kan gaan als gitaargod. Nu snel met Bonnet, Glen en McKenna de studio in om een echte MSG-plaat te maken.

Michael Schenker Fest: gezien, gisteravond in De Boerderij in Zoetermeer.

 

Zoeken

Laatste concertverslagen